Δημήτρης Λιγνάδης: «Την ποίηση τη βρίσκεις και στις λάσπες»

Posted: Νοέμβριος 13, 2009 in Λιγνάδης Δημήτρης
http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=12891754&r=0&p=0&t=0&q=100&v=1&s=1&w=800&h=
«Την ποίηση τη βρίσκεις και στις λάσπες, και σε ένα πάρκο ίσως, και σε μια γιορτή, και σε ένα καπηλειό… Πιστεύω πως παρά τα επιφαινόμενα οι νέοι την ψάχνουν. Και πρέπει κάποιος να τους τη δώσει. Η ποίηση γίνεται ένας οίκος από τον οποίο παρελαύνουν μνήμες, εμπειρίες…» λέει ο Δημήτρης Λιγνάδης υπερασπιζόμενος τις επιλογές του
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
  • Ο πάντα ανήσυχος Δημήτρης Λιγνάδης επιστρέφει στη σκηνοθεσία αλλά και στη σκηνή με μία παράσταση που συνδυάζει την ελληνική ποίηση με το πλατωνικό «Συμπόσιο»
  • «Ξέρω πως είναι τίποτε όλ΄ αυτά»: η παράσταση θα ανοίγει με Ελύτη- το «Δώρο ασημένιο ποίημα». Και με Ελύτη θα κλείνει- από το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»: «Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα. Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα».

Του Δημήτρη Λιγνάδη του αρέσουν οι αλλαγές. Του αρέσουν οι αιφνιδιασμοί. Του αρέσουν οι ανατροπές. Έτσι φέτος βρέθηκε στο «Θησείον» του Μιχαήλ Μαρμαρινού. Και ανεβάζει την πρώτη φετινή παραγωγή του θιάσου. «Συμπόσιο (Ένα). Περί έρωτος» ο τίτλος της. «Η πρόταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού ήρθε πάνω σε μία από τις φάσεις επαναθεώρησης στις οποίες κάθε τόσο βρίσκομαι. Όταν με ρώτησε τι θέλω να κάνω, μετά τα δύο χρόνια επί Κούρκουλου συν δύο επί Χουβαρδά που πέρασα στο Εθνικό, του είπα:

«να λέω μόνο ποιήματα». Στο μυαλό μου δύο σχέδια είχα: έναν πλατωνικό Διάλογο- να τον αγγίξω μόνο, διότι δεν πιάνεται- ή να βγω να λέω ποιήματα και μάλιστα ξεχασμένων ποιητών. Και αποφάσισα να τα συνδυάσω και τα δύο: το «Συμπόσιο» με ελληνική ποίηση.

Με τον άξονα «περί έρωτος». Στη σκηνή θα είναι ο Σωκράτης και έξι εταίροι του – φίλοι και μαθητές του».

«Την αρχή και το τέλος τα έχω, τα ενδιάμεσα δεν έχω βρει» λέει και γελάει. «Αστειεύομαι. Όλο το πράγμα γίνεται σε ένα σαλόνι όπου οι έξι νέοι, με αφορμή τους μονολόγους των ηρώων του Πλάτωνα, παραθέτουν την ποίηση αυτή «στρεβλά», «υπό γωνίαν», όπως «υπό γωνίαν» είναι σήμερα η νεολαία».

  • Είναι μία έτοιμη σύνθεση ή την ετοιμάζετε με τους ηθοποιούς στις δοκιμές;

«Τα ποιήματα άρχισα να τα έχω στο κεφάλι μου εδώ και σαράντα πέντε χρόνια… ». Γελάει- τα σαράντα πέντε πατάει. «Είναι ποιήματα με τα οποία ανδρώθηκα. Κάθε τόσο εμπλουτιζόμουνα από μία καινούργια ποιητική γνωριμία, ένα καινούργιο ποιητικό περιβάλλον: ο Σολωμός, τα πρώτα έμμετρα ποιήματα, ο Ελύτης, ο Γκάτσος, ο Λόρκα, ο Σαχτούρης και η απόλυτα σύγχρονη ποίηση…

Πολύ μετά ανακάλυψα τον εκκλησιαστικό λόγο ή τον Εμπειρίκο για να επιστρέψω τώρα στην αγάπη μου για την έμμετρη ποίηση και ποιητές ξεχασμένους όπως ο Δροσίνης…

Στην παράσταση θα έχω τη «δική μου» ποίηση, την ποίηση που αγαπώ.

Δεν θα είναι μία μελέτη για την ποίηση. Ούτε μία μελέτη για τον έρωτα.

Είναι πώς χρησιμοποιώ εγώ τους ήρωες του πλατωνικού «Συμπόσιου» και πώς τους βάζω να λένε ορισμένα ποιήματα κρατώντας τη χρονολογική σειρά ενός δικού μου μεγαλώματος- πώς γαλουχήθηκα με την ποίηση. Η συνεύρεση των έξι γίνεται με αφορμή τον θάνατο του δασκάλου τους- κάτι σαν μνημόσυνο. Έχει δηλαδή κάτι το πένθιμο. Γιατί κάτι το πένθιμο μού κάνει και η εποχή μου».

Βαθιά ωραία φωνή- ξέρει να διαβάζει έξοχα και ποίηση και πεζό λόγο. Τα λέμε στο θέατρο, στο σκηνικό τού «Βίοι (ζωές) αγίων». Την επομένη διακόπτει τις πρόβες για να φύγει στο Παρίσι όπου θα παίξει στο «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη που ο Μιχαήλ Μαρμαρινός παρουσιάζει στο Παρίσι, για το μεγάλο αφιέρωμα στον συγγραφέα που γίνεται εκεί. Στίχοι και ολόκληρα ποιήματα υπεισέρχονται στην κουβέντα μας- στον αστερισμό της ποίησης βρίσκεται αυτόν τον καιρό.

  • Η ποίηση σαν να μην αφορά σήμερα τους ανθρώπους και κυρίως τους νέους. Δεν είναι «πρόκληση» να κάνετε μια παράσταση με κορμό την ποίηση;

«Τι θα πει πρόκληση; Έχουν πολύ στενέψει ορισμένοι όροι όπως «πρόκληση». Ή όπως «ποίηση». Ναι, η σύγχρονη εποχή αναζητά αλλού την ποίησή της- εις μάτην. Σε κάποιου είδους πολύ ρηχή επικοινωνία, σε κάποιου είδους υλικά αγαθά, σε κάποιου είδους οπτικά ερεθίσματα… Δεν έχω τίποτα εναντίον της νεολαίας ή της κοινωνίας. Απλώς εγώ είναι που αισθάνομαι λίγο απέξω, ενώ μέσα στην κοινωνία αυτή είμαι. Και αν με ρωτούσε κάποιος «ρε μαλάκα, είσαι σαράντα πέντε χρονών, τι θες επιτέλους να πεις;», και πάλι έναν στίχο θα έλεγα: «ως που η πολλή μακρότης μού το ΄κρυψε κι αυτό»».

  • Σαν να μην σας αρέσει η σιγουριά και το βόλεμα… Όλο ανατροπές κάνετε, που πυκνώνουν αντί με την ηλικία να αραιώνουν…

«Όχι, δεν μ΄ αρέσει το βόλεμα. Αλλά εγώ ένας ήρεμος άνθρωπος θέλω να είμαι. Δεν είναι μότο μου η ανατροπή, δεν είναι στυλ ζωής. Από μόνο του γίνεται».

  • Γιατί φύγατε από το Εθνικό;

«Δεν «έφυγα» από το Εθνικό. Δεν μπορώ να φύγω από το Εθνικό. Στο Εθνικό μεγάλωσα. Με την αμπιγιέζ του Μινωτή, τη Στέλλα. Και ακόμα οι παλιοί τεχνικοί «Δημητράκη» με φωνάζουνε. Απλώς βρίσκομαι σε μία άλλη φάση».

ΙΝFΟ

Στο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210
3255444). Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 27 Νοεμβρίου.


«Οι νέοι ηθοποιοί είναι καλύτεροι από εμάς»

  • Ρωτώ τον Δημήτρη Λιγνάδη αν προτιμάει να δουλεύει με νέους ηθοποιούς.

«Προτιμώ να δουλεύω με διαθέσιμους ηθοποιούς. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί από τους λεγόμενους «παλαιούς» που έχουν διάθεση και διαθεσιμότητα. Και που, ουσιαστικά, είναι πιο νέοι από κάποιους που έχουνε τελειώσει ψυχικά από τα είκοσι πέντε τους. Αυτό είναι το γαμώτο για την καινούργια γενιά: το «πρέπει να γίνω γρήγορα γιατί τελειώνω και γρήγορα». Σαν να το έχουν εγγραμμένο μέσα τους. Αυτό ξεκίνησε με την ιδιωτική τηλεόραση. Που συμπίπτει με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Όταν βγαίναμε από τη σχολή εμείς, ένα μόνο κανάλι ουσιαστικά υπήρχε που έκανε σίριαλ. Και ξαφνικά έγινε μια έκρηξη στην αγορά εργασίας. Μόνο που αυτή απαιτεί και μεγάλη ανάλωση.

Και αυτά τα λέω με τη γνώση πως οι νέοι ηθοποιοί έχουν όλα τα εχέγγυα να γίνουν σπουδαίοι. Τηρουμένων των αναλογιών είναι- λόγω τιμής- πολύ καλύτεροι από εμάς». Το «Συμπόσιο (Ένα). Περί έρωτος» ανεβαίνει με σκηνικά και κοστούμια Κένι ΜακΛίλαν, φωτισμούς Σάκη Μπιρμπίλη και βοηθό σκηνοθέτη τη Μαρία Μητροπούλου. Εκτός του Δημήτρη Λιγνάδη παίζουν: Σάρα Εσκενάζυ, ο μουσικός Βύρων Κατρίτσης, Γιάννης Παναγόπουλος, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, Γιώργος Χριστοδούλου.

Με μια ματιά

1964. Γεννιέται στην Αθήνα- γιος του φιλόλογου και κριτικού θεάτρου Τάσου Λιγνάδη.

1983. Πρωτοετής, ακόμα, μαθητής της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου παίζει τον πρώτο του ρόλο: Έρωτας στον «Κατσούρμπο» στο Εθνικό.


1985. Αποφοιτά.

1994. Ύλλος στις «Τραχίνιες»: η πρώτη του συνεργασία με το «Αμφι-Θέατρο».

1998. Συνεργάζεται με το «Θέατρο Τέχνης» (Βερσίνιν στις «Τρεις αδελφές»).


1999. Συνεργάζεται με το ΚΘΒΕ (Πολυνείκης στις «Φοίνισσες»).

1999. Αρχίζει τη συνεργασία του με το «Θέατρο του Νότου» στο «Αμόρε».

2001. Σκηνοθετεί για πρώτη φορά: «Ο συλλέκτης» με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη.

2005. Υπεύθυνος της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου.

2007. Αναπληρωτής διευθυντής της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

2007. Οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη που ανεβάζει ανατρεπτικά στην Επίδαυρο ξεσηκώνουν αντιδράσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s