Γιάννης Μπέζος: Το lifestyle είναι ο νέος στρατός κατοχής

Posted: 20 Ιουνίου, 2009 in Μπέζος Γιάννης

  • Θεωρεί τον εαυτό του λαϊκό ηθοποιό. Εχοντας, πάντως, στο ενεργητικό του, εκτός από θεατρικές επιτυχίες, αρκετούς τηλεοπτικούς θριάμβους, ο Γιάννης Μπέζος εξαρχής απέφυγε εντελώς και τους λαϊκισμούς και το lifestyle. Προέρχεται άλλωστε από το θέατρο.

Γιάννης Μπέζος και Ναταλία Τσαλίκη αναμετρώνται με δύο από τους σπουδαιότερους ρόλους της εργογραφίας του Μολιέρου, τον «Αργκάν» και την «Τουανέτ»

Γιάννης Μπέζος και Ναταλία Τσαλίκη αναμετρώνται με δύο από τους σπουδαιότερους ρόλους της εργογραφίας του Μολιέρου, τον «Αργκάν» και την «Τουανέτ» Ο ίδιος βέβαια ούτε βαυκαλίζεται ούτε ακκίζεται. Πάντα σοβαρός και μετρημένος συνομιλητής παραδέχεται ότι πολλοί από όσους θα είναι στο Ηρώδειο στις 2 Ιουλίου για τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, σε δική του σκηνοθεσία, με τον ίδιο Αργκάν και Τουανέτ τη Ναταλία Τσαλίκη, «θα ‘ρθουν για τον Μπέζο». Απομένει να τους πείσει ότι είδαν τον Αργκάν.

Το ταλέντο το ‘χει. Και τον ρόλο τον ξέρει καλά. Τον έχει άλλωστε ξαναπαίξει πριν από χρόνια με σκηνοθέτη τον Θέμη Μουμουλίδη. «Τώρα κάνουμε μια τελείως άλλη παράσταση», προειδοποιεί…

  • Μεταξύ του κλασικού «μολιερέσκ» και της αποδόμησης κάθε κλασικίζοντος στοιχείου πού κινείστε;

«Σε μια τελείως σύγχρονη ματιά ως προς το εικαστικό μέρος και την αντιμετώπιση του λόγου, χωρίς να χάνεται καθόλου το έργο. Ο πυρήνας του παραμένει ίδιος. Αλλά, π.χ., τι σημαίνουν για ένα σύγχρονο θεατή οι «κυκλοφορικοί», οι τότε «αιρετικοί» δηλαδή, που υποστήριζαν ότι το αίμα κυκλοφορεί; Αναζητήσαμε σύγχρονες αντιστοιχίες».

  • Εχει νόημα να παρουσιάσεις κλασικά ένα κλασικό έργο;

«Εχει, αν το παρουσιάσεις καλά. Ο Στάιν, π.χ., ανέβασε τις «Τρεις Αδελφές» σε μια πολύ σπουδαία παράσταση. Την ίδια εποχή εξίσου καλή παράσταση ήταν αυτή του Λιουμπίμοφ. Ολα είναι θέμα ταλέντου και καλής πρόθεσης. Εμείς εδώ μπλεκόμαστε με την αγωνία να διαφέρουμε από τους άλλους».

  • Εχει αλλάξει η οπτική σας απέναντι στον Αργκάν με τα χρόνια;

«Ασφαλώς. Ενδεχομένως, μάλιστα, το τέλος να μην είναι τόσο αστείο όσο συνηθίζεται. Στη μέση του έργου λέει ο Αργκάν: «Δεν με αφήνουν να ευχαριστηθώ ούτε τις αρρώστιες μου». Αυτός είναι ο ρόλος. Η κατά φαντασίαν αρρώστια είναι ανάγκη».

  • Και η Τουανέτ; Πώς αντιμετωπίζετε τη σπουδαιότερη γυναίκα στην εργογραφία του Μολιέρου;

«Ως εκείνη χωρίς την οποία δεν μπορούμε να ζήσουμε. Είναι ο άνθρωπός μας, που τον έχουμε ανάγκη και τον αγαπούμε τόσο ώστε να μπορούμε να τον βρίζουμε. Εκπροσωπεί τη λαϊκότερη ματιά, τον Χορό, τη φωνή της λογικής».

  • Η παράστασή σας χρησιμοποιήθηκε ήδη για την άσκηση αρνητικής κριτικής στον Γιώργο Λούκο. Τι απαντάτε;

«Τίποτα. Ας λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Ολα κρίνονται στον χρόνο».

  • Πάντως «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» είναι και επίκαιρος…

«Στα χρόνια μας όλοι εξαρτώνται από έναν ψυχαναλυτή κι έναν ψυχίατρο – λες και πριν δεν μπορούσαμε να ζήσουμε. Ισως αυτό το ‘χουν λίγο παραπάνω οι γυναίκες μάλλον γιατί παλαιότερα δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα, ενώ τώρα θέλουν να αποδείξουν κάτι. Κι αυτό είναι μεγάλο βάρος. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη μάνα μου, μια γυναίκα που ασχολιόταν με το σπίτι κι ήταν πανευτυχής. Ποτέ δεν έδωσε λογαριασμό σε κανέναν αν είναι ή δεν είναι μέσα στην παραγωγή, αν έχει ή δεν έχει πνευματικότητα».

  • Υπάρχουν και πολλοί υποχόνδριοι. Η σύγχρονη εποχή καλλιεργεί το άγχος τού να είσαι καλά…

«Αυτά τα κάνει ο «νέος στρατός κατοχής»: το lifestyle που το σιχαίνομαι φρικτά. Επιβάλλει έναν τρόπο να ζεις, να ντύνεσαι, να κάνεις πιλάτες, να παρακολουθείς το Διαδίκτυο. Υποδεικνύει και πνευματικές ανησυχίες: κυρίως το καλοκαίρι με τα φεστιβάλ, επιβάλλεται μια αναγκαστική πνευματικότητα. Εννοώ την γενική τάση που μας θέλει όλους να εμβαπτιζόμαστε στη διανόηση. Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Κι οτιδήποτε κι αν επιβάλλεις σε κάποιον που δεν το θέλει, δεν θα το κάνει».

  • Εσείς κατορθώσατε να παραμείνετε εκτός lifestyle, παρά τις μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες…

«Βγήκα στην τηλεόραση μεγάλος, όταν ήμουν ήδη πρωταγωνιστής στο θέατρο. Ευάλωτα είναι τα νέα παιδιά. Είναι δύσκολο να παίξεις σ’ αυτό το γήπεδο χωρίς να έχεις προϋπηρεσία στο θέατρο και να έχεις γίνει αποδεκτός από το σινάφι. Σ’ αυτή την περίπτωση γίνεσαι γιαλαντζί πρωταγωνιστής, οι άλλοι δεν σε αποδέχονται, εσύ το καταλαβαίνεις, κι η αγωνία σε σπρώχνει να λες αρλούμπες στα εξώφυλλα».

  • Τι άλλο παρατηρείτε στους νέους ηθοποιούς;

«Οτι ενώ είναι πολύ καλύτεροι από εμάς, πολύ πιο προετοιμασμένοι, πολλοί παίζουν φοβισμένα. Ο ηθοποιός, ακόμα κι αν λέει τρία λόγια, κάνει μια πολιτική πράξη. Εάν δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του, δεν έχει νόημα. Εγώ είμαι της παλαιάς θεατρικής κοπής. Μου αρέσουν οι ηθοποιοί που γίνονται στη σκηνή πρωτογενείς δημιουργοί και δεν περιμένουν να είναι γκουρού ο σκηνοθέτης».

  • Γιατί είναι φοβισμένοι;

«Ετσι μαθαίνουν. Υπάρχει ένας φοβερός κοινωνικός περίγυρος, που απειλεί εξαρχής όλους τους νέους ανθρώπους ότι θα μείνουν άνεργοι και πένητες. Επίσης υπάρχει ένας χείμαρρος συμβουλών τον οποίο οι νέοι βαριούνται φρικτά».

  • Εσείς ήσασταν τολμηρός;

«Ημουν και δεν έχασα. Αλλά ήμουν και πολύ συνεπής στη δουλειά μου. Αυτό προϋποθέτει βέβαια να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου και να μην είσαι σαν κι αυτούς που σπάνε βιτρίνες, περιμένοντας μετά τον Συνασπισμό να τους σώσει και τον μπαμπά τους να πληρώσει για να τους βγάλει. Ο Λέον Τολστόι έλεγε ότι όλοι οι νέοι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά ελάχιστοι θέλουν να αλλάξουν τον εαυτό τους».

Τι χαίρεστε στη νέα γενιά;

«Οτι δεν παγιδεύεται εύκολα από τα κόμματα. Καλά κάνουν και δεν ασχολούνται με τα «κοινά»: αυτή δεν είναι πολιτική, είναι κομμωτήριο. Οι μεγαλύτεροι έχουμε τη μανία να έχουμε απαντήσεις για όλα. Για μένα μεγαλύτερο ερέθισμα είναι να έχω αμηχανίες για όλα. Γι’ αυτό κάνω παρέα με τους νέους. Για να παραμένω αμήχανος».

**Μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, μουσική Γιώργου Ανδρέου, σκηνικά Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, κοστούμια Κατερίνας Παπανικολάου και χορογραφίες Χάρη Μανταφούνη. Ερμηνεύουν οι Τάσος Γιαννόπουλος, Θανάσης Δήμου, Γιάννης Μπέζος, Αγγελος Μπούρας, Γιάννα Παπαγεωργίου, Ναταλία Τσαλίκη, Αλμπέρτο Φάις κ.ά. *

  • Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 20 Ιουνίου 2009

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s