Λευτέρης Βογιατζής… Σκηνοθέτης/ηθοποιός

Posted: Νοέμβριος 20, 2009 in Βογιατζής Λευτέρης

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1988 ίδρυσε τη Νέα Σκηνή και το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος. Εχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύσει ρόλους σε έργα των Τσέχοφ, Μολιέρου, Κ. Γκολντόνι, Γ. Διαλεγμένου, Σ. Κέιν, Τ. Μπέρνχαρντ κ.ά. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο «Υστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων.

  • Δεν μου αρέσει να αναφέρομαι στην ηλικία μου.

Θεωρώ – αυτό το λέω και με μια δόση χιούμορ – ότι είναι ένα θέμα εντελώς απόρρητο. Είναι κάτι που μου δημιουργεί δυσάρεστες σκέψεις. Η φθορά είναι μέσα στη ζωή μας. Αφορά τα πάντα και φυσικά είναι απόλυτα συσχετισμένη με τον χρόνο. Από τη στιγμή που ο χρόνος καθορίζει το τέλος του ανθρώπου, είναι φυσικό τέτοιες σκέψεις να μας γεμίζουν φόβο. Φαίνεται σαν πίσω από καθετί να είναι κρυμμένος ο θάνατος. Πίσω από κάθε σύγκρουση ή θέμα που μας απασχολεί. Η ημερομηνία γέννησης ενός ανθρώπου μοιάζει να σε παραπέμπει στο τέλος του.

Θυμάμαι ότι ως παιδί είχα μια εσωτερική περιέργεια, που όμως δεν ήταν συνειδητή. Ενώ ήμουν πολύ παρορμητικός, ταυτόχρονα μπορούσα να είμαι και έξω από τα πράγματα.

  • Οι γονείς μου μου μετέδωσαν μια αγάπη για να είναι τα πράγματα «καθαρά».

Κατά μυστήριο τρόπο, αυτή η καθαρότητα είναι για μένα ένας τρόπος για να αναπτύξω τη φαντασία μου. Προκειμένου να μπορέσω να αρχίσω να φαντάζομαι, θέλω κάτι να είναι σαφές.

  • Μικρός είχα μεγάλη αγάπη για την όπερα και τη μουσική.

Ο αδελφός μου, που είχε καταπληκτική φωνή και αργότερα σπούδασε στη Βιέννη, με έβαζε να μαθαίνω τα μέρη των πρωταγωνιστριών στις όπερες μπελκάντο, για να τραγουδάει μαζί μου. Και εγώ χωνόμουν κάτω από ένα τραπέζι, γιατί ενώ άφηνα τη φωνή μου να βγει δεν ήθελα να με βλέπουν. Αυτό, κατά μία έννοια, συνεχίζεται ως σήμερα. Ενώ είμαι τόσα χρόνια στο θέατρο, κάνω διάφορες «μαγγανείες» προκειμένου να αντιμετωπίσω την επαφή με το κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να υπερνικήσεις, παρά μόνο να τα «κοροϊδέψεις», να τα πάρεις με το μέρος σου. Και εγώ χρειάζομαι χρόνο να χαλαρώσω, για να μπορέσω να χειριστώ τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή.

Δεν έχω καλή μνήμη.
Μου αρέσει να πιστεύω πως θυμάμαι μόνο ό,τι αγαπάω πάρα πολύ και ότι αποδεικνύεται τι αγαπάω από το πόσο το θυμάμαι. Μπορεί δηλαδή να νομίζω ότι αγαπάω κάτι και η μνήμη μου να μου αποδείξει ότι αγαπάω κάτι άλλο. Είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι μου δείχνει τι πραγματικά συμβαίνει και όχι τι πιστεύω ότι συμβαίνει.

  • Αλίμονο αν αυτό που λέμε ταλέντο ή χάρισμα χαρακτήριζε όλη την ύπαρξη ενός καλλιτέχνη.

Η Λαμπέτη ήταν κατάφωρο παράδειγμα ανθρώπου που δεν επαναπαυόταν σε αυτό. Τη θυμάμαι στις πρόβες, πόσο δούλευε υποδόρια τα πάντα. Μπορείς να πεις ότι τον ρόλο δεν τον δούλευε καθόλου. Δούλευε τα «μέσα» της.

  • Οσο μεγαλώνουμε χάνουμε την αθωότητά μας, φυσικό δεν είναι;

Αυτή την ευτυχία των πρώτων χρόνων δεν μπορείς να την αποκτήσεις ξανα, παρά μόνο αν κουραστείς.

  • Μόλις ο ηθοποιός αποκτήσει συνείδηση αυτού που κάνει, νεκρώνεται.

Ελεγαν κάποιοι ηθοποιοί στον Κουν «δεν μπορώ να παίξω, γιατί έχω πολλή συνείδηση του εαυτού μου». «Αφήσου» λέει συχνά ένας σκηνοθέτης, λες και μπορεί κανείς να υπακούσει σε αυτό το τερατώδες πράγμα. Μα είναι ολόκληρη διαδικασία!

Μου αρέσει οι ηθοποιοί να είναι απελευθερωμένοι, να υποβάλλουν την απορία τους, να με φέρνουν σε δύσκολη θέση, όπως κάνω και εγώ. Γιατί όλο αυτό γίνεται για έναν κοινό σκοπό.

  • Στο παρελθόν ζητούσα πολλά από τους ανθρώπους.

Αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι λίγο ασεβές. Στο πλαίσιο της δουλειάς δικαιολογείται κάπως, αλλά στους φίλους όχι.

  • Είμαστε συνεχώς υπόλογοι στα πράγματα που μας έχουν διαμορφώσει.

Συνέχεια πολεμάμε με αυτά. Ή μάλλον αυτά είναι που μας πολεμούν γιατί θέλουν να μείνουν ακίνητα.

  • Αλλο ένταση και άλλο δύναμη.

Πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις. Η λέξη δύναμη μου δίνει μια αίσθηση στοιχείου της φύσης, ενώ η ένταση έχει ένα στοιχείο φτιαχτό. Στη δουλειά μας παίζει πρωταρχικό ρόλο το πώς να αποκτήσεις δύναμη χωρίς ένταση. Και όταν η τρέλα της δημιουργίας γίνεται πάνω σε μια ήρεμη βάση, έχει μεγάλη δύναμη.

  • Την Ανδρο την έχω αγαπήσει πολύ.

Υπάρχουν φορές που φυσάει τόσο δυνατά ο άνεμος, ακούγονται τα φύλλα από τα δέντρα και το κελάρυσμα του νερού – είναι μια μουσική απίστευτα όμορφη, που εμπεριέχει όλες τις μουσικές.

  • Μου αρέσουν πολύ οι γάτες.

Τα τελευταία πέντε χρόνια έχω έναν γάτο, τον Φανερούλη, που είναι πολύ sui generis και ανεξάρτητος. Τον βρήκα στην Ανδρο, κάτω από μια σκάλα στο σπίτι μου. Είναι πολύ περίεργη φάρα οι γάτες. Μου αρέσει το ότι με υποχρεώνουν να θέλω να τις καταλάβω.

  • Οσο μεγαλώνει κανείς γίνεται πιο διστακτικός απέναντι στον έρωτα.

Πρέπει όμως να είμαστε ελεύθεροι. Γιατί εκτός από τη συστολή και τους φόβους μας, υπάρχουν και δυνάμεις έξω από εμάς. Αν δεν «πάθεις», δεν έχει νόημα. Εμένα μου αρέσει ακόμη το «μελό», η ιδέα τού να «πάθω» κάτι.

  • Δημοσιεύθηκε στο BHMAMEN, τεύχος 44, σελ. 164-165, Νοέμβριος 2009
  • Δέσποινα Λάδη, φωτογραφία: Χρήστος Κόντος | Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009  [ 10:35 ]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s