Ευγένιος Τριβιζάς: Μια φορά κι έναν καιρό, ένας εγκληματολόγος

Posted: Νοέμβριος 7, 2009 in Τριβιζάς Ευγένιος

Το παιδικό θεατρικό του «Ο έβδομος σταθμός» παίζεται για δεύτερη χρονιά στο «Τρένο στο Ρουφ», τα «Μαγικά μαξιλάρια» του, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, βγάζουν πιτσιρίκια και μεγάλους εκστασιασμένους από την παιδική σκηνή του Εθνικού και το οικολογικό παραμύθι του «Για μια χούφτα μπάμιες» μόλις ανέβηκε στο θέατρο «Πειραιώς 131».

Με την οικονομία της θεατρικής σκηνής, όπως στο «Εβδομος Σταθμός», αλλά και με τη δυναμική του τρισδιάστατου ανιμέισον, όπως στο «Ενα δέντρο μια φορά» (πάνω), που περιμένουμε στη μικρή οθόνη τα Χριστούγεννα, τα παραμύθια του κυρίου εγκληματολόγου συνεπαίρνουν μικρούς και μεγάλους§Σκηνή από τα «Μαγικά μαξιλάρια» στο Εθνικό, όπου, μετά τις «αντιπαραγωγικές» γιορτές, οι άνθρωποι στερούνται και τα όνειρα

Με την οικονομία της θεατρικής σκηνής, όπως στο «Εβδομος Σταθμός», αλλά και με τη δυναμική του τρισδιάστατου ανιμέισον, όπως στο «Ενα δέντρο μια φορά» (πάνω), που περιμένουμε στη μικρή οθόνη τα Χριστούγεννα, τα παραμύθια του κυρίου εγκληματολόγου συνεπαίρνουν μικρούς και μεγάλους§Σκηνή από τα «Μαγικά μαξιλάρια» στο Εθνικό, όπου, μετά τις «αντιπαραγωγικές» γιορτές, οι άνθρωποι στερούνται και τα όνειρα Το «Ενα δέντρο μια φορά», σε σενάριο δικό του, γυρίζεται τώρα από την «Time Lapse Pictures» με τρισδιάστατο ανιμέισον (εξέλιξη αυτού που χρησιμοποιήθηκε στο πετυχημένο «Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι», σε σενάριο πάλι του ιδίου) για να παρουσιαστεί από την ΕΡΤ τα Χριστούγεννα.

Ε, όταν έφτασε στο γραφείο και η υπέροχα πολύχρωμη επανέκδοση του graphic novel του Ευγένιου Τριβιζά «Οι δραπέτες της σκακιέρας» (εκδόσεις Καλέντης) με το cd της ομώνυμης όπερας (στην οποία έγραψε το λιμπρέτο ο ίδιος και τη μουσική ο Γιώργος Κουρουπός, σε παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής), ο ίδιος ο Πίκος Απίκος πήρε το τρίκυκλο του χαμένου μανάβη της Φρουτοπίας και ήρθε και μου τράβηξε το αυτί για μια συνέντευξη που έπρεπε να είχε ήδη γίνει με τον διάσημο παραμυθά-εγκληματολόγο.

  • Η ανιψιά μου όταν της διαβάζαμε τα «88 ντολμαδάκια» μας άκουσε να μιλάμε για σας και φώναξε: «Υπάρχει ο Ευγένιος Τριβιζάς;». Πώς θα περιγράφατε τον Ευγένιο Τριβιζά σε ένα μικρό παιδί;

«Θα του έδινα σαφείς και συγκεκριμένες πληροφορίες. Οτι δηλαδή έχω γεννηθεί στη Χώρα των Χαμένων Χαρταετών, ότι κατοικώ στο Νησί των Πυροτεχνημάτων απέναντι από ένα ψιλικατζίδικο, που επιδιορθώνει κούκους ρολογιών, ότι ξέρω να μιλάω σοκολατινικά και ότι κάνω συλλογή από γεμιστά μπισκότα και κομμάτια παλιών παραμυθιών. Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει ένα κορδόνι από το δεξί παπούτσι του παπουτσωμένου γάτου, ένα άχυρο από το σπίτι που έχτισαν τα τρία μικρά γουρουνάκια και ένα πούπουλο από το μαξιλάρι όπου κοιμόταν η ωραία κοιμωμένη».

  • Ποιο είναι το μυστικό για να γίνει κανείς καλός συγγραφέας;

«Να έχει πάππο πειρατή και να πίνει βυσσινάδα με παγάκια από δροσοσταλίδες και να φοράει πιτζάμες στο χρώμα του φεγγαριού με μοβ ρίγες και τσέπες γεμάτες νυχτολούλουδα».

  • Τι θα απαντούσατε σε ένα παιδί που αναρωτιέται από πού έρχονται όλες αυτές οι ιδέες για τις ιστορίες σας;

«Οτι μου τις ψιθυρίζει τα βράδια στο αυτί ο παπαγάλος μου η Σύνθια».

  • Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας;

«Ολοι οι ήρωες που επιδιώκουν εκείνο που φαίνεται αρχικά ακατόρθωτο».

  • Ποιος είναι ο αγαπημένος σας παραμυθάς;

«Ο Αρτσιμπαλ Μακ Χίκαπς, που έγραψε το 1927, με μαύρο μελάνι σε μαύρο χαρτί, ένα παραμύθι με τίτλο το «Σμαράγδι του Μαχαραγιά». Κυκλοφόρησε μόνο σε ένα αντίτυπο, το οποίο το βρήκα εντελώς τυχαία ξεχασμένο σε ένα παγκάκι και άρχισα αμέσως να το διαβάζω. Δυστυχώς με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα το βιβλίο έλειπε. Ποτέ δεν έμαθα τι έγινε. Οταν ρώτησα τον φύλακα του πάρκου αν είδε τίποτα ύποπτο, μου απάντησε ότι είδε μόνο έναν εξωγήινο σκόρο, που κυνηγούσε έναν πιερότο και μια μπαλαρίνα».

  • Τελικά τι θα κάνει ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος της «Φρουτοπίας» με την επικράτηση του Internet; Θα ανοίξει δικό του portal προάγοντας τον εαυτό του σε αρχισυντάκτη, θα γίνει blogger ή απλώς θα αλλάξει επάγγελμα;

«Ο Πίκος Απίκος περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που το παπάκι των ηλεκτρονικών διευθύνσεων του Ιντερνετ θα γίνει κύκνος, για να του πάρει συνέντευξη».

  • Πού αποδίδετε την αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας;

«Στην έλλειψη προτύπων και στην εγωιστική αδιαφορία μας για την πνευματική τροφή των παιδιών μας. Κάθε κοινωνία έχει τα παιδιά που της αξίζουν».

  • Ο Αξιωματικός και η Βασίλισσα το σκάνε από τη σκακιέρα, οι κάτοικοι της χώρας του Μπελαφούσκου κάνουν απαγορευμένες αντιπαραγωγικές πράξεις και ο Λυκούργος και ο Νικήτας στήνουν κομπίνα για να μην τρώνε πια μπάμιες… Βρίσκετε μέρος της έμπνευσης για τον κόσμο των παιδιών στην άλλη σας ιδιότητα, του εγκληματολόγου; Η γοητεία της παραβατικότητας, η παρόρμηση κ.λπ. είναι κοινά στο παραμύθι και στο έγκλημα;

«Οχι μόνο τα παραμύθια αλλά όλα τα λογοτεχνήματα, από την τραγωδία ώς το θρίλερ, βρίθουν από εγκλήματα, αμαρτήματα και πάσης φύσεως παρεκκλίσεις. Στα παραμύθια, το έγκλημα είναι πανταχού παρόν. Μάγισσες φουρνίζουν ορφανά παιδάκια, βασίλισσες δηλητηριάζουν με φαρμακωμένα μήλα ανύποπτες παρθένες και δράκοι παρενοχλούν τρομοκρατημένες πριγκίπισσες. Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιο τα θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη εγκληματολογία να προσφέρουν πλούσιο υλικό για τα βιβλία μου».

  • Για παράδειγμα;

«Η δίκη και καταδίκη για παράβαση του νόμου της βαρύτητας ενός σκιάχτρου που ονειρεύεται να πετάξει στο «Ονειρο του σκιάχτρου», οι αβάσταχτες τύψεις της μικρής ηρωίδας στη «Νύχτα της μπανανόφλουδας», η απροσδόκητη συνάντηση ενός διαρρήκτη και ενός φιλάργυρου στις «Χελώνες του βαρώνου». Η μελέτη των διάφορων αποτρόπαιων τρόπων εκτελέσεων καταδίκων ανά τους αιώνες μου έδωσε την ιδέα για τον τρόπο εκτέλεσης των τριών καταζητούμενων στο «Ο έβδομος σταθμός». Η μπαλαρίνα καταδικάζεται να πνιγεί σε μια λίμνη με κύκνους, ο κλόουν να εκτελεστεί με ένα εκρηκτικό πούρο και ο κιθαρίστας σε θάνατο δι’ ηλεκτροπληξίας με ηλεκτρική κιθάρα. Το θέμα της γενοκτονίας το πραγματεύομαι στην «Τελευταία μαύρη γάτα» και η σειρά αντιπολεμικών βιβλίων μου («Ο πόλεμος των Ούφρων και των Τζούφρων», «Ο πόλεμος της χαμένης παντόφλας», «Ο πόλεμος της ωμεγαβήτας» κ.λπ.) έχει για θέμα της τα εγκλήματα των πολεμοκάπηλων. Ολα αυτά δοσμένα σε ένα κοκτέιλ περιπέτειας, χιούμορ και φαντασίας».

  • Οι «Δραπέτες της σκακιέρας» τι είναι τελικά; Μια ιστορία έρωτα, η περιπέτεια μιας απόδρασης ή μια εξέγερση απέναντι στη διανομή ρόλων που δεν μας ταιριάζουν;

«Ολοι κάποιες στιγμές νιώθουμε την ανάγκη να δραπετεύσουμε από την καθημερινότητά μας και τους ρόλους που είτε μας έχουν άλλοι επιβάλει είτε έχουμε επιβάλει οι ίδιοι στον εαυτό μας. Κι αν δεν το κάνουμε, το φανταζόμαστε. Γι’ αυτό κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, είμαστε όλοι μας δραπέτες κάποιας σκακιέρας».

  • Εχετε δει παραμύθια σας να γίνονται από όπερα μέχρι ταινίες τρισδιάστατου ανιμέισον. Ποιο βρίσκετε το καλύτερο μέσο για να πείτε ένα παραμύθι;

«Το κάθε μέσο έχει τους δικούς του κώδικες και τρόπους προσέγγισης. Η ανελέητη σκηνική οικονομία που απαιτεί ένα θεατρικό έργο προσφέρει λιγότερη συγγραφική άνεση απ’ όση ένα μυθιστόρημα ή ένα παραμύθι. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά με έλκει η φαντασμαγορία και η μαγεία του θεάτρου. Το οποίο επιτρέπει, εκτός των άλλων, και τη συμμετοχή των παιδιών, όπως στο «Ονειρο του σκιάχτρου», όπου οι θεατές χασμουριούνται για να πάρει ο ύπνος τον δεσμοφύλακα, ή στα «Μαγικά μαξιλάρια», όπου οι θεατές «χουχουλιάζουν» για να ζεσταθούν οι φρουροί του παλατιού και να βγάλουν τα κράνη τους. Το ανιμέισον, πάλι, προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες κίνησης, δημιουργίας ονειρικών τοπίων και φαντασμαγορικού ζωντανέματος μαγευτικών σκηνών και καταστάσεων. Στις περιπτώσεις αυτές ελαχιστοποιώ τον λόγο. Αν κάτι μπορεί να δοθεί με μια κίνηση, έκφραση ή στάση, αποφεύγω τον μονόλογο ή τον διάλογο. Μια όπερα, πάλι, όπως «Οι δραπέτες της σκακιέρας», είναι το πιο απαιτητικό μέσο, επειδή ακόμα και οι λέξεις πρέπει να επιλεγούν μια-μια προσεκτικά, αφού άλλες ακούγονται καλά όταν τραγουδιούνται και άλλες όχι».

  • Αρα μπαίνει και θέμα «κόστους» στην επιλογή του αφηγηματικού μέσου;

«Το κόστος όλων αυτών των μέσων, εκτός του βιβλίου, είναι ότι επειδή συνιστούν συλλογικές προσπάθειες, ο συγγραφέας βρίσκεται στο έλεος των υπόλοιπων συντελεστών της παραγωγής – σκηνογράφων, χορογράφων ενδυματολόγων, φωτιστών και, κυρίως, σκηνοθετών που τα οράματά τους μπορεί να μη συμπίπτουν. Το κάθε έργο είναι σε αυτές τις περιπτώσεις σαν ένα λουλούδι, που το φυτεύει ο συγγραφέας σ’ ένα γλαστράκι, το φροντίζει όσο μπορεί και το προσφέρει στον σκηνοθέτη. Αλλοι σκηνοθέτες παίρνουν το λουλούδι και το κάνουν κήπο. Αλλοι το μαδάνε ή το ραντίζουν με τοξικά χημικά και, στην καλύτερη περίπτωση, μένει μόνο ένα θλιβερό κοτσάνι. Ευτυχώς είχα την τύχη να υπερτερούν οι κήποι και να σπανίζουν τα κοτσάνια που γεννήθηκαν από τα γλαστράκια μου». *

  • Πέντε παραστάσεις-ευκαιρία για να μπουν τα παιδιά στον κόσμο του Ευγένιου Τριβιζά

*Στο θέατρο «Ακάδημος» παίζεται «Ο ταύρος που έπαιζε πίπιζα», σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σερεφίδη, η ιστορία ενός διάσημου ταυρομάχου που ετοιμάζεται να δώσει την εκατοστή του ταυρομαχία, χωρίς να ξέρει ότι ένα οδυνηρό παρελθόν τον δένει με τον ταύρο που θα αντιμετωπίσει εκείνο το πρωί στην αρένα.

*Στο «Πειραιώς 131» το «Για μια χούφτα μπάμιες» -σε σκηνοθεσία Κώστα Φαρμασώνη- αφορά τις συναρπαστικές περιπέτειες δύο απελπισμένων λύκων, που βαρέθηκαν να τρώνε μπάμιες και για να εξασφαλίσουν κρέας στήνουν μια επιχείρηση στην ανεξερεύνητη ζούγκλα των ανθρώπων.

*Στην παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου παίζονται «Τα μαγικά μαξιλάρια», με τη συμμετοχή του «πρωτοεμφανιζόμενου ιπποπόταμου και θηριοδαμαστή» Γιάννη Κακλέα. Ο άπληστος άρχοντας Αρπατίλαος καταργεί τα πάρτι, τις γιορτές, τα διαλείμματα και τις Κυριακές για να δουλεύουν όλοι συνέχεια. Και τελικά τα όνειρα, για να μην τα συγκρίνουν με την πραγματικότητα, εξαναγκάζοντας τους πάντες να κοιμούνται σε μαξιλάρια που προκαλούν εφιάλτες.

*Στο «Τρένο στο Ρουφ» συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά ο «Εβδομος σταθμός» (θεατρική μεταφορά του έργου «Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ»), σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη.

*Στο Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης η θεατρική μεταφορά του παραμυθιού «Η Κούλα η κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι» σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη.

  • Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s