Είναι δυνατόν να «βρέχει» 700 ηθοποιούς τον χρόνο;

Posted: Ιουνίου 14, 2009 in Παπαβασιλείου Βασίλης
  • Δύσκολα βρίσκεις Ελληνα θεατράνθρωπο με τη ρητορική και διαλεκτική δεινότητα του Βασίλη Παπαβασιλείου. Ακόμη πιο δύσκολα μπορείς να βρεις συγκλονιστικότερο ερμηνευτή της «Ελένης» από την «Τέταρτη διάσταση» του Γιάννη Ρίτσου.

«Ο Ρίτσος είναι ο ποιητής της μεγάλης αναπνοής», υποστηρίζει ο Β. Παπαβασιλείου

«Ο Ρίτσος είναι ο ποιητής της μεγάλης αναπνοής», υποστηρίζει ο Β. Παπαβασιλείου Σχεδόν δέκα χρόνια μετά την πρώτη παράσταση, ο Βασίλης Παπαβασιλείου ξανασυναντάει το ποιητικό κείμενο επί σκηνής, με τη διπλή ιδιότητα ερμηνευτή-σκηνοθέτη. Η πανελλαδική περιοδεία του ξεκινάει αύριο στο Θέατρο Βράχων (Φεστιβάλ Υμηττού).

  • Η «Τέταρτη διάσταση» θεατρικά τείνει να γίνει της μόδας φέτος, που διανύουμε το έτος Ρίτσου.

«Φαίνεται ότι με αυτό το κομμάτι του έργου του έχουμε «ανοιχτούς» λογαριασμούς. Και θα συνεχίσουμε να έχουμε. Η «Τέταρτη διάσταση» έχει το ιδιάζον στοιχείο της παρουσίας του θεάτρου – μην ξεχνάμε ότι ο Ρίτσος ήξερε το σανίδι βιωματικά. Το είχε πατήσει ως ηθοποιός και ως χορευτής».

  • Γιατί επανέρχεστε στην «Ελένη»; Υπήρχε κάποια «εκκρεμότητα»;

«Πιστεύω ότι ο Ρίτσος είναι ο ποιητής της μεγάλης αναπνοής, με την οποία δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Είναι μια ανάσα που αγκαλιάζει την ολότητα του κόσμου. Στην «Ελένη» βλέπεις στην ίδια αγκαλιά τα μεγάλα ονόματα και τα εφήμερα πράγματα. Και από τη σύγκριση αυτή, το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι αν υπάρχει νικητής αυτός είναι τα εφήμερα. Επειτα υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αντιστροφή. Στον κλειστό χώρο η γλώσσα κατά κάποιο τρόπο πριμοδοτεί το πρόσωπο. Στον ανοικτό, όπου τώρα δοκιμάζεται η «Ελένη», καλείται το πρόσωπο να λειτουργήσει υπέρ της υπόθεσης που λέγεται γλώσσα, υπέρ της κίνησης και του κυματισμού της».

  • Το κείμενο σήμερα απευθύνεται εύκολα στον θεατή;

«Ναι. Γιατί υπάρχει η ομοιοπαθητική δύναμη της γλώσσας, μέσω της οποίας ο άνθρωπος σώζεται από τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτό το επιτελεί κατεξοχήν η μεγάλη ποίηση, σαν την «Ελένη». Μπορεί να απευθυνθεί λοιπόν ακόμη και σε εποχές που η γλώσσα χρησιμοποιείται ως εργαλείο επικοινωνίας, εξυπηρετώντας σκοπούς πρακτικής σκοπιμότητας -βλέπε debate πολιτικών αρχηγών. Το στοίχημα που σήμερα δίνουμε πάνω στη δυνατότητα της γλώσσας είναι να παραγάγει, πέρα από μηνύματα, ενεργήματα συγκίνησης».

  • Στο debate οι πολιτικοί αρχηγοί πώς χειρίστηκαν την ελληνική γλώσσα; Σας ικανοποποίησαν;

«Είναι πολύ καλύτεροι απ’ ό,τι φάνηκαν. Φρόντισαν οι ίδιοι να οργανώσουν ένα τεχνητό περιβάλλον, ένα απεχθές «θερμοκήπιο», μέσα στο οποίο αδίκησαν συλλήβδην τους εαυτούς τους. Ξέρετε ποιο είναι κατά τη γνώμη μου το κλειδί; Ο φόβος του λάθους. Ακούστηκε μετά ότι όλος αυτός ο περιορισμός έγινε εν ονόματι της αποφυγής των λαθών. Δεν δέχομαι ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι έτσι, νεκροί. Είναι τερατώδες!».

  • Δεν ήταν τερατώδες που είστε πολίτης μιας χώρας, η οποία τα τελευταία χρόνια κλυδωνιζόταν ασταμάτητα από σκάνδαλα;

«Το χειρότερο απ’ όλα στην υπόθεση των σκανδάλων, πέρα από το αντικειμενικό υλικό στοιχείο της κλοπής χρημάτων και της εθνικής «λεηλασίας», είναι η πτώχευση της ζωής των πολιτών. Οταν δημιουργείται μια ατμόσφαιρα, που θέλει τα σκάνδαλα να υπάρχουν και να μένουν εσαεί ατιμώρητα, τότε αφυπνίζεται στον καθένα μας ένας μικρός εισαγγελέας, που είναι έτοιμος να εκφέρει κρίση προτού κατανοήσει. Το πραγματικά εξωφρενικό, όμως, είναι το στοιχείο που κάνει τον πολιτικό να παραπέμπει σε ό,τι αφορά τη διάπραξη αδικημάτων στον υφιστάμενό του. Είναι σαν να λένε οι πολιτικοί μας: «Είμαστε βασιλιάδες χωρίς βασίλειο». Οτι το βασίλειο της Δανιμαρκίας είναι σάπιο, αλλά αυτό αφορά μόνο τα εκτελεστικά όργανα της διοίκησης».

  • Υπάρχει πολύ μεγάλη γκρίνια για το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού. Ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του, είστε ικανοποιημένος με το έργο του;

«Αν αυτά τα δύο χρόνια λάβω υπόψη μου την αντικειμενική ελληνική πραγματικότητα, όπου αλλάζει ένας υπουργός και έρχονται τα πάνω κάτω, ένας γενικός γραμματέας πέφτει απ’ το μπαλκόνι και παγώνει η ζωή ενός υπουργείου για πέντε μήνες, είμαι ικανοποιημένος. Αυτό με το οποίο επιφορτίζεται από τον νόμο είναι η χάραξη μιας εθνικής πολιτικής για το θέατρο και τον χορό. Ελπίζω μέχρι το φθινόπωρο να έχει δώσει μια πλατφόρμα στη δημοσιότητα. Θα πρέπει να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε ορισμένα πράγματα σαν φυσικά φαινόμενα. Δεν είναι δυνατό να αποδέχεται κανείς ότι ο Θεός «βρέχει» κάθε χρόνο 700 ηθοποιούς, 800 καθηγητές υποκριτικής και 450 θέατρα! Θα διατυπωθούν απόψεις πάνω σε ό,τι αφορά την αναπαραγωγή στο μέλλον του θεάτρου και του χορού. Είναι εξίσου σημαντικό με το αν κάποιος πήρε 45 ή 42 χιλιάδες ευρώ επιχορήγηση». *

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s