Η μοναξιά μιας «τέλειας» γυναίκας. Σοφία Σεϊρλή…

Posted: Οκτώβριος 22, 2009 in Σεϊρλή Σοφία

  • Στον μονόλογο «Jackie» της νομπελίστριας Ελφρίντε Γέλινεκ η Τζάκι Κένεντι επανέρχεται στη ζωή για να πει όσα ποτέ δεν τόλμησε. Η Σοφία Σεϊρλή τον ερμηνεύει σε μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της καριέρας της

«Είμαι το ντύσιμό μου και το ντύσιμό μου είναι εγώ / Είμαι οι ραφές που δίνουν τη γραμμή / Λοιπόν, πλασάρω τον εαυτό μου όπως και τη μέση μου».

Θαρραλέες, αυτοσαρκαστικές δηλώσεις. Της Τζάκι Ο. Της υπέρκομψης κυρίας Κένεντι, που έκανε το ρούχο και το στιλ τέχνη διαβίωσης. Από απόψε ξανάρχεται στη… ζωή, μέσα απ’ τη σκηνή του «Από Μηχανής Θεάτρου».

Την επίγεια δυνατότητα της πρωτοπρόσωπης εκμυστήρευσης των παθών και των παθημάτων της τής τη χάρισε η νομπελίστρια Ελφρίντε Γέλινεκ. Το σώμα και τη φωνή στην παράσταση-μονόλογο της Αυστριακής συγγραφέως, με τίτλο «Jackie», της τα δανείζει η έμπειρη Σοφία Σεϊρλή. Καθοδηγούμενη σκηνοθετικά από την Αντζελα Μπρούσκου.

«Η Τζάκι επανέρχεται στη ζωή για να πει όσα ποτέ δεν ξεστόμισε. Για να σχολιάσει όσα εν ζωή δεν σχολίασε. Επανέρχεται για να τα «χώσει» κανονικά – και στον εαυτό της. Η Γέλινεκ δεν έγραψε μια αυτοβιογραφική αφήγηση με κουτσομπολίστικες λεπτομέρειες», τονίζει η καλή ηθοποιός.

«Απ’ την πρώτη φράση της έρχεται και δηλώνει «Είμαι το ρούχο».

Περιγράφει το πώς «κατασκεύασε τον εαυτό της». Το ρούχο, άλλωστε, ως σύμβολο του πανίσχυρου «φαίνεσθαι» που καταπίνει το αληθινό «είναι» -η Γέλινεκ «πατά» και στη θεωρία του ενδύματος του Ρολάν Μπαρτ- κυριαρχεί όχι μόνο στο κείμενο αλλά και στην παράσταση της Μπρούσκου. Η Σεϊρλή θα παραπέμπει με το ντύσιμο, την περούκα, τα γυαλιά ηλίου, τις κινήσεις και τις εκφράσεις της στη διασημότερη ίσως χήρα όλων των εποχών.

«Δεν καλείσαι να παραστήσεις απλά την Τζάκι. Παρ’ όλα αυτά, η Τζάκι πρέπει να υπάρχει στην παράσταση. Δεν μπορώ να βγω ως Σοφία και να τα πω. Από την άλλη, φτιάχνω μια ανακατασκευή της Τζάκι. Θα δείτε στην παράσταση μια «άλλη» Τζάκι», λέει η Σοφία Σεϊρλή.

Στον μονόλογο της Γέλινεκ, η ηρωίδα μιλά για την κατασκευή της εικόνας της, για τα αφροδίσια που την κόλλησε ο Τζακ, για τα χάπια που κατάπινε, για τη Μέριλιν, που πάντα περιγράφεται ως «το κρέας». Μιλά ελάχιστα για τον Ωνάση. «Τα γνήσια μαργαριτάρια μου τα απέκτησα απ’ τον Τέλη», αναφέρει. Κυρίως όμως στο κείμενο υπάρχει η αγωνία μιας γυναίκας-θύματος της εικόνας της. Προβάλλει η βαθιά «ρωγμή», που δεν άφησε να φανεί, ούτε όταν «χτυπήθηκε» από καρκίνο.

Η Σεϊρλή προκειμένου να εισδύσει στην ψυχολογία τής Τζάκι («η οποία ακόμα και το θέμα «συγκίνηση-πένθος» το οργάνωσε στην εντέλεια»), διάβασε κάθε βιογραφία και αυτοβιογραφία που υπάρχει για την ίδια και τα πρόσωπα με τα οποία συνδέθηκε. Είδε όλα τα σχετικά ντοκιμαντέρ.

«Δεν γίνεται να μην ξέρεις το καθετί που λες. Διάβασα και είδα τόσα πολλά, που πλέον έχω γίνει φιλενάδα με την Τζάκι. Λέω στην Αντζελα για πλάκα «αν χάσω τα λόγια μου μπορώ να κάνω άνετα μια διάλεξη για τη ζωή της»».

  • Τι ενεργοποίησε τη Γέλινεκ και αφιέρωσε στην Τζάκι έναν μονόλογο;

«Τη βλέπει από τη ματιά της γυναίκας που καταπιέστηκε. Δείχνει ότι έγινε μοντέλο για τους σκοπούς μιας κοινωνίας και μιας πολιτικής. Τη χρησιμοποίησε κανονικότατα η οικογένεια Κένεντι, γιατί είχε στιλ, προσωπικότητα, φωτογένεια. Προς τα εκεί σε οδηγεί ο μονόλογος».

  • Εχει στοιχεία αγιογραφίας;

«Η Γέλινεκ βάζει την ηρωίδα της να κάνει κριτική στον εαυτό της με σαρκασμό. Υπάρχουν όλες οι «ρωγμές» της. Η Γέλινεκ βγάζει προς τα έξω τις άγνωστες αδυναμίες της. Η Τζάκι έτρωγε τα νύχια της. Το έκρυβε με τα γάντια. Κάπνιζε τρία πακέτα Salem την ημέρα. Επινε πολύ. Και καταβρόχθιζε, όπως και ο Τζακ, δεκάδες χάπια – για να αδυνατίσει, για να κοιμηθεί… Αυτά ήταν κρυφά. Δεν πέφτει, όμως, στην αυτολύπηση. Η Γέλινεκ μιλά για τη μοναξιά της γυναίκας και για τη μητρότητα».

  • Πώς αντιμετωπίζετε αυτό το υλικό με την Μπρούσκου; Πώς το στήνετε στη σκηνή;

«Δεν κάνουμε ντοκιμαντέρ. Το κείμενο σπάει σε ενότητες και παρεμβάλλονται βίντεο. Φυσικά υπογραμμίζεται η αίσθηση της «κατασκευής» και η εικόνα της τέλειας σε όλους τους ρόλους γυναίκας. Ως πρώτη κυρία, ως σύζυγος, μάνα, γιαγιά, εκδότρια, η Τζάκι ήταν πάντα τέλεια».

  • Εχετε ξανακάνει και μονόλογο. Αισθάνεστε την «Jackie» ως μια πρόκληση;

«Να πω ότι τρέμω; Οι μονόλογοι είναι πολύ μοναχική ιστορία. Πολύ μεγάλη η μοναξιά πριν από τη σκηνή αλλά και πάνω στη σκηνή. Είναι σκληρό».

  • Με τα χρόνια δεν γίνεται πιο εύκολο να είστε μόνη;

«Ακόμη δεν υπάρχει βραδιά που να θέλω να βγω στη σκηνή. Μεγαλώνει η ανασφάλεια με τα χρόνια».

* Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας. Σκηνοθεσία-Βίντεο-Σκηνικά-Κοστούμια: Αντζελα Μπρούσκου.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s