Κατερίνα Μαραγκού: «Περισσότερα θέατρα από σούπερ μάρκετ»

Posted: Οκτώβριος 11, 2009 in Μαραγκού Κατερίνα
  • Η ηθοποιός Κατερίνα Μαραγκού δόθηκε στην τέχνη της με μια σπάνια αφοσίωση

«Το όνειρό μου για το μέλλον; Εχω έναν γιο που είναι πεντέμισι χρόνων, τον οποίο έκανα σε μεγάλη ηλικία. Το όνειρο και η αγωνία μου είναι να μπορέσω να ζήσω για να τον δω να μεγαλώνει. Η προσωπική μου ζωή είναι παραπάνω από το θέατρο…». Οταν ακούς την Κατερίνα Μαραγκού, μία από τις πιο σοβαρές και συγχρόνως γλυκιές μορφές του ελληνικού θεάτρου, να μιλάει για εκείνο το όνειρο που επιθυμούσε για χρόνια και που της αποκάλυψε την «αληθινή ουσία της ζωής», αισθάνεσαι ενός είδους ολοκλήρωση. Δόθηκε στην τέχνη της με μια σπάνια αφοσίωση, γι’ αυτό και ο τρόπος που μιλάει για τον μικρό Μάριο είναι ακόμη πιο συγκινητικός. Μια πανέμορφη ενζενύ του θεάτρου και της τηλεόρασης, που εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια σε εξαιρετική δραματική ηθοποιό και δυναμική θιασάρχη, ιδρύτρια με τον άντρα της Βίλυ Ανδρέου της μετά Μυράτ εποχής του Θεάτρου Αθηνών και του σημερινού θεάτρου «Αλμα» στην Ομόνοια. Σε λίγες ημέρες, στη σκηνή του ανεβαίνει η «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζοφ –όπου πρωταγωνιστεί μαζί με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο– σε σκηνοθεσία της Ιωάννας Μιχαλακοπούλου, σκηνικά του Γιώργου Πάτσα και μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Ηταν η αφορμή για να την συναντήσουμε.

– Να σταθούμε στους πιο σημαντικούς σταθμούς της καλλιτεχνικής σας πορείας έως την ίδρυση του θεάτρου;

– Ενας πολύ σημαντικός σταθμός ήταν η αποφοίτησή μου από το Εθνικό Θέατρο. Με αρκετά εφόδια στο σακίδιό μου βρέθηκα σε έναν άλλο σημαντικό σταθμό το ’90, όταν μαζί με τον άντρα μου, Βίλυ Ανδρέου, ο οποίος δούλευε χρόνια στου Δημήτρη Μυράτ ως διαχειριστής, αποφασίσαμε την εποχή που ο Μυράτ θέλησε να αφήσει το Θέατρο Αθηνών να το πάρουμε. Ενας ρόλος που με σημάδεψε και τον αγάπησα πολύ ήταν η Αλμα από το «Καλοκαίρι και Καταχνιά» του Τένεσι Ουίλιαμς. Στο Θέατρο Αθηνών έπαιξα σημαντικούς ρόλους. Χάσαμε το Θέατρο Αθηνών τότε, με την απελευθέρωση των μισθώσεων, με το νόμο του Κώστα Σημίτη. Είχαμε και μια πολύ άσχημη αντιμετώπιση από ανθρώπους της δουλειάς, όμως, οι πίκρες έχουν φύγει και σήμερα, κοιτώντας πίσω, έχουν μείνει μόνο τα θετικά. Το 2004 υπήρξε μια πολύ σημαντική χρονιά όταν με τον Βίλυ πήραμε ένα οικόπεδο στην Ακομινάτου και Αγίου Κωνσταντίνου, ένα γκαράζ που με μεγάλη προσπάθεια και τη στήριξη της Γενικής Τράπεζας μετατρέψαμε στο θέατρο Αλμα (ονομάζοντάς το από τον αγαπημένο μου ρόλο στο θέατρο που σημαίνει και ψυχή, αλλά και γιατί ήταν ένα άλμα για μας, ένα ρίσκο).

– Είναι υπερβολή στην εποχή των 250 θεάτρων της Αθήνας να ιδρύεις μία ακόμη σκηνή;

– Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει, όντως υπάρχουν πολλά θέατρα και πολλές ομάδες, όμως από καταναλωτικά μαγαζιά και σούπερ μάρκετ θα προτιμούσα να είχαμε ακόμη περισσότερα θέατρα, γιατί μέσα από αυτά μπορεί να βγει κάτι πολύ σπουδαίο και ο κόσμος έχει τη δυνατότητα επιλογής τού πού θέλει να πάει.

Δικαίωμα στο όνειρο

– Αντιμετωπίζετε προβλήματα με την τωρινή κατάσταση της περιοχής στην Ομόνοια όπου βρίσκεται το θέατρο;

– Υπάρχουν προβλήματα στην περιοχή, αλλά υπάρχουν προβλήματα παντού σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Οταν είναι φωτισμένο το θέατρο και ξεκινούν οι παραστάσεις, δεν υπάρχουν κρούσματα. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στο όνειρο, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι έχουν έρθει εδώ για να πάνε κάπου αλλού κι εγκλωβίστηκαν ξαφνικά. Πρέπει κάπως να βρεθούν λύσεις με σεβασμό σε αυτούς, αλλά και στους Ελληνες που δικαιωματικά κατοικούν τη χώρα.

– Με ποια κριτήρια επιλέγετε το ρεπερτόριό σας;

– Αν το έργο που διαβάζω μ’ αρέσει. Δεν προτιμώ τα δραματικά, απλά έτυχε τον τελευταίο καιρό και όταν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος μου πρότεινε αυτό το έργο (ο Αρμπούζοφ το ονομάζει κωμωδία παλαιάς κοπής) είπα ότι θα ήθελα να κάνω και αυτό. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω μόνο κλασικό έργο, μόνο δράμα, αρκεί το έργο να μου αρέσει και να πιστέψω ότι μπορεί να ανοιχτεί ένα παραθυράκι από τη σκηνή ώστε να επικοινωνήσουμε με τον θεατή. Αυτή πιστεύω ότι είναι και η ουσία του θεάτρου. Δεν είναι οι σκηνοθετικές δεξιοτεχνίες, οι παραποιήσεις κειμένων, αλλά μια ψυχούλα που πάλλεται επί σκηνής. Εάν μπορείς να παρασύρεις το κοινό και να συναντηθούν οι αλήθειες του ηθοποιού με του θεατή, νομίζω ότι έχεις πετύχει αυτό που λέγεται θέατρο. «Να σηκωθεί η σελίδα όρθια», όπως έλεγε ο Μινωτής, να μπορείς να τη στήσεις, να τη δώσεις, να την πάρει ο άλλος και να βγει προβληματισμένος, τσατισμένος, γελαστός όπως και να ’χει.

Αφήνω το ένστικτό μου

– Πώς προετοιμάζεστε τώρα πια για ένα ρόλο;

– Κατ’ αρχάς θα πάρω τις πληροφορίες που χρειάζονται από διάφορα βιβλία για την εποχή που γράφτηκε, τον συγγραφέα, τους επηρεασμούς του κ. ά. Θα αφήσω το ένστικτό μου να δει τι είναι αυτό το πράγμα και θα αρχίσω να δουλεύω σε ενότητες την ψυχολογική διαδρομή του ήρωα αναλύοντάς την. Αυτή τη δουλειά την έμαθα στο Εθνικό από ένα μεγάλο δάσκαλο, τον Μουζενίδη, ο οποίος μας έβαζε να αναλύουμε την κάθε ατάκα του ρόλου που παίζαμε. Αργότερα απέρριψα πολλά από τα λογικά πράγματα που είχε αυτή η διεργασία και αφέθηκα στο ένστικτό μου. Στη «Φθινοπωρινή Ιστορία» ερμηνεύω ένα πολύ γλυκό πλάσμα, τελείως κόντρα σε ό, τι έχω παίξει μέχρι τώρα, μια τσιρκολάνα, μια γυναίκα που λατρέυει τη ζωής, ερωτευμένη με την ποίηση, τα ηλιοβασιλέματα, με πολλές όμως δραματικές ρωγμές στη ζωή της, η οποία προσπαθεί να μεταδώσει τη χαρά σε έναν άνθρωπο πολύ διαφορετικό από αυτήν. Ομορφιά, ευαισθησία, γλύκα. Η Λύντια είναι ένας ρόλος που νομίζω ότι θα αγαπήσω όσο την Αλμα.

  • Συνέντευξη στη Σαντρα Βουλγαρη, Η Καθημερινή, 11/10/2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s