Αρχείο για Ιουνίου 30, 2009

  • Στα 33 του, είναι ακόμη πολύ νέος αλλά και πολύ «παλιός» για να θεωρείται πια ζεν πρεμιέ. Ανέβηκε κατευθείαν στην κορυφή και παραμένει εκεί, δέκα ολόκληρα χρόνια. Το πιο αξιοσημείωτο είναι πως τα κατάφερε μέσα από το θέατρο, κυρίως


Από τη Μυρόεσσα Μεταξά, Φωτογραφίες: Γιάννης Βαρουχάκης, ΓΥΝΑΙΚΑ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Tο ντροπαλό αγόρι που ξεπήδησε ως φέρελπις νέος από την παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή «Καθαροί, πια», άλλαξε πολλά πρόσωπα μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν. Εγινε το αγαπημένο παιδί των μίντια και γεύτηκε λαίμαργα τη δόξα, τη φήμη και την προβολή, χάνοντας καμιά φορά το μέτρο. Πρωταγωνίστησε σε εξαιρετικές παραστάσεις, ανταμείφθηκε με πολύ καλές κριτικές, ένα θεατρικό βραβείο Χορν και ένα κινηματογραφικό στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Εφέτος το καλοκαίρι επιστρέφει στην Επίδαυρο για να αποδείξει του λόγου το αληθές.

Αυτό που έχει αλλάξει από τότε που ξεκίνησα μέχρι σήμερα είμαι εγώ. Παλιά πίστευα πως το σημαντικότερο πράγμα στη δουλειά είναι ο εαυτός μου. Τώρα ξέρω ότι το σημαντικότερο είναι η ίδια η δουλειά.

Οταν σου πρωτοσυμβαίνουν όλα όσα είχες ονειρευτεί -ακούς καλά λόγια, ασχολούνται μαζί σου σημαντικοί άνθρωποι, είσαι πρωταγωνιστής εντός και εκτός σκηνής-, παθαίνεις σοκ. Τότε δεν αντιλαμβανόμουν πως την «ψώνιζα». Αν με ρωτούσες, βέβαια, «ναι» θα σου έλεγα. Αλλά μόνο και μόνο επειδή ήταν της μόδας να το παραδέχεσαι.

Καμιά φορά σκέφτομαι «πάλι καλά που μου συνέβη νωρίς». Και ευτυχώς που είχα τη φιλοδοξία και το ένστικτο να επιλέγω δουλειές απαιτητικές, και την τύχη να βρίσκομαι με ανθρώπους που ζητούσαν κάτι παραπάνω από μένα, και δεν τρελάθηκα. Μ’ αρέσει που μεγαλώνω και καταλαβαίνω καλύτερα τον εαυτό μου.

Δεν είμαι και πάρα πολύ αντισυμβατικός τύπος. Θεωρώ απαραίτητες τις συνεντεύξεις και την προβολή. Υπάρχουν άνθρωποι που εισβάλλουν σαν παγοθραυστικό και τα ανατρέπουν όλα, μόνο με τη δουλειά τους. Αυτοί είναι ιδιοφυείς.

Εξακολουθώ να υπερηφανεύομαι για όσα έχω καταφέρει. Είναι ανόητο να ισοπεδώνει κανείς τα πάντα.

Ο υπέρτατος ναρκισσισμός: θα τα λέω όπως μου αρέσει, δεν θα μαζεύω τα λόγια μου αλλά και πάλι θέλω να είμαι αρεστός. Ναι, με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη των άλλων. Δεν ζω μόνος μου.

Τα «όχι» που είπα μετά τον «Ιωνα» (σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου) στην Επίδαυρο έγιναν ανάρπαστα στα μίντια -αν και είχαν ειπωθεί ιδιωτικά. Εκλήφθηκαν ως απόρριψη και αντιμετώπισα φοβερή άρνηση. Δεν ήταν στρατηγική κίνηση, ούτε ψώνιο. Ο καθένας μας μετράει τις δυνάμεις του και τα κότσια του. Μόλις είχα φέρει εξάρες. Πόσο πιθανόν ήταν να τα καταφέρω και στη δεύτερη ζαριά;

Μέχρι τώρα έχω βρεθεί σε σταυροδρόμια και όχι σε αδιέξοδα. Και κάνω τον σταυρό μου. Πιστεύω στις θρησκείες ως φιλοσοφικές θεωρίες, ντυμένες με φολκλόρ στοιχεία και σημαντικά διδάγματα. Ναι, πρέπει να προσβλέπουμε στην Ανάστασή μας, να παλεύουμε τον καθημερινό θάνατο, να αγαπάμε αλλήλους, να μην είμαστε άπληστοι.

Υπήρξα, όμως, πολύ άπληστος. Ηθελα τα πάντα και κάτι παραπάνω: λεφτά, δημοσιότητα, ρόλους, γυναίκες… Και τα διεκδικούσα όλα. Κυνηγώντας όλα αυτά, ξεχνάς να αναρωτηθείς τι πραγματικά έχεις ανάγκη. Μπορεί να θέλεις να πιεις ένα μόνον καφέ και όχι ένα βαρέλι. Να θέλεις να πεις μια ουσιαστική καλημέρα σε έναν άνθρωπο και όχι να κάνεις σεξ με 30 γυναίκες σε ένα μήνα.

Καταβάλλουμε ελάχιστη προσπάθεια για να καταλάβουμε και, τελικά, ξέρουμε πολύ λίγα ο ένας για τον άλλον. Πολλοί άνθρωποι μου έχουν πει πως με αντιπάθησαν όταν με γνώρισαν γιατί τους φαινόμουν σνομπ. Η αλήθεια είναι πως ύψωνα έναν τοίχο από φόβο και ανασφάλεια.

Δεν νιώθω ποτέ αυτάρκης και δεν διστάζω να δηλώσω την αδυναμία μου στους ανθρώπους που είναι κοντά μου.

Το θέατρο δεν ξεκινάει με το κουδούνι ούτε τελειώνει με την αυλαία -είναι ένα σύνολο, το πριν και το μετά. Η προβολή από τα μίντια, η αναμονή, η παράσταση, τα σχόλια. Μια παράσταση συνιστά ένα ζωντανό γεγονός.

Οσο παλεύει ο ηθοποιός άλλο τόσο πρέπει να παλέψει και ο θεατής. Πρέπει να υπάρχει συνενοχή. Την ώρα που κάνεις έρωτα, το ωραίο είναι να χαθείς μέσα στη στιγμή και όχι, ας πούμε, να διακόψεις την πράξη για να απαντήσεις στο τηλέφωνο. Γιατί να στερήσεις από τη στιγμή την ευκαιρία να σε απογειώσει; Το ίδιο συμβαίνει και στο θέατρο.

Διάλεξα να κάνω θρησκευτικό γάμο γιατί μου αρέσει αυτό το μυστήριο, έχει μια ομορφιά. Δεν είμαι θρήσκος αλλά δεν είμαι και άθρησκος. Κάπου πρέπει να χωρέσω σε αυτήν την κοινωνία των άκρων. Ο έρωτας τελειώνει γρήγορα και μένει η αγάπη και η συντροφικότητα. Είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα, τρυφερό, γλυκό και παρήγορο. Το «για πάντα», τη στιγμή που το λες, το εννοείς ειλικρινά, αλλά δεν ξέρεις τι θα συμβεί αύριο. Η ζωή σε ξεπερνάει.

Παλιά, οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν γιατροί και δικηγόροι. Σήμερα, θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Μοιάζει εύκολο και πολύ προσοδοφόρο επάγγελμα. Στο «Αμόρε» έπαιζα χρόνια με τον βασικό μισθό. Ποτέ δεν έβγαλα πολλά χρήματα από τη δουλειά μου. Πολλά περισσότερα θα κέρδιζα ως golden boy, αν είχα ακολουθήσει τις σπουδές μου στα Οικονομικά.

Τηλεόραση δεν κάνω γιατί πάντοτε παίζω στο θέατρο και είναι πολύ κουραστικό να τα κάνεις και τα δύο μαζί. Φτάνεις σε ένα σημείο που δεν έχεις ζωή, δεν ξέρεις πού στέκεται το σώμα σου. Βγάζεις πολλά παραπάνω χρήματα αλλά πληρώνεις το τίμημα.

Η φιλοδοξία μου είναι να κάνω δουλειές όπως μου αρέσουν, με ανθρώπους που εκτιμώ, και να έχουν αντίκτυπο στον κόσμο. Οπως τότε που έπαιζαν ο Μινωτής και η Παξινού και σειόταν η Επίδαυρος. Θα ήθελα το θέατρο να είναι σαν τα ποδοσφαιρικά ματς, όπως λέει η Σάρα Κέιν, που κάνει κάποιος μια ντρίπλα και ακούς τις φωνές από τις κερκίδες.

Ο Χρήστος Λούλης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Αλκηστις» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, στις 17 και 18 Ιουλίου στην Επίδαυρο.

Advertisements