Θέατρο που να μην έχει στέγη και να στεγάζεται παντού

Posted: Οκτώβριος 14, 2009 in Γκάτζιου Δέσποινα
  • Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «CAFE LA FEMME» ΑΠΟ ΤΟ «ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΘΕΑΤΡΟ» ΣΤΟ Θ. ΤΕΧΝΗΣ

«Κάθε γυναίκα που γνωρίζω / είναι ζεστή και προδομένη…/είναι το χάσμα του σεισμού /είναι σοφή και μαραμένη / στυφή κι απατηλή / απόμακρη και τρυφερή / είναι… είναι γυναίκα ξένη».

Η Δέσποινα Γκάτζιου και η Μάι Χάνα στο «Cafe la femme». Μια παράσταση-κατάδυση στη γυναικεία ψυχή

Η Δέσποινα Γκάτζιου και η Μάι Χάνα στο «Cafe la femme». Μια παράσταση-κατάδυση στη γυναικεία ψυχή Οι στίχοι του Αλκίνοου Ιωαννίδη σε μουσική δική του είναι ένα «κλειδί» για το έργο «Cafe la femme», που ανεβαίνει αύριο για είκοσι παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν από το «Πρόχειρο Θέατρο» (συμπαραγωγή). Μια ιδιότυπη μουσικοχορευτική εκδοχή του μονόπρακτου του Αυγούστου Στρίντμπεργκ «Η πιο δυνατή», σε διασκευή και σκηνοθεσία Δέσποινας Γκάτζιου.

Ηθοποιός με τριετή θητεία στη Νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή (στην «Αντιγόνη» ήταν και βοηθός του) και ισάριθμη στο Εθνικό Θέατρο, με συνεργασίες με Δήμο Αβδελιώδη και Αγγελο Μέντη στη «Σφενδόνη», η Γκάτζιου έχει ήδη τέσσερις σκηνοθεσίες στο ενεργητικό της σε Βερολίνο, Τρίπολη και Κύπρο.

  • Τι θίγει το έργο του Σουηδού ανατόμου της ανθρώπινης ψυχής του 19ου αιώνα;

«»Μελέτησε τον ρόλο σου ώς την τελευταία λεπτομέρεια. Επειτα, όμως, παίξε τον πολύ απλά. Δηλαδή, διόλου ‘απλά’. Βάλε στο παίξιμό σου 50% τσαρλατανισμό και κάνε το κοινό να υποψιαστεί αβύσσους βάθους που δεν υπάρχουν!», γράφει ο Στρίντμπεργκ στη γυναίκα του Σίρι, λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα της «Πιο Δυνατής». Δηλαδή μας λέει ότι η γυναικεία ψυχή είναι αχανής και ανεξερεύνητη. Το ίδιο και η θεατρική λειτουργία. Το ίδιο και η ζωή. Η παράστασή μας -εφτάψυχη γυναίκα- απλώνει την περιέργειά της και στα τρία πεδία. Τολμά ένα γενναίο μακροβούτι. Δεν ανασύρει, όμως, τίποτα στην επιφάνεια. Ετσι ζητά ο Στρίντμπεργκ. Ετσι πρέπει».

  • Σε τι συνίσταται η διασκευή; Ο τίτλος πού παραπέμπει;

«Η παράσταση χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζεται ατόφιο το μονόπρακτο ενεργοποιώντας τη σκηνική οδηγία του Στρίντμπεργκ: «Μια γωνιά σ’ ένα cafe για κυρίες, δύο σιδερένια τραπεζάκια, ένας κόκκινος καναπές και μερικές καρέκλες». Στο δεύτερο μέρος η παράσταση εμπλουτίζεται με εμβόλιμα προσωπικά κείμενα και στίχους, απλωνόμαστε σε όλο τον χώρο του cafe, στον οποίο βρίσκονται επίσης ένα πιάνο, ο πιανίστας, μια τραγουδίστρια και ένας αινιγματικός άνδρας-θαμώνας. Ετσι λοιπόν η «γωνιά σ’ ένα cafe για κυρίες» γίνεται το Cafe la femme».

  • Τι προσδιορίζει την παράσταση;

«Είναι ένα μουσικοχορευτικό θέαμα. Μια παράσταση – κατάδυση στη γυναικεία ψυχή. Εφτά πρόσωπα (ένας πιανίστας, πέντε γυναίκες και ένας άνδρας) τολμούν το μακροβούτι τους στη γυναικεία θάλασσα χορεύοντας. Κάθε βήμα και άλλη εποχή, κάθε φιγούρα και άλλη ηλικία, κάθε ανάσα και άλλο σμίξιμο. Ολα μαζί ένα στροβίλισμα, ένα ντουέντε, μια περιδίνηση σε βάθη άπατα. Ενα ταγκό. Πώς αλλιώς να μιλήσεις για την ανθρώπινη ψυχή, όταν δεν είσαι ψυχίατρος ούτε θεολόγος, παρά μονάχα τεχνίτης του θεάτρου και μάλιστα του Πρόχειρου Θεάτρου;».

  • Η σκηνοθεσία τι θέλησε να τονίσει;

«Την ξένη που συναντά η κάθε γυναίκα όταν βρεθεί αντιμέτωπη με τον βαθύτερό της εαυτό. Αυτό βεβαίως αφορά τον κάθε άνθρωπο. Ομως στις γυναίκες είναι τεράστια η επίδραση του κοινωνικού τους ρόλου στη δημιουργία αυτής της ξένωσης, τόσο που να γίνεται δεύτερη φύση και να την φέρουν σαν κακοφορεμένο ρούχο».

  • Δυο λόγια για το «Πρόχειρο Θέατρο».

«Δεν είναι θεατρική ομάδα αλλά ένα καταφύγιο μαστόρων της τέχνης του θεάτρου που συνήθως είναι άστεγοι, πλανόδιοι, ταλαιπωρημένοι και ίσως απογοητευμένοι, αλλά που αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν την τέχνη τους. Η δημιουργία παράστασης δεν είναι αυτονόητο γεγονός. Προκύπτει μόνον αφορμής δοθείσης. Απλά και πρόχειρα, χωρίς ίχνος προχειρότητας. Τώρα μας προσφέρεται ένας ιστορικός χώρος, ιερός για μας και απροσδόκητος, το Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν. Είμαστε ευγνώμονες».

  • Οι στόχοι του;

«Φέρνω στον νου μου την ιδέα μιας φιστικιάς, μιας νεραντζιάς, μιας δάφνης, μιας… παράστασης. Ενα κομμάτι θέατρο που να μην έχει στέγη και να στεγάζεται παντού, που να μην έχει στόχο και να στοχεύει διαρκώς, που να μην έχει λόγο, να ‘χει φωνές, πολλές φωνές. Να είναι δω, να είναι εκεί, να είναι έτσι, να ‘ναι αλλιώς, να είναι και να μην είναι».

  • Εκτός από διασκευή-σκηνοθεσία, παίζετε κιόλας εδώ. Με ποια ιδιότητα νιώθετε πιο καλά;

«Νιώθω θαυμάσια και στις τρεις αλλά ομολογώ πως όταν παίζω έχω μεγάλη ανάγκη να με οδηγεί κάποιος. Η υπέρτατη ευτυχία του ηθοποιού είναι να αφήνεται με εμπιστοσύνη στα χέρια άξιου σκηνοθέτη και ελπίζω μέσα από το «Πρόχειρο Θέατρο» να έχω κάποια στιγμή αυτή την απόλαυση». *

  • info: Σκηνικά Ελένης Πάττα, κοστούμια Πηνελόπης Τριανταφύλλου, μουσική Αλκίνοου Ιωαννίδη, χορογραφία Μαρίας Τσίγκα, φωτισμοί Ανδρέα Μπέλλη. Στο πιάνο ο Νίκος Βατικιώτης. Παίζουν οι Γιώργος Γκάτζιος, Μάι Χάνα, Χαρά Δημοπούλου, Ειρήνη Ράπτη, Δέσποινα Γκάτζιου.
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s