Μαρία Ναυπλιώτου: «Παίζω για το άνω διάζωμα»

Posted: Ιουλίου 14, 2009 in Ναυπλιώτου Μαρία

  • Ηρθε στο θέατρο μέσω του χορού κι έμεινε. Από τότε έπαιξε ρόλους και ρόλους -πολλούς στο Εθνικό Θέατρο-, ξαναχόρεψε και τραγούδησε στις παραστάσεις του Κωνσταντίνου Ρήγου αποκαλύπτοντας κι άλλα, πρόσθετα ερμηνευτικά ταλέντα.

Η Μαρία Ναυπλιώτου αρέσει στον κόσμο. Οχι μόνο γιατί είναι ωραία γυναίκα και καλή ηθοποιός. Η στάση της στην πορεία αυτών των χρόνων περνά το μήνυμα ότι η ευγένειά της είναι πράγματι φυσική και η σοβαρότητά της αληθινά ανεπιτήδευτη. Τη συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη όπου κάνει πρόβες για τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, παράσταση που σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη στην Επίδαυρο στις 7 και 8 Αυγούστου. Η Μ. Ναυπλιώτου ερμηνεύει δίπλα στη Λήδα Πρωτοψάλτη (Εκάβη) την πιο συναισθηματική ηρωίδα της τραγωδίας: την Ανδρομάχη.

– Για έβδομη φορά στην Επίδαυρο. Ξεθαρρέψατε;

«Ποτέ δεν ξεθαρρεύεις στην Επίδαυρο. Είναι μεγάλη η κουβέντα γύρω απ’ το θέατρο και τη δυναμική του. Για μένα η ουσία αφορά στο αρχαίο δράμα: πώς προσεγγίζεται, σε ποια γλώσσα και ύφος, πώς επικοινωνεί με το σημερινό θεατή. Πράγματα που ακόμα ψάχνουμε, όσο κι αν τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αξιόλογες προσπάθειες».

– Μήπως πρόκειται για προβληματισμούς που αφορούν ένα συντεχνιακό μικρόκοσμο κι όχι τους θεατές; Αλήθεια, γιατί πρέπει να έρθουν να δουν για πολλοστή φορά τις «Τρωάδες»;

«Γιατί ακόμα κι αν αποτύχει η παράσταση, το κείμενο παραμένει σπουδαίο. Πιστεύω ότι η πρόκληση είναι το ίδιο ισχυρή τόσο για τους καλλιτέχνες όσο και για τους θεατές, οι οποίοι πάντα είναι διαθέσιμοι να συγκινηθούν, να παραδοθούν σ’ αυτό που θα τους αρέσει χωρίς κόμπλεξ και δεύτερες σκέψεις. Ο κόσμος που πληρώνει εισιτήριο και ταξιδεύει δύο ώρες έρχεται στην Επίδαυρο με τις καλύτερες προθέσεις».

– Ωστόσο, υπάρχει η άποψη που βλέπει το Φεστιβάλ Επιδαύρου ως τερέν σύγκρουσης ιδεολογιών, θεσμών, κατεστημένων καλλιτεχνικών και πολιτικών.

«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτό, αν ισχύει, αφορά τις έντεκα χιλιάδες κόσμου που γεμίζουν το θέατρο. Η ομφαλοσκόπηση και οι υπερβολές αφορούν το χώρο μας κι όσους εφάπτονται μ’ αυτόν, κριτικούς, δημοσιογράφους, παράγοντες. Αν εμείς έχουμε εθιστεί στη διαπλοκή, δεν σημαίνει ότι το έπαθε και το κοινό. Οι θεατές που κάθονται από τη δέκατη σειρά και πίσω, θέλουν απλώς να δουν μια καλή παράσταση».

– Εσείς παίζετε έχοντας κυρίως στο μυαλό σας τις πρώτες σειρές ή τα άνω διαζώματα;

«Σκέφτομαι το άνω διάζωμα, γιατί επί χρόνια υπήρξα θεατής αυτών των θέσεων. Από μικρή έκανα με τους γονείς μου ελεύθερο κάμπινγκ στην Επίδαυρο κι έχω δει από ψηλά πολλές παραστάσεις. Θυμάμαι τους ηθοποιούς στην ορχήστρα μικρούς σαν καρφίτσες».

– Ερμηνεύετε την Ανδρομάχη, μια γυναίκα που έχει καταγραφεί ως η επιτομή της αφοσίωσης και της συζυγικής πίστης.

«Η μοίρα της είναι τραγική. Σκλάβα πήγε στην Τροία και σκλάβα φεύγει ταπεινωμένη και με τις χειρότερες απώλειες που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα: Ο Αχιλλέας σκοτώνει τον άντρα της Εκτορα και οι Αχαιοί ρίχνουν από τα τείχη της Τροίας το μοναχογιό της. Την ίδια τη σέρνουν στην Ελλάδα δούλα του Νεοπτόλεμου. Μέχρι τέλους αρνείται να υποταχτεί, να προδώσει τον άντρα της».

– Στη δική μας σκληρή εποχή υπάρχουν Ανδρομάχες;

«Αυτό που δεν υπάρχει σήμερα, ίσως και σε καμία εποχή, είναι να είσαι σύζυγος με κάποιον: να μοιράζεσαι το ζυγό της ζωής. Να στέκεσαι δίπλα στον άλλον χωρίς να υποτιμάς τον εαυτό σου. Να δημιουργείς σχέση εμπιστοσύνης, αμοιβαίας φροντίδας, ν’ αναρωτιέσαι τι του συμβαίνει κι ας μην το βρίσκεις… Αυτό σημαίνει συναισθηματική ωριμότητα, δώρο ζωής. Ο τρόπος που μιλάει η Ανδρομάχη για τον Εκτορα δείχνει το υψηλό επίπεδο αυτού του γάμου: «Ηξερα πότε χρειαζόταν να νικάω και πότε να παραχωρώ στο σύζυγο τη νίκη»».

– Ποιες είναι οι δικές σας αξίες;

«Ο,τι φοβήθηκα περισσότερο στη ζωή μου, την απώλεια αγαπημένων ανθρώπων, μου συνέβη νωρίς και απότομα. Βουτώντας στο πένθος, ξαναβγήκα στην επιφάνεια μέσα απ’ το συναίσθημα. Τώρα η ζωή μου είναι καλή. Δούλεψα με τον εαυτό μου, μπορώ ν’ αναγνωρίζω και να διαπραγματεύομαι αυτά που με ταλαιπωρούν. Εχω φίλους που θεωρώ οικογένειά μου».

– Κυνηγάτε τους ρόλους;

«Θέλω να παίξω πολλούς ρόλους του αρχαίου δράματος. Είναι φιλοδοξία που πηγάζει από την ανάγκη να γίνομαι καλύτερη ηθοποιός κι όχι να προσθέτω ρόλους στο βιογραφικό μου. Ας αφήσουμε που μ’ ένα μεγάλο ρόλο μπορεί να γίνεις και χειρότερη ηθοποιός… Το θέατρο χωρίς το κοινό, χωρίς μάτια να το δουν και να το κρίνουν είναι αυνανισμός, ψυχοπαθολογία, ένα αδιάφορο παιχνίδι με τον εαυτό σου».

– Το κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα σας;

«Το πείσμα, η επιμονή. Με βασανίζει επίσης η ανάγκη να επιλέγω η ίδια τι είναι αυθεντικό στη δουλειά ή στη ζωή μου. Σήμερα, όσο ποτέ γίνεσαι έρμαιο μοδάτων ρευμάτων που σε παρασύρουν χωρίς να το καταλάβεις. Πολλοί άνθρωποι ακολουθούν κάτι χωρίς να ξέρουν γιατί. Επίσης φοβούνται να πουν «δεν το ξέρω αυτό» μήπως και απορριφθούν απ’ την κοινότητα των εκλεκτών… Ο φασισμός έχει δεκάδες προσωπεία που σε σπρώχνουν από το πιο free press ή κριτικό θα διαβάσεις μέχρι τι άποψη θα έχεις, ποιο κόμμα θα ψηφίσεις. Σιχαίνομαι τα in και τα out».

«Η λογική δεν χρησιμεύει»

– Με ποιο κριτήριο, λοιπόν, επιλέγετε;

«Με το συναίσθημα και το ένστικτο. Η λογική, που επί χρόνια χρησιμοποιούσα για να τακτοποιώ τη ζωή μου, δεν χρησίμευσε σε τίποτα. Οταν άρχισα να απελευθερώνομαι συναισθηματικά, βρήκα δρόμους για να περπατήσω. Κι αν το συναίσθημα δεν προϋποθέτει ασφάλεια, δυστυχώς, είναι μονόδρομος. Αν κρατηθείς σε απόσταση, αν δεν κινδυνεύσεις, δεν ωριμάζεις ποτέ».

– Και η φιλοδοξία;

«Οταν επιβραβεύεται η δουλειά μου, τροφοδοτείται η φαντασία μου, μεγαλώνουν οι αντοχές μου. Βρίσκομαι στο χώρο από 15 χρονών ως χορεύτρια και για να τα καταφέρω οργανώθηκα γρήγορα με πειθαρχία και αυστηρότητα. Είναι καταβολές που δεν αναιρούνται στο όνομα μιας πρόσκαιρης διασημότητας».

– Συμμετείχατε σε παραστάσεις που δεν πιστεύατε;

«Είναι κάτι που συμβαίνει. Είναι δύσκολη κατάσταση. Μιας παράσταση που δεν πιστεύεις, αποδεικνύει τις αντοχές σου. Οφείλεις να είσαι εκεί με τη μεγαλύτερη αξιοπρέπεια».

– Τι φοβάστε περισσότερο;

«Μη χάσω τους φίλους μου, μη ζήσω χωρίς αγάπη. Φοβάμαι και τη στιγμή που θα χάσω την Κάθυ, το σκυλί μου». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / Επτά, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Καφφές Πάνος λέει:

    Την Μαρία Ναυπλιώτου την γνωρίζω από τα σχολικά μας χρόνια. Ήταν πάντοτε και είναι ευγενής, αληθινή, ουσιαστική, σοβαρή, συναισθηματική. Με τρείς λέξεις: πραγματικά καλός άνθρωπος.
    Την έχω παρακολουθήσει σε πολλές παραστάσεις, θεωρώ ότι είναι μια σπουδαία ηθοποιός με πηγαίο ταλέντο και αποτελεί σημαντικότατο κεφάλαιο στην πολιτιστική ιστορία της χώρα μας και του θεάτρου μας.
    Εύχομαι να ειναι πάντοτε καλά,να μας δίνει την δυνατότητα να την απολαμβάνουμε σε ρόλους του αρχαίου δράματος και την ευχαριστώ γι αυτό ακριβώς, για την δυνατότητα αυτήν που μας δίνει, όχι απλά να ερχόμαστε πολύ κοντά στο αρχαίο δράμα που είναι πάντοτε κλασικό και επίκαιρο, αλλά να το βιώνουμε, μέσα από τις ερμηνείες της

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s