Η απελπισία του καλλιτέχνη μπροστά στην αποτυχία

Posted: Οκτώβριος 23, 2009 in Μάθιου Χαρτ

  • Μία τραγουδίστρια, μία χορεύτρια κι ένας ηθοποιός προσπαθούν να πετύχουν στον φαντασμαγορικό χώρο του θεάματος παθαίνοντας διάφορα στραπάτσα- καλλιτεχνικά, οικογενειακά, υπαρξιακά.

Οι Νατάσα Ασίκη, Αντώνης Αντωνίου και Γεωργία Ζώη υποδύονται τρεις καλλιτέχνες μεταξύ αποδοχής και απόρριψης

Οι Νατάσα Ασίκη, Αντώνης Αντωνίου και Γεωργία Ζώη υποδύονται τρεις καλλιτέχνες μεταξύ αποδοχής και απόρριψης

Είναι η γλυκόπικρη κωμωδία του Βρετανού Μάθιου Χαρτ «Τραγουδώντας, χορεύοντας, παίζοντας», που ανεβαίνει αύριο στη Θεατρική Σκηνή σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Η σκηνοθεσία είναι του Αντώνη Αντωνίου, που πρωταγωνιστεί μαζί με τις Νατάσσα Ασίκη, Γεωργία Ζώη.

Ηθοποιός αρχικά, ο Μάθιου Χαρτ έγινε γνωστός μ’ αυτό το έργο που παίχτηκε στο θέατρο «Σόχο» του Λονδίνου. Εχει γράψει ιστορίες για μιούζικαλ σε συνεργασία με τον συνθέτη Κόνορ Μίτσελ («Have a nice life», «Pesach»). Τελευταίο θεατρικό έργο του είναι το «The time step», που παρουσιάστηκε στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο το 2008.

«Οταν έγραψα το «Τραγουδώντας, χορεύοντας, παίζοντας» είχα μόλις αποφασίσει να σταματήσω να κυνηγώ την καριέρα μου ως ηθοποιός και αυτό μου έβγαλε στην επιφάνεια διάφορα συναισθήματα σχετικά με την αποτυχία. Αυτό που θέλησα να δείξω στο έργο ήταν τόσο η σχέση μας με την αποτυχία (ο καθένας από τους τρεις χαρακτήρες το αντιμετωπίζει εντελώς διαφορετικά) όσο και να αποκαλύψω ή να τονίσω το κόστος ή τις θυσίες που κάνουν οι άνθρωποι για να κυνηγήσουν τις φιλοδοξίες τους».

«Οταν είδα πρώτη φορά την Ακρόπολη ένιωσα σαν να είχα γυρίσει σπίτι», λέει ο μεγαλωμένος στη Ν. Αφρική Μ. Χαρτ

«Οταν είδα πρώτη φορά την Ακρόπολη ένιωσα σαν να είχα γυρίσει σπίτι», λέει ο μεγαλωμένος στη Ν. Αφρική Μ. Χαρτ

  • Θίγετε την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας του κάθε καλλιτέχνη στο είδος του;

«Η ζωή ενός ενεργού καλλιτέχνη είναι μια συνεχής ανακύκλωση αποδοχής και απόρριψης. Πώς μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου αν δεν έχεις αναπτύξει ένα είδος συναισθηματικής πανοπλίας; Δεν νομίζω ότι ματαιοδοξία είναι η σωστή λέξη για να το εκφράσεις αυτό. Θα έλεγα ότι η απελπισία που εκπέμπουν, με το να πιστεύουν τόσο έντονα στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, είναι μάλλον περισσότερο δύναμη».

  • Η επιτυχία και η αποτυχία είναι οι δύο πλευρές του νομίσματος;

«Από διαφορετικές οπτικές είναι απαράλλαχτες. Η τραγουδίστρια, για παράδειγμα, είναι αυτή που επιφανειακά παρουσιάζεται να έχει αποτύχει πιο πολύ απ’ όλους. Χάνει τον άντρα που την αγαπάει, η καριέρα της είναι ανύπαρκτη, έχει εξευτελιστεί προσωπικά και επαγγελματικά, αλλά έχει μάθει τα πιο πολλά για τον εαυτό της. Ετσι, από μια οπτική είναι η πιο πετυχημένη. Σε αντίθεση με τη χορεύτρια, που είναι πλούσια και διάσημη, αλλά αποτυχημένη ως μητέρα και ως άνθρωπος. Χωρίς ανθρωπιά πιστεύω είναι αδύνατο να πετύχεις ως καλλιτέχνης. Οπως διαπιστώνετε, έχω ακόμα αμφιβολίες πάνω στο θέμα! Ισως γι’ αυτό χρειαζόμουν να γράψω ένα έργο μ’ αυτό το θέμα. Ο Τσέχοφ έχει πει ότι δουλειά του συγγραφέα δεν είναι να προβάλλει απαντήσεις αλλά να διασαφηνίζει τις διφορούμενες απόψεις όσο γίνεται».

  • Υπάρχουν κωμικά στοιχεία στο έργο σας;

«Το χιούμορ είναι απαραίτητο κι ελπίζω ο κόσμος να το βρει αστείο. Η κωμωδία βασίζεται στο να βλέπεις μέρη του εαυτού σου σ’ έναν χαρακτήρα ή να αναγνωρίζεις μια κατάσταση. Κι οι συγγραφείς εκεί στοχεύουν, στο να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες και τα προβλήματά τους. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορείς να κάνεις το κοινό να γελάσει, του επιτρέπεις να ταυτιστεί. Και πιθανόν να «ταξιδέψει» μαζί σου. Κατά την άποψή μου όλες οι ιδιοφυΐες της λογοτεχνίας όπως Σέξπιρ, Ντίκενς, Προυστ κ.ά. είχαν μια τραγελαφική όψη της ύπαρξης γενικότερα».

  • Με ποιους ομότεχνούς σας νιώθετε πιο συγγενικά στη χώρα σας; Ποιους δημιουργούς θαυμάζετε;

«Εκτιμώ ιδιαίτερα τη συγγραφέα Πόλι Γουάισμαν, παρ’ όλο που ο τρόπος γραφής της είναι εντελώς διαφορετικός από τον δικό μου, είναι όμως πολύ θεατρικός. Ασχολείται κυρίως με δράμα και μαύρες κωμωδίες που φαίνεται να έχουν εκλείψει στην Αγγλία. Με εμπνέουν πολύ τα έργα των Πέδρο Αλμοδόβαρ και Ντέιβιντ Λιντς. Ο Αλμοδόβαρ για τον τρόπο με τον οποίο κάνει το μελοδραματικό τόσο συγκινητικό και τον καθόλου επικριτικό τρόπο με τον οποίο δείχνει ότι αγαπάει τη ζωή και τους χαρακτήρες του. Ο Λιντς για το όραμα που έχει η ποίησή του και τις ονειρικές μεταφορές που χρησιμοποιεί».

  • Το καλοκαίρι κάνατε διακοπές στη Φολέγανδρο. Τι κρατάτε περισσότερο στη μνήμη σας;

«Ερχομαι στην Ελλάδα σταθερά τα τελευταία χρόνια. Η Φολέγανδρος είναι το πρώτο νησί στο οποίο επέστρεψα για δεύτερη φορά γιατί με μάγεψε. Το ότι μίλησα με άτομα που ζούσαν και εργάζονταν εκεί και τους γνώρισα καλύτερα ήταν αξιομνημόνευτο. Ακόμα και σαν συγγραφέας εκπλήσσομαι συνεχώς από την πολυπλοκότητα καθώς και το πόσο απρόσμενες είναι οι ιστορίες κάποιων ανθρώπων».

  • Γενικότερα η Ελλάδα τι σηματοδοτεί για σας;

«Αν και μεγάλωσα στη Νότια Αφρική και μετά έμεινα στο Λονδίνο, την πρώτη φορά που είδα την Ακρόπολη ένιωσα σαν να είχα γυρίσει σπίτι. Αντί για παιδικές ιστορίες, η μητέρα μου συνήθιζε να μου διαβάζει μυθολογία πριν πάω για ύπνο. Και ο πατέρας μου, που είναι παθιασμένος με το ψάρεμα, μοιάζει πολύ με Ελληνα, οπότε νιώθω ότι μπορώ να περάσω εύκολα απαρατήρητος στη χώρα σας. Η άποψή μου όμως είναι πιο πολύ αυτή του τουρίστα. Βγήκα για φαγητό με τον Αντώνη και τους υπόλοιπους που συμμετέχουν στο έργο μου και δεν ένιωσα τόση ζεστασιά και δεκτικότητα όσο ποτέ και πουθενά άλλοτε». *

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s