Αγγελική Παπούλια: Προτιμώ το κενό παρά την ασφάλεια του σκηνοθέτη

Posted: Ιουνίου 14, 2009 in Παπούλια Αγγελική
  • Η Αγγελική Παπούλια είναι μία από τις πρωταγωνίστριες στον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου, την ταινία που μας έκανε φέτος περήφανους στο Φεστιβάλ των Κανών, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στο σημαντικό τμήμα «Ενα κάποιο βλέμμα».

  • Μοιάζει τόσο γαλήνια απέναντί μου, που με παροτρύνει να ξεκινήσω την κουβέντα μας προβοκατόρικα. Αισθάνθηκε λίγο σαν χολιγουντιανή σταρ στο κόκκινο χαλί των Κανών;

«Επεσαν πάνω μας δεκάδες φωτογράφοι. Ενιωσα αμήχανα, αλλά δεν κατάφερα να αφομοιώσω τι συνέβη», μου λέει. Δεν ανήκει, άλλωστε, στις ηθοποιούς που εντυπωσιάζονται από τα φλας. Αρνείται πεισματικά να κάνει τηλεόραση. Δεν δίνει συνεντεύξεις. Την γνωρίσαμε από τις εκλεκτικές συνεργασίες της με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό («Εθνικός Υμνος», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα») και τον Λευτέρη Βογιατζή («Σχολείο Γυναικών»). Το 2004 ίδρυσε με τους Χρήστο Πασσαλή και Γιώργο Βαλάη την εναλλακτική θεατρική ομάδα «Blitz».

  • Χαρήκατε με την αποδοχή της ταινίας στις Κάνες;

«Χάρηκα τον τρόπο που την υποδέχτηκαν οι θεατές. Γελούσαν, ήταν αμήχανοι, κάποιες στιγμές έδειχναν ενοχλημένοι, ξαφνιασμένοι ή σοκαρισμένοι. Μπήκα με πάρα πολύ άγχος στην αίθουσα, φοβόμουν τις αρνητικές αντιδράσεις και δεν χαλάρωσα ακόμα κι όταν κατάλαβα ότι η ταινία τούς είχε συνεπάρει».

  • Χειροκρότησαν στο τέλος;

«Επικράτησαν κάποιες στιγμές αμηχανίας και μετά άρχισαν να χειροκροτάνε δυνατά».

  • Υποδύεστε το μεγαλύτερο κορίτσι μιας αλλόκοτης οικογένειας, που έχει εγκλωβίσει τα παιδιά της στο σπίτι. Πώς προετοιμαστήκατε για το ρόλο;

«Δεν δουλέψαμε με τον συνηθισμένο τρόπο. Δεν συζητήσαμε καθόλου πώς αισθάνονται τα παιδιά, τι έχει συμβεί στην παιδική και εφηβική τους ηλικία. Κάναμε αρκετούς αυτοσχεδιασμούς, κυρίως για το τι κάνουν μέσα στο σπίτι, τι παιχνίδια παίζουν, ποιο από τα αδέλφια παίρνει κάθε φορά την εξουσία. Κινηθήκαμε αυστηρά και αφαιρετικά μέσα σ’ αυτήν τη συνθήκη χωρίς να κάνουμε θεωρητικές συζητήσεις και ψυχολογικές αναλύσεις των χαρακτήρων».

  • Θα λέγατε ότι είναι μια ταινία για τις οικογενειακές σχέσεις;

«Αναφέρεται στις σχέσεις μιας οικογένειας όταν οι γονείς προσπαθούν να χειραγωγήσουν τα παιδιά και δημιουργούν ένα ψεύτικο περιβάλλον. Πέρα, όμως, από το πρώτο επίπεδο, μπορείς να την δεις και σαν πολιτική αλληγορία, αν και δεν νομίζω ότι αυτός ήταν ο στόχος του Λάνθιμου. Ισως να σκεφτείς και πώς ορισμένα καθεστώτα οδηγούν τους ανθρώπους εκεί που θέλουν, τους απαγορεύουν πράγματα ή τους ωθούν να σκέφτονται μ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο».

  • Θεωρείτε τις οικογενειακές σχέσεις καταπιεστικές;

«Ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αρκετοί γονείς δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στα παιδιά τους, τα υποστηρίζουν οικονομικά πάρα πολλά χρόνια αλλά όχι πάντοτε με τις πιο αθώες προθέσεις. Συχνά, πρόκειται, για σχέσεις συναλλαγής πολύ σκληρές, ψυχρές και βίαιες, με το επικάλυμμα της αγάπης. Εχουν όμως ευθύνη και τα παιδιά, επειδή βολεύονται σε τέτοιου είδους σχέσεις ή αδυνατούν να ξεφύγουν».

  • Εχει χιούμορ η ταινία;

«Είναι ξεχωριστή αισθητικά, έχει πολλά επίπεδα, χιούμορ, μια ψυχρότητα στην έκφραση των συναισθημάτων. Ισως να άρεσε στον κόσμο επειδή αποτυπώνει τον σύγχρονο τρόπο ζωής, μια αμήχανη κατάσταση στα όρια του γελοίου, του παράλογου και ταυτόχρονα του τραγικού».

  • Είναι η τρίτη σας ταινία;

«Ναι. Εχω παίξει στο «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη και στα «Καλά κρυμμένα μυστικά-Αθανασία» του Καρκανεβάτου. Δεν έχω μεγάλη σχέση με το σινεμά. Μου αρέσει, όμως, ο τρόπος που δουλέψαμε με τον Λάνθιμο, ήξερε τι ήθελε».

  • Η σχέση σας με το θέατρο είναι πιο ουσιαστική. Πότε ξεκίνησε;

«Τέλειωσα τη σχολή του «Εμπρός» το 2000. Οι πρώτες μου συνεργασίες ήταν με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στον «Εθνικό Υμνο» και στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Μετά συνεργάστηκα με τον Λευτέρη Βογιατζή στο «Σχολείο Γυναικών». Στη συνέχεια έφυγα απ’ όλα αυτά, αρνούμενη να συνεχίσω να δουλεύω με σκηνοθέτες. Το 2004 ιδρύσαμε την ομάδα «Blitz» και μέχρι τώρα δουλεύουμε μαζί, γράφουμε κείμενα, σκηνοθετούμε, παίζουμε, αναλαμβάνουμε την παραγωγή».

  • Γιατί δεν συνεχίσατε να δουλεύετε με σκηνοθέτες;

«Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να κάνω πράγματα που αφορούν εμένα, τη γενιά μου, τη ζωή έξω στο δρόμο, μ’ έναν τρόπο ταιριαστό στην εποχή, και όχι να υπηρετώ το όραμα κάποιου άλλου. Προσπαθούμε, όσο δύσκολο κι αν είναι, να δούμε ποια είναι η θέση του θεάτρου σήμερα. Δεν αναφέρομαι τόσο στους ρόλους ή στα κείμενα αλλά στο πώς εκφράζονται τα κείμενα και πώς συνδέονται με την πολιτική, την κοινωνία και τη ζωή. Συχνά έχω την αίσθηση ότι στην Ελλάδα κάνουμε θέατρο για να περάσει απλώς μια σεζόν με καλές παραστάσεις και καλές ερμηνείες. Για να θεωρηθείς, επίσης, νέος και ταλαντούχος σκηνοθέτης, πρέπει να φτάσεις τα 50. Είναι σαν να θέλει αυτό το «περιβάλλον» να ζήσεις στον κόσμο των προγόνων σου και όχι στο δικό σου».

  • Δεν φοβάστε μήπως με αυτή την επιλογή μείνετε κάποια στιγμή μετέωρη στο κενό;

«Προτιμώ το κενό παρά να νιώθω την ασφάλεια του μπαμπά, του σκηνοθέτη, του δασκάλου»…

  • Τι είναι πιο δύσκολο σε αυτήν τη διαδικασία;

«Να ανανεώνεις την πίστη σου για ό,τι κάνεις, να πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο και ότι δεν είσαι παράξενος ή τρελός».

  • Η σχέση σας με την υποκριτική μοιάζει αντισυμβατική. Η τηλεόραση δεν σας ενδιαφέρει;

«Καθόλου. Ελπίζω να μην έχω ποτέ στη ζωή μου ανάγκη τόσο πολύ τα χρήματα ώστε να αναγκαστώ να κάνω τηλεόραση. Ο μόνος λόγος που θα το έκανα θα ήταν αν δεν είχα χρήματα να ζήσω. Μάλλον, όμως, θα προτιμούσα να δουλέψω σε μπαρ».

  • Γιατί είστε τόσο αρνητική;

«Επειδή στην τηλεόραση δεν υπάρχει κανένα στοίχημα για τον ηθοποιό. Καταλαβαίνω όσους κάνουν τηλεόραση αλλά δεν θα ήθελα…» . *

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 13 Ιουνίου 2009
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Κατερίνα λέει:

    Καταπληκτική!!! Μπράβο στην Αγγελική και τη διαφορετική φωνή της!

  2. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Η Αγγελική όταν γελάει, είναι σαν να ανατέλει ο Κόσμος. Εντελώς τυχεροί που ζεί και εκτίθεται ανάμεσά μας.

  3. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Είδα τις προάλλες, την Αγγελική, στο super market. Ηταν τόσο αισθητικά εύγλωττη, που σάστισα για άλλη μια φορά. Κατάφερα μέσα σε πελάγη αμηχανίας, να την κοιτάξω λίγο. Μίλησα στην ταμία, απολαμβάνοντας με εμμονή, μια έκπληξη του σύμπαντος. Να είναι πάντα καλά και να περνάει ανάμεσά μας.

  4. Ο/Η ΜιχάληςΣ λέει:

    Αγγελική,

    Συγχαρητήρια!! Ως εδώ τα κατάφαρες πολύ καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s