Κάτια Δανδουλάκη: Εχω δει πολλές φορές το «ταλέντο» να καίγεται

Posted: Νοέμβριος 8, 2009 in Δανδουλάκη Κάτια
  • «Το θέατρο ήταν για μένα πάντα οι διακοπές που δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω», λέει η Κάτια Δανδουλάκη και… αναμένει τους «Επισκέπτες» της, ένα έργο του Πέτρου Ζούλια, βασισμένο στο «Στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς
Εχω δει πολλές φορές το «ταλέντο» να καίγεται

«Υπάρχουν πιο πολλά σε γη και σε ουρανό απ’ όσα το ανθρώπινο μάτι μπορεί να δει…», Σαίξπηρ, «Αμλετ». Η Κάτια Δανδουλάκη μας προτείνει φέτος ένα ταξίδι ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, ένα μεταφυσικό (και ψυχολογικό) θρίλερ, τους «Επισκέπτες» που έγραψε ο Πέτρος Ζούλιας βασιζόμενος στο «Στρίψιμο της βίδας» του Χένρι Τζέιμς.

«Δεν είναι απλώς ένα θρίλερ. Κρύβει πίσω από την ιστορία του ένα μεγάλο φιλοσοφικό ερώτημα: αν δεν έχουμε καταφέρει στη ζωή μας να ανταμώσαμε με τον εαυτό μας, μας δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να επιστρέψουμε και να τα βρούμε;», εξηγεί η πρωταγωνίστρια.

Εχω δει πολλές φορές το «ταλέντο» να καίγεται

Ο στοιχειωμένος πύργος του Μπλάι «ζωντανεύει» στη σκηνή του θεάτρου «Κάτια Δανδουλάκη» (από τις 27 Νοεμβρίου) μαζί με τους απρόσμενους «Επισκέπτες» του για να ξαναδιηγηθεί από την αρχή μια παλιά ιστορία που αφορά το χθες, το σήμερα και το αύριο. Μια ιστορία όπου μπερδεύονται τα παιδιά με τους ενήλικες, οι ζωντανοί με τους πεθαμένους, η αμαρτία με την αρετή.

  • Από την Αγκαθα Κρίστι σε νεοελληνικό έργο και τώρα σε θρίλερ. Σας αρέσουν τα θεατρικά σλάλομ;

Κάθε χρόνο επιδιώκω μια μεγάλη αλλαγή κλίματος… Πάντα αναζητώ κάτι άλλο… Το θέατρο ήταν για μένα πάντα ένα ταξίδι, ένα όνειρο, οι διακοπές που δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω. Ηταν μια φυγή σε κάτι που θα ευχόμουν να μου τύχει στη ζωή μου. Πολλά από τα όνειρά μου τα κατάφερα. Δεν μπορώ να είμαι αγνώμων. Αυτά όμως που δεν έχω καταφέρει θα ήθελα να τα βλέπω στη σκηνή. Γιατί ουσιαστικά οι ηθοποιοί πάνω από το μισό τη ζωής μας το αναλώνουμε στη σκηνή. Και θεωρώ πια αυτή μας την κατάσταση σχεδόν πιο αληθινή από τη ζωή… Η εκκίνηση και του Πέτρου Ζούλια (σ.σ. κείμενο-σκηνοθεσία) και η δική μου έγινε με τις ίδιες ψυχικές ανάγκες. Εχουμε βρει τέλεια ταύτιση, πράγμα που μου δίνει ανακούφιση. Τον θαυμάζω… Οταν βλέπω ταλέντο στον άλλο συγκινούμαι. Το σέβομαι. Μου δίνει δύναμη και μεγαλύτερη θέληση.

  • Σας δημιουργεί και ένα είδος ανταγωνισμού;

Είναι κάτι περίεργο. Δεν έχω ίχνος ανταγωνισμού στη σχέση μου με τους συνεργάτες. Ποτέ. Ενα έχω: να τους βλέπω να γίνονται καλύτεροι. Μέσα από αυτό γίνομαι καλύτερη κι εγώ. Αυτό με κάνει ευτυχισμένη. Το ίδιο και στην προσωπική μου ζωή, στις σχέσεις μου. Δεν είχα ούτε πείσματα ούτε ανταγωνισμούς… Τα βαριόμουνα όλα αυτά.

  • Δεν υποκύψατε ποτέ στον πειρασμό να ασχοληθείτε με αρνητικά σχόλια, ίσως κακοήθειες, που σας έθιγαν ως επαγγελματία;

Ποτέ δεν ασχολήθηκα με όλα αυτά. Αρα δεν έχασα χρόνο. Εκανα αυτό που ήθελα. Από κει και πέρα ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει τη γνώμη του. Χαίρομαι όταν αρέσει η δουλειά μου, αναρωτιέμαι τι συμβαίνει για να μην αρέσει και πολλές φορές έχω μάθει από αποτυχίες μου… Οπότε νομίζω ότι με προφύλαξε ο εαυτός μου σε πολλά πράγματα, γιατί ήμουν πολύ συγκεντρωμένο παιδί από μικρή.

  • Ξέρατε, πάντοτε, τι θέλατε;

Ημουν πολύ αποφασισμένη. Και, ναι, πάντοτε ήξερα τι θέλω… Στους γονείς μου, π.χ., ανακοίνωσα την απόφασή μου να πάω στο θέατρο μετά από πολλή σκέψη. Δεν ανακοίνωνα τις σκέψεις μου αλλά την απόφασή μου. Τώρα διαβάζουμε πολλά όπου ανακοινώνουμε σκέψεις.

  • Δεν φοβάστε που στη δουλειά σας παίρνετε, συνεχώς, ρίσκα;

Δεν φοβάμαι καθόλου. Τι έχουμε να φοβηθούμε σε αυτήν τη ζωή; Μονάχα τον εαυτό μας. Τίποτα άλλο… Η ζωή μου έχει επιφυλάξει πολλές εκπλήξεις… Δεν φοβάμαι καθόλου όταν κάνω κάτι που το πιστεύω πολύ. Φοβάμαι όταν δεν είμαι σίγουρη γι’ αυτό που κάνω… Είχα την τύχη (και την ατυχία) από μικρή να ελέγχω τα πράγματα που ανέβαζα. Ατυχία, γιατί από νωρίς έβαλα πολλά οικονομικά βάρη στο κεφάλι μου. Τύχη γιατί αυτό μου επέτρεψε να κάνω τα θεατρικά ταξίδια μου πιο ελεύθερα.

  • Τηλεόραση και θέατρο: Μεταπηδάτε από το ένα είδος στο άλλο με άνεση. Είναι το αίσθημα ενός ελεύθερου ανθρώπου;

Και χωρίς κόμπλεξ. Δεν με ένοιαζε ποτέ να μου πουν «γιατί κάνετε μία σαπουνόπερα εσείς που βγήκατε από τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης». Θυμάμαι ότι το άκουγα αυτό στη «Λάμψη». Δεν έβλεπα κάτι αντίθετο σε αυτό. Ισα ίσα έβλεπα ότι έχοντας καλή παιδεία, σε καλό σχολείο πριν και σε καλή δραματική σχολή, ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω όλα τα είδη στην αξία και το μέγεθος που τους ανήκει.

  • Πώς καταφέρνετε να είστε αποτελεσματική σε τόσα διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα;

Σε αυτό που δίνομαι τη συγκεκριμένη στιγμή δίνομαι με όλη μου την ψυχή.

  • Μήπως αυτή είναι η συνταγή για να συνωμοτήσει το σύμπαν υπέρ σας; Γιατί και στην τηλεόραση μόνο επιτυχίες έχετε. Είναι θέμα τύχης;

Με την τηλεόραση είχα (και έχω) εξαιρετικές σχέσεις. Γιατί της δόθηκα απόλυτα με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια αφοσίωση που δόθηκα στο θέατρο. Την εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν θεωρώ ότι είναι μία αντίστιξη ως προς την ποιότητα σε σχέση με το θέατρο. Κάθε άλλο. Επειδή είναι ένα μέσο που έχει τεράστια δύναμη εμβέλειας και μεγάλες απαιτήσεις γρηγοράδας, αν είσαι διατεθειμένος σαν στρατιώτης να οξύνεις τα αισθητήριά σου και να καλυτερεύεις την τεχνική σου, τότε έχεις να κερδίσεις πολλά από την τηλεόραση…

  • Δηλαδή δεν κάνετε τηλεόραση για τα χρήματα;

Καθόλου δεν μου αρέσει αυτή η ερώτηση. Πάντα απαντώ ότι, εάν την έκανα μόνο για τα χρήματα, έπρεπε να είχε σταματήσει η σχέση μου μαζί της. Ομως πάνω από τριάντα πέντε χρόνια κάνω τηλεόραση που -δόξα τω Θεώ- με αμείβει πολύ περισσότερο από το θέατρο. Γιατί στο θέατρο (που δεν αμείβει, έτσι ή αλλιώς) χάνω χρήματα λόγω του ότι είμαι και επιχειρηματίας. Είναι ρώσικη ρουλέτα. Μονάχα πολυεθνικές μπορούν να τζιράρουν χρήματα. Ολοι οι άλλοι παραγωγοί είναι χρεωμένοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

  • Ο ηθοποιός, σήμερα, καλείται να ενταχθεί μέσα σε ένα σύστημα που απαιτεί στόχο, στρατηγική, δημόσιες σχέσεις κι ένα σωρό άλλους παράγοντες. Το ταλέντο πού βρίσκεται;

Κάποτε νόμιζα ότι, απλώς, αν ένας ηθοποιός έχει ταλέντο θα πάει μπροστά. Τώρα τι λέω; Εχει πολύ ταλέντο που είναι ένα από τα εκατό στοιχεία που πρέπει να διαθέτει. Αν έχεις τα ενενήντα εννέα και δεν έχεις και τόσο ταλέντο θα πας μπροστά. Αντίστροφα δεν γίνεται. Μόνο του το ταλέντο δεν βοηθάει. Μπορεί να σε εξοντώσει ο χαρακτήρας και το «σκόρπιο» σου. Το έχω δει πολλές φορές το ταλέντο να καίγεται μπροστά μου. Χρειάζεται πολλή δουλειά, πολλή συγκρότηση, πολλές θυσίες. Να ξέρεις ότι είσαι αθλητής…

  • Ναι, αλλά πολλοί νέοι σήμερα επιλέγουν το επάγγελμα του ηθοποιού δίχως να σκέφτονται «αθλητικές» επιδόσεις. Λειτουργεί ως δέλεαρ η «επωνυμία»…

Αυτός είναι ένας κίνδυνος για τους νεότερους. Νομίζουν ότι κάτι είμαστε όταν γινόμαστε «διάσημοι». Εμένα μόνο γέλια μου προκαλεί αυτή η αντίληψη. Αν καταλάβουμε πόσο ανόητο είναι το «όχημα» της διασημότητας, τότε έχουμε τεράστια δύναμη να ξεφεύγουμε από τις κακοτοπιές… Ποιοι είμαστε επειδή μας αναγνωρίζουν; Είμαστε πολύ πιο εκτεθειμένοι, πιο ευάλωτοι κι έχουμε μεγαλύτερη υποχρέωση να προσέχουμε πώς φερόμαστε και τι κάνουμε… Εγώ τρελαίνομαι για τους σούπερ σταρ. Τους θαυμάζω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εάν ήμουν σούπερ σταρ θα αισθανόμουν ότι ήμουν ο Θεός. Κάθε άλλο… Αλίμονο. Τώρα έχουμε μια επιτυχία, μεθαύριο μπορεί να έχουμε μια αποτυχία. Τι σημαίνει αυτό; Ολα είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Το κακό είναι ότι πολύ εύκολα νομίζουμε ότι κάτι γίνεται. Τίποτα δεν γίνεται. Εγώ χαίρομαι τα λαμπερά πλάσματα… Αλλά ο καθένας είναι ένας μικρός θεός για τον εαυτό του. Ετσι δεν είναι; Πού είναι το ιδιαίτερο του δημοσίου προσώπου; Πουθενά. Ισα ίσα. Εγώ αισθάνομαι την ανάγκη να το προφυλάξω.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ
Εχει ανάγκη ο κόσμος το παραμύθι

  • Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν τη σειρά «Η ζωή της άλλης» (Μέγκα), στην οποία πρωταγωνιστείτε, να ξεχωρίζει;

Το παραμύθι. Κι έχει ανάγκη ο κόσμος από παραμύθι. Τι μας έκανε τη ζωή μας μυθική ως παιδιά; Τα Χριστούγεννα, το δέντρο, ο Αϊ-Βασίλης, η Σταχτοπούτα… Γιατί πάμε στο θέατρο; Για να ζήσουμε ένα παραμύθι. Γιατί πάμε στο σινεμά; Για να ταξιδέψουμε. Η ιστορία, λοιπόν, της σειράς είναι ένα παραμύθι. Και είναι φτιαγμένο -εκεί είναι το θέμα- με πάρα πολλή σοβαρότητα κι αυτοθυσία. Εχουμε καταλάβει όλοι όσοι το υπηρετούμε πόσο επικίνδυνο είναι να παίζεις με τα παραμύθια όταν δεν ξέρεις τι σημαίνει «παραμύθι». Μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνα, βλαβερά για την ψυχική και την πνευματική υγεία, όταν τα χειριστείς λάθος. Διαφορετικά είναι ένα υπέροχο είδος για όλες τις ηλικίες.

Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
Μου φώναζαν «σ’ αγαπάμε»

  • Ποιες οι εντυπώσεις σας από την καλοκαιρινή περιοδεία σας με τη «Μήδεια» του Μπο­στ;

Ηταν η μεγαλύτερη ευτυχία που ένιωσα μέσα στον χρόνο που μας πέρασε… Είχα να πάω πολλά χρόνια περιοδεία, πάνω από δεκαετία. Συνάντησα πολύ κόσμο κι αυτή η συνάντηση μου έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη, γιατί διαπίστωσα αγάπη κι εκτίμηση από πλευράς του κοινού που διαρκεί, άσχετα από την επικαιρότητα. Οχι ότι είμαι ο άνθρωπός τους. Με έχουν αγαπήσει μεγαλώνοντας εγώ μαζί τους κι εκείνοι μαζί μου. Και με έχουν εμπιστευτεί. Δεν ξέρετε τι αίσθημα ανακούφισης ήταν αυτό μέσα μου. Είναι σαν μια φιλία που διαρκεί πάρα πολλά χρόνια, άσχετα αν κάποια εποχή χαθείς με τους φίλους σου. Το αίσθημα υπάρχει. Ετσι κι εδώ. Είναι αυτό που δεν μπορώ πια να χάσω. Αυτό που ή δουλεύεις για να το αποκτήσεις και σου ανταποδίδεται ή αν δεν δουλέψεις είναι κάτι πρόσκαιρο, το χαίρεσαι για πολύ λίγο κι ύστερα χάνεται… Σε πολλές πόλεις όταν χειροκροτούσαν φώναζαν «σ’ αγαπάμε». Αυτό μου γέμισε την ψυχή. Γιατί για μένα η μεγαλύτερη κατάκτηση είναι η αγάπη, προς όλες τις κατευθύνσεις, στους ανθρώπους μας, σε αυτό που κάνουμε.

ΔΕΝ ΜΕ ΓΕΜΙΖΕ ΟΥΤΕ Η ΛΥΠΗ ΟΥΤΕ Η ΧΑΡΑ

  • Πώς καταγράφηκε στο προσωπικό σας λεξιλόγιο η απώλεια, δεδομένου ότι πριν από τρία χρόνια χάσατε τον σύντροφο της ζωής σας, Μάριο Πλωρίτη;

Δεν είναι εύκολο να το περιγράψει κανείς αυτό. Ουσιαστικά ξαναρχίζει το αλφάβητο από την αρχή… Αρχή του εαυτού σε μια ζωή που πρέπει να μάθει να τη ζει με τους καινούργιους όρους… Εξ ου και όλο αυτό το διάστημα ήταν η δυσκολότερη περίοδος της ζωής μου. Δεν μπορούσα να χαρώ γιατί και η χαρά δεν με γέμιζε πια τόσο όσο πριν, αλλά ούτε και η λύπη, επειδή σε όλη μου τη ζωή το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να με αγαπάνε και να αγαπάω. Ολα τα άλλα τα χαιρόμουν ή με στενοχωρούσαν μέχρις ενός σημείου… Τώρα που έχω απογυμνωθεί από τους ανθρώπους που λάτρεψα, προσπαθώ με τη δουλειά να ξαναμπώ σε αυτό που λέγεται ζωή.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

«Οι Επισκέπτες» του Πέτρου Ζούλια είναι βασισμένοι στη νουβέλα του Χένρι Τζέιμς «Το στρίψιμο της βίδας»: ένα σκηνικό ταξίδι που υπόσχεται αίσθημα, φαντασία και ανατροπή. Μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη οι Φ. Μπαξεβάνη, Τ. Αλατζάς, Ολ. Σκορδίλη και τα παιδιά Κ. Λαγός, Σ. Μαμνιόγλου, Ν. Πάντσικ και Κ. Χατζημιχαήλ. Διασκευή/ Σκηνοθεσία: Π. Ζούλιας. Μετάφραση: Αντ. Γαλέος. Σκηνικά: Γ. Γαβαλάς. Κοστούμια: Αν. Αρσένη. Μουσική: Π. Αυγερινός. Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη». Πρεμιέρα: 27/11.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 08/11/2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s