Γιώργος Διαλεγμένος: «Η Ευελπίδων; Μια θυγατρική της Σοφοκλέους»

Posted: Νοέμβριος 1, 2009 in Διαλεγμένος Γιώργος

Η γλώσσα του Γιώργου Διαλεγμένου κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Κι όχι μόνον στα θεατρικά έργα του. Κυρίως στη ζωή του. Παθιασμένος, ευαίσθητος, οργίλος, «τουρίστας», όπως λέει, στην ίδια του τη χώρα, γράφει τους κανόνες καλής συμπεριφοράς στα παλιά του τα παπούτσια. Και όποιον πάρει ο χάρος…

Από το πρώτο του έργο πέτυχε. Δεν έγραψε πολλά, όμως όλα αποθεώθηκαν στη σκηνή. Κι ενώ στο θέατρο «Βεάκη» ανεβαίνει ξανά το «Μάνα Μητέρα Μαμά» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, εκείνος παλεύει μ’ ένα καινούριο. Γράφει σε ανύποπτους χρόνους και χώρους. Ακόμα και πάνω στο ποδήλατό του… Αλλά δεν είναι επικίνδυνη η ποδηλασία στην Αθήνα; Ετσι, αθλητικά, ξεκινάμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα μαζί του.

«Καθόλου! Είναι τέτοιο το τράφικ που δεν κουνιέται κανείς. Μόνον εγώ προχωράω. Και τους δείχνω το δάκτυλο… Μέχρι να κατέβουν να με βρίσουν, έχω εξαφανιστεί. Είμαι ποδηλάτης από επτά χρόνων. Εχω γυρίσει όλη την Ελλάδα. Ετσι κάνω όλες μου τις δουλειές. Το ποδήλατο είναι σαν φορτηγό. Μέχρι και στρώμα κουβάλησα στο Βοτανικό. Συχνά σταματώ για να γράψω, γιατί μου έχει συμβεί να ξεχάσω αριστουργήματα που σκέφτηκα».

«Δύσκολα συγκεντρώνομαι»

– Τρία χρόνια παλεύετε μ’ ένα έργο.

«Κατ’ αρχάς χαίρομαι που ανεβαίνει το πιο διαχρονικό έργο μου «Μάνα Μητέρα Μαμά» σε μια δυναμική και ιδανική διανομή. Δυστυχώς ενθάρρυνα τους γύρω μου ν’ απαιτούν από μένα όλο και περισσότερα πράγματα, με πρώτη και καλύτερη τη γυναίκα μου. «Τι έγραψες σήμερα;» μου λέει. «Τίποτα» της απαντώ. Γράφω όποτε πλήττω. Εχω χάσει την ικανότητα να σκέφτομαι.

»Δύσκολα συγκεντρώνομαι και απ’ τον εαυτό μου έχω υψηλές απαιτήσεις χωρίς να διαθέτω την κατάλληλη παιδεία. Γι’ αυτό δεν είμαι παραγωγικός. Αυτό, όμως, που γράφω τώρα αισθάνομαι ότι είναι το καλύτερό μου. Ο τίτλος είναι «Αυτόκλητες παραστεκάμενες» και η βασική ιδέα αφορά εκείνες τις γυναίκες που πηγαίνουν παρηγορήτριες δίπλα στους ξεπεσμένους σταρ ξεσκατώνοντάς τους»…

– Είστε μονίμως οργισμένος με όλους και με όλα. Μήπως είναι και λίγο πόζα αυτή η στάση;

«Ετσι λες; Ξέρεις ότι από επτά χρόνων παιδί που με πήρε η κυρά Κατίνα η Διαλεγμένου από το βρεφοκομείο, δεν είχα ακούσει ποτέ το όνομά μου; Με έλεγαν αντάρτη, κατσαπλιά, μπουραντά. Από το βρεφοκομείο βρέθηκα κατευθείαν στο σχολείο. Δεν είχα καμία παράσταση. Δώδεκα σχολεία άλλαξα μέχρι να βγάλω το Γυμνάσιο. Εβαζαν τη κυρά Κατίνα να διαλέξει: αν τον κρατήσουμε επειδή είναι ζωηρός και χαλά τις τάξεις θα πάρει τέσσερα μένοντας στην ίδια τάξη ή θα πάρει πέντε και θα τον πάτε σ’ άλλο σχολείο στην επόμενη τάξη. Ηταν πόζα αυτό; Η Μελίνα έλεγε «εσύ θα πεθάνεις οργισμένος». Το σκέφτομαι μερικές φορές. Τι θα κάνω ακίνητος, καρφωμένος στον τάφο; Μάλλον θα βρω τρόπο να γυρίζω πλευρό»…

– Τι σας εξοργίζει κυρίως;

«Αυτό ο κάφρος Ελληναράς. Τον καταλαβαίνω από το αυτοκίνητο που οδηγεί: Μάρκα και χαρακτήρας. Εχω μανία να μπαίνω στην ψυχή των άλλων, να τους παρακολουθώ όχι από συγγραφική ταχύτητα, έτσι, από ιδιοτροπία. Στο σπίτι μου στο Βοτανικό, διεκδικούσε αποκλειστικά την είσοδο προς αυτό μια γριά με τον γιο της. Εβαζα μια γλάστρα, την πέταγε. Μου έκανε εξήντα μηνύσεις.

»Σιχάθηκα τους δικαστές που έπαιρναν το σοβαρό τους ύφος για να με δικάσουν επειδή είπα το γιο μαλάκα. «Θα μου απαγορεύσετε την εθνική μας λέξη;» τους έλεγα. «Είπατε την κυρία, 95 ετών, πουτάνα;» «Νόμιζα ότι θα την κολάκευα» απαντούσα με θράσος πλέον. «Ο μηνυτής έχει δύο μάρτυρες που σας είδαν». «Κι εγώ άλλους τέσσερις που δεν με είδαν». Περιμένοντας να φτάσει η σειρά μου παρακολούθησα τρεισήμισι χιλιάδες δίκες. Η Ευελπίδων είναι θυγατρική της Σοφοκλέους. Μαζεύουν λεφτά συνεχώς».

– Ούτε με τα βραβεία τα πάτε καλά. Τα αρνηθήκατε δις…

«Δεν πήγα να παραλάβω τα βραβεία Κουν γιατί δεν θεωρώ τον καλλιτέχνη δημόσιο υπάλληλο που χρειάζεται συστατικές περγαμηνές. Βιογραφικό είναι το έργο του. Γι’ αυτό τους είπα, δώστε τα σε κανέναν άλλο, να τον κάνετε ευτυχισμένο. Ασε που μπορεί να του δώσει και κουράγιο. Αν ήταν χρηματικά βραβεία, αλλάζει. Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να κάνεις επτά εκατομμύρια έξοδα για τελετές στο Μέγαρο και να μη δίνεις δύο εκατομμύρια στον καλλιτέχνη, τον Βογιατζή, για παράδειγμα, που τότε χρωστούσε δύο ενοίκια. Πρόκειται για βραβεία ξεφτίλας που θρέφουν μόνο ματαιοδοξίες.

»Πολλοί συνάδελφοί μου νιώθουν ότι μ’ αυτά ανεβαίνουν κοινωνικά λες το βράδυ δεν θα κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι, δεν θα φάνε το ίδιο φαγητό. Εδώ τσακώνονται, φτάνουν στο σημείο να εγκαταλείψουν την παράσταση, γιατί το όνομά τους είναι αδικημένο στη μαρκίζα. Και δεν σκέφτονται ότι του χρόνου μπορεί να μη ζουν».

– Ομως η ματαιοδοξία είναι ίδιον του καλλιτέχνη. Εσείς την υπερβήκατε;

«Τώρα που το λες, μπορεί να το κατάφερα από παιδί. Η κυρά Κατίνα με υιοθέτησε από το Βρεφοκομείο στην Πειραιώς, Πινακοθήκη σήμερα, αφού οι Γερμανοί τής σκότωσαν το γιο. Μερικές φορές περνώ απ’ έξω και λέω: «Α ρε σε τι σπιταρώνα έμενα». Τότε δεν το είχα δει απέξω, παρά μόνο όταν με πήρε εκείνη. Επτά χρόνων παιδί ήμουν στο Βρεφοκομείο γιατί δεν υπήρχαν θέσεις σε ορφανοτροφείο. Η κυρά Κατίνα ζητούσε ένα παιδί που να το λένε Γιώργο για ν’ αντικαταστήσει το δικό της Γιώργο. Αφού μερικές φορές λέω, αν με έλεγαν Νίκο, ακόμα μέσα θα ήμουν… Με έπαιρνε λοιπόν στο νεκροταφείο συχνά, γιατί δεν είχε πού να με αφήσει.

»Τα παιδικά μάτια μου είδαν πολλά εκεί μέσα. Μέχρι εκείνη να περιποιηθεί τον τάφο του γιου της, βολτάριζα ανάμεσα στα μνήματα. Εβλεπα να ξεθάβουν άλιωτους ακόμα πεθαμένους, να τους βάζουν μέσα σε ζεμπίλια κι από πάνω σκίνα γιατί θα τους περνούσαν από το δρόμο. Αυτές οι εικόνες σφράγισαν στο μυαλό μου το μάταιο της ύπαρξής μας».

– Και η ορφάνια τι σας άφησε;

«Τίποτα απολύτως. Το καταχάρηκα! Χωρίς γονείς υπήρξα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, απ’ όλες τις πλευρές. Υπέροχα παιδικά χρόνια. Ποιος θα έδερνε την εποχή του ξύλου ένα ορφανό; Στην αυλή άκουγα τα ουρλιαχτά των άλλων παιδιών, όταν τα πλάκωναν οι δικοί τους, κι εγώ ωραίος… Μεγαλώνοντας δεν νοιάστηκα, δεν θρήνησα κανένα δικό μου. Ούτε αδέλφια, ούτε ξαδέλφια, ούτε όλα αυτά τα προβλήματα που δημιουργούν οι οικογενειακές σχέσεις. Εκανα ό,τι ήθελα. Αργότερα με τη Σοφία απέκτησα οικογένεια και ήρθαν οι στενοχώριες. Εγώ κι αυτή. Θα ορφανέψω μόνον όταν τη χάσω».

– Την αγαπάτε πολύ.

«Είναι για μένα τα πάντα. Κι ας είμαστε διαφορετικοί. Εκείνη είναι «θατσερική», ορθολογίστρια. Δύο και δύο για μένα κάνουν μέχρι και δεκατέσσερα. Με πήρε πακέτο όπως ήμουν. Τα ελαττώματά της δεν με ενοχλούν. Γελάμε πολύ, περπατάμε πάντα χέρι-χέρι ακόμα κι όταν είμαστε τσακωμένοι, άσχετα αν ο ένας κοιτάζει από δω και ο άλλος από κει. Πρώην σύζυγος του Δήμου Σκουλάκη, του ζωγράφου. Πριν χρόνια, σε μια έκθεσή του, του είπα ότι μου αρέσει η γκαμπαρντίνα αλά Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, που φορούσε. Κι επειδή ο Δήμος έχει χιούμορ, μου απάντησε: «Μου πήρες τη γυναίκα, δεν θα μου πάρεις και την γκαμπαρντίνα…»».

Οχι στην τηλεόραση

– Από τους νεότερους θεατρικούς συγγραφείς ποιους ξεχωρίζετε;

«Τον Βασίλη Κατσικονούρη. Το «Γάλα» μου άρεσε στην παράσταση της Βαγενά, η οποία δεν είναι σκηνοθέτιδα, αλλά έπιασε την ψυχή του. Το ανέβασμα του Μαστοράκη ήταν μια σκηνοθετική επίδειξη. Ο Κατσικονούρης είναι επίσης σεμνός κι ελπίζω να κρατηθεί έτσι. Οι περισσότεροι συγγραφείς ακολουθούν την πεπατημένη. Δεν ρισκάρουν, δεν έχουν φαντασία, δεν απογειώνονται. Εγώ το κάνω κι ό,τι βγει. Κάποτε το «Σε φιλώ στη μούρη» κόπηκε από την επιτροπή που θα ενέκρινε μια οικονομική βοήθεια. Ο Κεχαΐδης, μέλος της επιτροπής, είχε σημειώσει για τον συγγραφέα -υπογράφαμε με ψευδώνυμο- ότι πρέπει να πάσχει από Αλτσχάιμερ εξαιτίας της γλώσσας που χρησιμοποιεί»…

– Αλήθεια, την αντέχετε την κριτική;

«Είμαι απ’ τα χαϊδεμένα παιδιά της. Δεν ξέρω πώς θα ήταν αν έπαιρνα κακή κριτική. Πάντως αν ο κριτικός είχε πνευματική οντότητα και έχαιρε της εκτίμησής μου, το πιθανότερο είναι να μην με ενοχλούσε».

– Θα γράφατε ποτέ για την τηλεόραση;

«Εδώ τρομάζω να τελειώσω ένα έργο δικό μου. Κάποτε ένας θεατρικός παραγωγός με φώναξε και μου έδειξε μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά λέγοντας: «δικά σου όλα, αν μου γράψεις ό,τι έργο θέλεις κι όποτε θέλεις». Εγώ χωρίς μία τότε -πάντα άφραγκος- του είπα ότι είναι αδύνατον. Δεν εκτελώ παραγγελίες. Με είπε τρελό για δέσιμο, δώσαμε τα χέρια κι έφυγα».

– Τι γνώμη έχετε για τον Λαζόπουλο;

«Είναι πολύ έξυπνος και θέλει να το ξέρουμε… Κι αυτό αφορά όχι αυτά που λέει όσο αυτά που θα ήθελε να πει… Διαθέτει όλα τα προσόντα – όνομα, λεφτά, χιούμορ, εξυπνάδα- για να κάνει σοβαρό θέατρο. Αλλά δεν νομίζω ότι θα κατάφερνε ποτέ να συγκεντρωθεί στη σκηνή. Είναι ό,τι καλύτερο έχουμε σ’ αυτό που κάνει. Προσωπικά θα ήθελα να μη συνοδεύει τα λόγια του από γέλια και να είναι σοβαρός γιατί αλλιώς είναι σα να μας λέει: «Μη δίνετε σημασία, την πλάκα μου κάνω»»…

Ο Καραμανλής και η Ντόρα

– Εσείς τι λέτε για την πολιτική κατάσταση; Και για τη νέα κυβέρνηση;

«Η Ν.Δ. με την ξεφτίλα που έπαθε δεν δικαιούται να βρίσκεται ούτε στην αντιπολίτευση. Ας κάνουν καινούριο κόμμα. Την Κου Κλουξ Κλαν… Ο Καραμανλής στην προεκλογική του αφίσα με σύνθημα «απόφαση ευθύνης» ξύπνησε τους αναποφάσιστους. Τους έκανε να σκεφτούν κι έτσι τον μαχαίρωσαν.

»Ο νικητής Γιωργάκης εύχομαι ν’ αποδείξει τον ανδρισμό του τηρώντας την υπόσχεσή του για την αποποινικοποίηση του χασίς, άσχετα αν εγώ δεν καπνίζω ούτε τσιγάρο. Οι ψηφοφόροι είναι οπαδοί «ποδοσφαιρικών» ομάδων που θα σκοτώνονται μεταξύ τους εσαεί. Η αριστερά είναι αμέτοχη, ακίνδυνη. Στο βόθρο των διεφθαρμένων καθεστώτων που ζούμε επιβάλλεται να υπάρχουν εστίες αντίστασης όπως Σέχτες, Πυρήνες, Επαναστατικοί Αγώνες»…

– Ντόρα, Αβραμόπουλος, Σαμαράς. Ποιον βλέπετε να επικρατεί;

«Η Ντόρα, κόρη του αποστάτη πατέρα της, του «Μήτσου και του Τάκη», μεγάλη καπάτσα, θα φύγει μπροστά σίγουρα. Εχει αυτό το χαμόγελο-τικ που και σε κηδεία θα το μοστράρει. Παλιά την είχα δει δημαρχίνα συνοδευόμενη από πέντε μοτοσικλετιστές και δύο αυτοκίνητα, λες και ήταν ο Αμίν Νταντά. Η εικόνα με σόκαρε. Φώναξα «δεν ντρέπεσαι», αν προλάβαινα, θα έφτυνα το τζάμι. Κι έρχεται τώρα η Ντόρα να μας πει πόσο μεγάλος ηγέτης ήταν ο Καραμανλής. Να έχεις ένα γιαούρτι να της το ρίξεις στη μούρη και να φας πόσο; Πέντε, οκτώ μήνες φυλακή; Αν μπορούσα, θα το έκανα». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ- φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ,
  • Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s