Αρχείο για 31 Μαΐου, 2009

  • Μόνη γυναίκα ανάμεσα σε άντρες στη σάτιρα του Μποστ η Κάτια Δανδουλάκη συναντά τον Πέτρο Φιλιππίδη, που τη σκηνοθετεί. Μιλούν για τις εκλογές, τα πάνελ και για την πρώτη τους αυτή συνεργασία, όπου «ενταύθα κόπτεται κιμάς…»

  • «Μήπως είσαι και εσύ… κουρασμένος;» θα πει κάποια στιγμή επί σκηνής η Μήδεια στον Ιάσονα και η μικρή αυτή προσθήκη στην κατά Μποστ «Μήδεια» είναι μια έμμεση κριτική αναφορά στον πρωθυπουργό, χωρίς να λείπουν όμως και ανάλογες «μπηχτές» για τις «σκοτεινές» τράπεζες, τους δανεισμούς και το όλο μπάχαλο που πρωταγωνιστεί στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ζούμε.
«Η  Μήδεια  θα ήταν σωτήρια για το φεστιβάλ»

Ο Πέτρος Φιλιππίδης κάθεται απέναντί μου έχοντας πλάι του τη «Μήδειά» του, δηλαδή την Κάτια Δανδουλάκη, και μιλά για την παράστασή τους και τον θαυμασμό του για τον συγγραφέα του έργου. Ρίχνει με πάθος την ψήφο του στον Μποστ -»πάντα ήθελα να ανεβάσω έργο του σπουδαιότατου αυτού σουρεαλιστή συγγραφέα»-, δεν έχει όμως κανένα πάθος να ψηφίσει στις ευρωεκλογές που θα γίνουν σύντομα. «Δεν θα πάω να ψηφίσω από θέση και άποψη, γιατί κανένας τους δεν ενδιαφέρεται για το σύνολο και γιατί όλα είναι παραγγελίες προκάτ από αλλού!». Η Δανδουλάκη αντιτίθεται στη θέση του υπογραμμίζοντας: «Ούτε εγώ ελπίζω σε κάτι καλύτερο αλλά πιστεύω ότι το να αδιαφορείς-απέχεις, κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα!». Οι δυο τους με αφορμή την παράσταση που ετοιμάζουν μιλάνε για όλα!

«Η  Μήδεια  θα ήταν σωτήρια για το φεστιβάλ»
  • Θέλω να μιλήσουμε για το απρόσμενο «πάντρεμά» σας, για τη δική σας «ανάγνωση» στην κατά Μποστ «Μήδεια», μα επειδή έχουμε μπει στην τελική ευθεία για τις ευρωεκλογές θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το φλέγον ερώτημα που μας απασχολεί όλους: «Να ψηφίσει κανείς ή να μην ψηφίσει και να πάει στην παραλία λόγω του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος;».

ΠΕΤΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ: Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν θα πάω να ψηφίσω. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πια. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να σωθούμε. Μπορείς να σωθείς αν θες μόνος σου, αλλά δεν πρόκειται να σε σώσει η πολιτική. Υπάρχει τόση βρωμιά, τόση δυσοσμία, τόση διαπλοκή, τόση κατάντια που έχω αηδιάσει. Να μου πεις, δεν μπορεί να μην υπάρχουν εξαιρέσεις. Ναι, υπάρχουν σωστοί πολιτικοί, μα είναι μειονότητα και καπελώνονται από τους άθλιους συναδέλφους τους. Να ψηφίσω στις ευρωεκλογές που δεν είναι παρά ένα… γκάλοπ που κάνουν τα κόμματα για να δουν ποιος επικρατεί;

ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ: Πέρασα και εγώ από αυτό το στάδιο της οργής που έχει ο Πέτρος, αλλά μεγαλώνοντας κατέληξα ότι αν απέχεις δεν βοηθάς να καλυτερέψει κάτι. Αντιδρώ μέσα από την ψήφο μου. Αντιτάσσομαι σε αυτό που με ενοχλεί. Αν πάψω να το κάνω, αφήνομαι να με καπελώσει, άρα φταίω.

Αν αφεθείς, τίποτε δεν πάει μπροστά. Με πονάει η εξαθλίωση, με πονάει η μιζέρια, με πονάει η κατάντια, αλλά δεν μπορώ να μην αρθρώσω τον λόγο μου, τη θέση μου, την αντίδρασή μου μέσα από την ψήφο μου. Κάπως πρέπει να αντιδράσουμε!

Π.Φ.: Όσο και να αντιδράσουμε, φως δεν υπάρχει. Ολα είναι προκαθορισμένα πλέον: οι Ελληνες θα ζουν έτσι, οι Τούρκοι θα ζουν έτσι, οι Νορβηγοί θα ζουν έτσι, οι Αμερικάνοι θα ζουν έτσι. Δεν μπορεί να αλλάξει ο κοινωνικοπολιτικός χάρτης. Υπάρχουν άλλα συμφέροντα στα οποία εμείς δεν μπορούμε να έχουμε καμιά επιρροή. Να πάω να ψηφίσω για ποιο λόγο λοιπόν; Για τα μάτια; Για το τυπικό; Προτιμώ να πάω για μπάνιο και πίστεψέ με το ίδιο θα ψηφίσουν πολλοί!

  • Γιατί δεν συμμετέχετε σε τηλεοπτικά πάνελ;

Π.Φ. – Κ.Δ.: Από θέση και άποψη!

Κ.Δ.: Αρνούμαι να υπάρξω σε τέτοιο σκηνικό όπου επικρατεί το απόλυτο χάος, όπου μιλάνε όλοι μαζί και μάλιστα υψώνοντας δυνατά τη φωνή τους για να επιβληθούν. Κάποιες φορές πέφτω σε ζάπινγκ σε τέτοιες εκπομπές και τρελαίνομαι από τη βαβούρα. Δεν με αφορά να παίζω με ένα θίασο ο οποίος αποτελείται σε μεγάλο μέρος από κάκιστους ηθοποιούς που παίζουν το ίδιο ξύλινο – κακογραμμένο κείμενο. Γιατί να παίξω με κακούς ηθοποιούς, σε κακό κείμενο καλής δουλειάς;

Π.Φ.: Παλιότερα συμμετείχα σε ανάλογα πάνελ, μα είδα ότι δεν έχει νόημα. Πλήττω φρικτά και συμφωνώ με την Κάτια ότι πρόκειται για κάκιστο θέατρο που δεν με αφορά.

Πώς να στο πω; Να στο πω… Είμαι -και εγώ!- κουρασμένος από όλο αυτό και δεν γουστάρω να παίξω στο παιχνίδι τους!

  • Και οι δύο όμως ψηφίζετε με θέρμη Μποστ και «Μήδεια»!

Κ.Δ.: Ναι, γιατί ο Μποστ κάνει καλό θέατρο, γιατί η «Μήδειά» του είναι αριστουργηματικό έργο, διαχρονικό και σημαντικό. Γραμμένο τόσα χρόνια πριν και όμως μιλάει για βρώμικα, σκοτεινά, παιχνίδια που παίζονται και σήμερα.

  • Στη δική σας «ανάγνωση» θα υπάρξουν κάποιες προσθήκες;

Π.Φ.: Πολύ μικρές – δεν έχει ανάγκη από προσθήκες ο Μποστ. Μια από αυτές που έχουμε κάνει είναι σε μια σκηνή που η Μήδεια ρωτά τον Ιάσονα αν είναι – και αυτός – κουρασμένος (γέλια). Και κάποια άλλη στιγμή θα ειπωθεί κάτι για τις λάμπες που έσπασαν στις τράπεζες κι είναι σκοτεινές. Ενα – δύο τέτοια στοιχεία θα υπάρχουν, μα όχι περισσότερα.

  • Ελάτε να θυμίσουμε στους αναγνώστες την υπόθεση της «Μήδειας».

Κ.Δ.: Η Μήδεια συναντάει τη μοναχή Πολυξένη -δες Ξένη!- η οποία ερωτεύτηκε έναν Κρητικό που ήταν κριτικός θεάτρου, ύστερα έναν παπά που είχε αμνησία και που την καλεί να μείνουν μαζί στο παλάτι. Ετσι γίνεται, μα σύντομα ανακαλύπτει ότι ο άντρας της την απατά με εκείνη, αλλά καλά περνάνε μαζί της και τα… παιδιά της που θέλγονται και από έναν παιδεραστή καλόγερο (γέλια). Γι’ αυτό και τα τιμωρεί λέγοντας το «Ενταύθα κόπτεται κιμάς, παρόντος του πελάτη».

  • Αυτή η ατάκα που έχει γράψει ιστορία, μη μου πείτε ότι δεν ταιριάζει γάντι στο σκηνικό της Βουλής…

Π.Φ.: Αυτή η καταπληκτική ατάκα ταιριάζει γάντι όχι μόνο στη Βουλή, αλλά σε όλη την Ελλάδα! «Φέρει» και «κουβαλά» όλη την Ελλάδα. Και πάει με όλα, όπως και το γνωστό αναψυκτικό (γέλια). Ταιριάζει γάντι σε όλους τους τομείς: στην πολιτική, την παιδεία, τον πολιτισμό.

  • Σας βλέπω να έχετε «δέσει» πολύ – από την ανάγνωση του έργου μέχρι την κουβέντα που κάνουμε τώρα για τη «Μήδεια». Και όμως είναι η πρώτη φορά που δουλεύετε μαζί, έτσι;

Π.Φ.: Η πρώτη, αλλά έπονται πολλές! Ηθελα να δουλέψω χρόνια με την Κάτια, που θεωρώ σημαντικότατη ηθοποιό και χαρισματική καλλιτέχνιδα. Κουβαλάει ιστορία πάνω της και παράλληλα είναι τόσο «ανοιχτή» σαν να ξεκινά τώρα. Οταν κουβεντιάζαμε με τον θεατρικό επιχειρηματία Γιώργο Κυπραίο να κάνουμε τη «Μήδεια», του είπα ότι θέλω να την κάνω με την Κάτια. Αν έλεγε όχι, δεν θα έκανα τίποτα. Είναι τιμή μεγάλη για μένα και αληθινή χαρά να συνεργάζομαι μαζί της.

Κ.Δ.: Εγώ είχα ξεχωρίσει τον Πέτρο από τα πρώτα του βήματα ακόμα στο Θέατρο Τέχνης. Καθόμουν, θυμάμαι, σε ένα τραπέζι έπειτα από μια παράσταση με τον Γιώργο Λαζάνη και τη Μάρω του και τους έλεγα ότι βλέπω σε αυτόν αυτό το ιδιαίτερο «κάτι» που σπάνια βρίσκεις. Και δεν έπεσα έξω, γιατί ο Πέτρος δούλεψε σκληρά καταφέρνοντας να μπει στη θεατρική «οικογένεια» με ερμηνείες σπουδαίες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές δουλειές. Πώς να μη δεχτώ την πρότασή του; Ηθελα να κάνω διακοπές, ήμουν πολύ κουρασμένη, μα δεν λες όχι στον Πέτρο και μάλιστα για τη «Μήδεια»!

  • ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
    Αυτός θα φάει τη Βιστωνίδα!

Μια από τις αναφορές που γίνονται στη σύγχρονη πραγματικότητα θέλει τον Καλόγερο του έργου να μιλά για τη γνωριμία του με τον Εφραίμ και να παραπονείται λέγοντας ότι ενώ αυτοί -οι καλόγεροι- την έβγαζαν με ελιά και λαχανίδα εκείνος ήταν έτοιμος να φάει τη Βιστωνίδα! «Σεβόμαστε απόλυτα το κείμενο του Μποστ» τονίζει ο Φιλιππίδης, «απλώς κάνουμε μια σειρά από μικρές, πολύ μικρές, παρεμβάσεις. Η εκδοχή που ετοιμάζουμε περιέχει στοιχεία που μετατρέπουν το αρχικό δυνατό κείμενο σε μια ακόμα πιο σύγχρονη κωμωδία που εξακολουθεί να στηρίζεται στη μοναδική σάτιρα, βασισμένη στις πιο τραγικές ιστορίες της αρχαίας δραματουργίας.

Αναφορές στα πρόσφατα σκάνδαλα αλλά και σε άλλα σύγχρονα στοιχεία της εποχής μας προσαρμόζονται στην κωμωδία του Μποστ και μεταφέρουν τη σάτιρά του στο σήμερα, για να αποδείξουν τη διαχρονικότητα του μοναδικού κειμένου του».

ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ «ΠΑΙΧΝΙΔΙ»

  • Η Κάτια Δανδουλάκη μόνη γυναίκα σε έναν θίασο αντρών;

Π.Φ.: Πράγματι, όλοι οι ρόλοι πριν της Μήδειας παίζονται από άντρες – και αντρικοί και γυναικείοι και αυτοί του χορού που ήταν γυναικείος. Θέλησα τον δυναμισμό που έχουν οι άντρες σε ρόλους γυναικείους και άφησα την Κάτια, μόνη γυναίκα ανάμεσά τους, να παίξει τον ρόλο ανδρικά – όχι ντυμένη ανδρικά, αλλά με τον δυναμισμό του άντρα. Ζει στον κόσμο της η Μήδεια και μέσα στο ψέμα της οι άντρες είναι γυναίκες και παίζουν ένα ιδιαίτερο «παιχνίδι» που δεν θέλω να το… εξηγήσω, αλλά μονάχα να το δείξω -επιδείξω- στη σκηνή!

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ: ΑΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ… ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ

  • Θα μπορούσε να έχει θέση η «Μήδειά» σας στην Επίδαυρο;

Π. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ: Να απαντήσω σκληρά; Θα ήταν σωτήριο για το φεστιβάλ να παιχτεί μια τέτοια δουλειά στο αργολικό θέατρο. Σε σχέση με αυτά που έχουμε δει εκεί τα τελευταία χρόνια και που έχουν φρικάρει το κοινό; Μην το συζητάς καν! Εχουμε δει τόσα εκτρώματα εκεί.

  • Λέγαμε και πέρσι Πέτρο, ότι θεωρείται περίεργο το ότι δεν σου γίνεται πρόταση να κάνεις Αριστοφάνη στην Επίδαυρο…

Π.Φ.: Και τι θέλεις; Να γκρινιάξω; Εκανα κάποιες κουβέντες, πλησιάσαμε στο να κάνω κάτι, αλλά τελικά δεν προχώρησε – ποιος ξέρει τι εμπόδια να μπήκαν… Εχει ένα όραμα ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ στο οποίο δεν… χωράω! Να τον κρίνω; Δεν θα το κάνω εγώ. Αλλωστε ο καθένας κρίνεται από το έργο του, όταν έρθει η στιγμή.

  • Θα σε ενδιέφερε να παίξεις την ευριπίδεια «Μήδεια», Κάτια;

Κ.Δ.: Θα με ενδιέφερε πολύ! Οχι για να την παίξω και για να την προσθέσω στο βιογραφικό μου! Θα ήθελα να κάνω «Μήδεια» με ένα σκηνοθέτη που πιστεύω, με μια ομάδα δυνατή, σε μια παράσταση που θα είχε να προτείνει κάτι. Δεν θα πέσω να πεθάνω όμως που δεν μου το προτείνουν (γελά). Ούτε… θα σφάξω κανέναν – κατά το «Θα σφάξω τα παιδιά μου» που λέω στην παράσταση! Δεν με θέλουν; Εντάξει! Πέρα από τη μία φορά που έκανα «Λυσιστράτη» με το Εθνικό, δεν με έχουν φωνάξει ποτέ για την Επίδαυρο. Οσο για το αν θα είχε θέση η δική μας «Μήδεια» εκεί; Ναι, θα χωρούσε, αλλά έχουν άλλοι προτεραιότητα και δεν χωράει!

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η «Μήδεια» του Μποστ ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, σκηνικά Μανόλη Παντελιδάκη, κοστούμια Κώστα Βελινόπουλου, μουσική Γιούρι Στούπελ, χορογραφία Ελπίδας Νίνου, φωτισμούς Αλέκου Αναστασίου. Βοηθός σκηνοθέτη η Αλίνα Κοτσοβούλου και χορογράφου ο Θανάσης Γιαννακόπουλος. Παίζουν οι Κάτια Δανδουλάκη, Γιώργος Γαλίτης, Πάνος Σταθακόπουλος, Γιώργος Ψυχογιός, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Μάνος Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Στέλιος Γεράνης, Γιάννης Κοτσαρίνης, Τάσος Αλατζάς, Δημήτρης Θεοδώρου, Σπύρος Παππάς, Βασίλης Παπαγεωργίου και Βασίλης Μυλωνάς. Η πρεμιέρα θα γίνει στο Θέατρο Παπάγου (7, 8 Ιουλίου) και θα ακολουθήσει μεγάλη περιοδεία ανά την Ελλάδα σε παραγωγή του Γιώργου Κυπραίου.

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 31/5/2009
  • ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / On Off, Κυριακή 31 Μαΐου 2009

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΘΗΝΑ ΓΚΟΡΟΥ

Η πρώτη του δουλειά ήταν δημοσιογράφος, και το ρεπορτάζ στο οποίο επιδόθηκε ήταν το πολιτικό σε εφημερίδες και τηλεόραση. Η αγάπη του για την επικοινωνία με τον κόσμο τον έστρεψε αργότερα στην υποκριτική, χωρίς ωστόσο ποτέ να χάσει το ενδιαφέρον του για τα κοινά. Τους 27.000 σταυρούς που πήρε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών τούς θεώρησε επιτυχία, μια και όλα έγιναν γρήγορα και χωρίς, όπως λέει, πυρήνες και μηχανισμούς, ενώ τα καθήκοντά του ως μέλους του Εθνικού Συμβουλίου μονοπωλούν το ενδιαφέρον του, με αποτέλεσμα από του χρόνου να αποχωρήσει από την «Πολυκατοικία», το σίριαλ στο οποίο συμμετέχει και προβάλλεται από το Mega.

  • Ως πολιτευτής και επαγγελματίας ηθοποιός μπορείτε να διακρίνετε αν οι πολιτικοί υποδύονται πάνω στο βήμα ρόλους;

«Φυσικά, κάποιοι υποδύονται ρόλους. Αυτός, ωστόσο, που πραγματικά με εντυπωσιάζει στο κομμάτι της υποκριτικής είναι ο Κώστας Καραμανλής. Δεν το λέω (πιστέψτε με) για πολιτικούς λόγους· θα ήταν πολύ φτηνή αντιπολίτευση. Δεν έχει να κάνει με οπαδική κριτική. Εχει να κάνει με μια αντικειμενική παρατήρηση. Με αφήνει άναυδο ο Καραμανλής με το υποκριτικό ταλέντο του. Στο βήμα δεν παίζεται. Στο κομμάτι «απευθύνομαι σε κοινό» νομίζω ότι είναι υπόδειγμα για το πώς κάποιος με ερασιτεχνικούς τρόπους μπορεί να περνάει μηνύματα. Πώς προσπαθεί να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο. Ο τρόπος που με κροκοδείλια δάκρυα κλαίει πάνω από το πτώμα που ο ίδιος έχει καθαρίσει ως δήμιος. Αυτό δεν παίζεται, πραγματικά».

  • Πρόσφατα ένας γνωστός έλληνας ζωγράφος δήλωσε ότι οι καλλιτέχνες πολιτεύονται είτε επειδή «τελειώσανε» είτε γιατί έτσι βρίσκουν έναν άλλο τρόπο βιοπορισμού. Πώς το σχολιάζετε;

«Το σχόλιο του ζωγράφου, του κυρίου Δρούγκα, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Θεωρώ ότι στην πλειονότητά τους οι καλλιτέχνες που πολιτεύ- ονται το κάνουν γιατί επιθυμούν να αναλάβουν την ευθύνη τους ως ενεργοί πολίτες στο βαθμό που τους αναλογεί. Δεν νομίζω ότι έχουν «τελειώσει» ή ότι κοιτάζουν να εξοικονομήσουν χρήματα άνθρωποι σαν τη Λυδία Κονιόρδου ή τον Αντώνη Καφετζόπουλο που εκτίθενται σε ψηφοδέλτια».

  • Μια και αναφέρετε τον Αντώνη Καφετζόπουλο, φέτος παίζατε μαζί σε μια σειρά του Alpha, τους «Ατρόμητους», η οποία αιφνιδίως κόπηκε στα μέσα της σεζόν. Αυτό έγινε λόγω οικονομικής κρίσης ή χαμηλής τηλεθέασης;

«Δεν έφερε τα αναμενόμενα νούμερα, αν και τη δεύτερη μέρα προβολής του το σίριαλ έπιανε το διπλάσιο από τον μέσον όρο καναλιού. Μιλάμε, δηλαδή, για 700 με 800 χιλιάδες τηλεθεατές. Τελικά, νομίζω ότι ήταν θέμα διαχείρισης από το κανάλι».

  • Πόσοι άνθρωποι υπολογίζετε ότι έμειναν άνεργοι από τη διακοπή αυτού του σίριαλ;

«Νομίζω ότι μαζί με το δικό μας κόπηκαν άλλα 3 ή 4 σίριαλ, οπότε συνολικά σας λέω ότι γύρω στα 500 άτομα έμειναν χωρίς δουλειά. Καταλαβαίνετε, αν αυτό πολλαπλασιαστεί θα μας πνίξει».

  • Τα συμβόλαιά σας δεν σας καλύπτουν ώστε να μην «αδειαστείτε» στο 20ό επεισόδιο, ενώ έχετε συμφωνήσει να παίξετε, για παράδειγμα, σε 100;

«Οι υπογραφές πέφτουνε, αλλά τα συμβόλαιά μας στην TV είναι αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Δουλεύουμε σε συνθήκες βαμβακοφυτείας».

  • Υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίο μπορείτε να προστατευτείτε στο εξής;

«Την επόμενη φορά θα βάλω σχετική ρήτρα, ώστε να πάρω τα χρήματα τα οποία έχω από την αρχή συμφωνήσει».

  • Πιστεύετε ότι η τηλεόραση αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες σαν άλογα κούρσας που πρέπει οπωσδήποτε να φέρουν τη νίκη;

«Δεν περιμένουν τη νίκη· περιμένουν το κέρδος, γιατί η νίκη στη δική μας δουλειά δεν είναι η ταχύτητα, η προσωρινή δηλαδή επιτυχία, αλλά η διάρκεια. Στη διάρκεια, λοιπόν, μπορεί να έρθουν και οι αποτυχίες, και ίσως απανωτές. Τότε όλοι εξαφανίζονται. Να σας θυμίσω τα περί του ταλέντου του Πέτρου Φιλιππίδη, που να τα εξώφυλλα και να οι συνεντεύξεις και οι ολοσέλιδες καταχωρίσεις στον ημερήσιο Τύπο; Ο Πέτρος τώρα έγινε καλός ηθοποιός; Τι γινόταν πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, που υπέστη μια αποτυχία ή δύο στο θέατρο ή του κόπηκαν κάνα-δυο σίριαλ; Τότε γιατί δεν έπεσαν πάνω του να τον υποστηρίξουν; Κάποια άτομα όπως ο Φιλιππίδης, ο Μπέζος ή εγώ έχουμε δει το σκληρό πρόσωπο μιας αποτυχίας. Δεν είπαν τότε «Γιατί να μην τους υποστηρίξουμε;»».

  • Μείνατε κάποιο διάστημα πρόσφατα εκτός τηλεόρασης.

«Με πλήρη συνείδηση και για να δώσω προτεραιότητα στην πολιτική, έμεινα επί περίπου ενάμιση χρόνο εκτός τηλεόρασης και εκτός δικών μου παραγωγών».

  • Οταν λέτε δικές σας παραγωγές;

«Μιλάω για θέατρο».

  • Οχι τηλεόραση;

«Τηλεοπτικές παραγωγές έκανα στην αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης».

  • Είχατε τότε δική σας εταιρεία παραγωγής;

«Ναι. Οταν, όμως, τα κανάλια άρχισαν να έχουν τις δικές τους θυγατρικές εταιρείες, δεν μπορούσες πια να ποντάρεις στο ότι θα παίξεις μπάλα σ’ αυτό το γήπεδο. Επειτα, ομολογώ ότι άρχισα να σκέφτομαι πως η αγορά διαμορφώνεται με έναν τέτοιον τρόπο, που δεν έχω καταφέρει να αντιληφθώ τις ρωγμές της για να πω ότι έψαξα και βρήκα έναν πολιορκητικό κριό. Δεν γνωρίζω τον εχθρό. Δεν ξέρω ποιο είναι το αντίπαλο στρατόπεδο. Παλιά, βέβαια, δεν με ένοιαζε ούτε αυτό. Παλιά έκανα μόνον ό,τι ήθελα εγώ, ποντάροντας στην αλήθεια του όποιου εγχειρήματος».

  • Ποιος υποψιάζεστε ότι είναι ο εχθρός;

«Η μετριότητα. Η παραγωγή της μετριότητας που αρχίζει και γίνεται κατεστημένο. Και ο τρόπος με τον οποίο μεταφράζονται τα πράγματα από τον κύκλο των ανθρώπων που καθορίζουν την αισθητική μας».

  • Ποιοι είναι αυτοί;

«Δεν ξέρω. Ισως να είναι και όσοι ερμηνεύουν ή κρίνουν τα πράγματα κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, αναφερόταν κάποια δημοσιογράφος σε μια παράσταση που ήταν τραγική αποτυχία στο Εθνικό Θέατρο. Επειδή, όμως, ήθελε να χαϊδέψει τον συγκεκριμένο άνθρωπο, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της παράστασης, έγραφε: «Βεβαίως, δεν έτυχε αποδοχής καλής από το κοινό, αλλά εμείς υποκλιθήκαμε στην αλήθεια του δημιουργού»».

  • Μιλάτε για δημόσιες σχέσεις;

«Οχι, δεν αναφέρομαι σ’ αυτές. Οι δημόσιες σχέσεις είναι ένα προϊόν που παράγεται επί ίσοις όροις. Ερχομαι, σε πληρώνω γι’ αυτό κι εσύ θα το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Σ’ αυτό που λέω είναι πολύ πιο επικίνδυνα τα πράγματα. Γιατί πρόκειται για ομάδες και ανθρώπους που επιλέγουν με αυθαίρετα κριτήρια ποιους θα εντάξουν σ’ αυτές τις ομάδες. Ποιους θα υποστηρίξουν και ποιους θα προβάλουν».

  • Υπάρχει κάποιο τρανταχτό, ας πούμε, παράδειγμα γι’ αυτό που λέτε;

«Θα σας πω. Υπάρχουν τέσσερεις-πέντε μεγάλοι χορογράφοι πια που κάνουνε πραγματικά σπουδαία πράγματα για το θέατρο με εικαστικά αποτελέσματα εξαιρετικά. Ενας απ’ αυτούς αποφασίζει να «σκηνοθετήσει» ή να προσφέρει τις υπηρεσίες του και σε μπουζουκομάγαζα. Δεν έχουμε ψέξει την πλευρά αυτήν, τον εκθειάζουμε. Μιλώ για τον Κωσταντίνο Ρήγο, που κάνει τον «Τιτανικό» στο Εθνικό με τα χρήματα των πολιτών, γιατί το Εθνικό είναι δημόσιο. Ο Ρήγος, όμως, συνεργάζεται και με την Πέγκυ Ζήνα, και εκθειάζουμε πώς μπορεί να τα κάνει και τα δύο. Τι λέτε, ρε παιδιά, σοβαρά; Αν το έκανε οποιοσδήποτε άλλος εκτός παρέας θα τον χέζανε ή όχι; Και δεν με πειράζει που τον εκθειάζουν, με πειράζει που δεν εκθειάζουν και τον άλλον που κάνει το ίδιο. Υπάρχουν κι άλλοι που το κάνουν, και ίσως καλύτερα και πιο τίμια. Ολα, όμως, κρίνονται κατά το δοκούν. Αυτό, ύστερα από τριάντα χρόνια στη δουλειά, το βλέπω πεντακάθαρα».