Αρχείο για 23 Μαΐου, 2009

  • Ο Ηρακλής Λογοθέτης καταθέτει σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη τις δυσκολίες, τα μελλοντικά σχέδια και το όραμά του για το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού.

  • Tο ΕΚΕΘΕΚ έχει ήδη συμπληρώσει πάνω από έναν χρόνο λειτουργίας και η ίδρυση του χαιρετίστηκε από το σύνολο των δημιουργών που ασχολούνται με τις τέχνες αυτές. Σήμερα, όμως, πολλοί από τους υποστηρικτές του αισθάνονται απογοητευμένοι και θυμωμένοι με την ηγεσία του ΥΠΠΟ, που φαίνεται να αθετεί τις υποχρεώσεις της απέναντί του.
  • Με αφορμή τη μεγάλη καθυστέρηση των επιχορηγήσεων στα σχήματα Θεάτρου και Χορού, πολλά σύννεφα μαζεύτηκαν τελευταία πάνω από το ΕΚΕΘΕΧ. Πράγματι. Είχαν ωστόσο κι ένα καλό τα σύννεφα. Εφεραν βροχή. Τα οφειλόμενα της προηγούμενης περιόδου εξοφλήθηκαν και ανακοινώθηκαν οι επιχορηγήσεις της τρέχουσας, χωρίς να περικοπεί από το περσινό ποσό ούτε ένα ευρώ, πράγμα που με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες είναι μεγάλη επιτυχία.
  • Τα παράπονα, όμως, παραμένουν. Και οι επικρίσεις που διατυπώνονται για την καθυστέρηση είναι αρκετές. Είναι αλήθεια ότι ακούσαμε πικρόχολα σχόλια και δεχτήκαμε πολλά βέλη, αλλά όσοι χτυπούν το ΕΚΕΘΕΧ χτυπούν λάθος πόρτα. Είναι σε όλους γνωστό ότι δεν διαθέτουμε δικό μας ταμείο και μοναδικός μας χρηματοδότης είναι το Υπουργείο Πολιτισμού. Η συνέπεια στην εξόφληση των επιχορηγούμενων εξαρτάται από τη ροή των εκταμιεύσεων του ΥΠΠΟ προς το ΕΚΕΘΕΧ. Είναι τόσο απλό και στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου του ΕΚΕΘΕΧ το υπογράμμισα με αρκετή έμφαση.

Ο τόνος σας στη συνέντευξη αυτή χαρακτηρίστηκε οξύς. Οταν αντιμετωπίζεις οξυμένα προβλήματα, διαλέγεις και τον ανάλογο τόνο.

Οι καταγγελίες σας, πάντως, για την εκμετάλλευση άστεγων νεανικών σχημάτων προκάλεσαν αντιδράσεις. Κάποιοι ένιωσαν να θίγονται.

Περιέγραψα μια πρακτική που αποτελεί κοινό μυστικό: Οτι πολλές υπενοικιάσεις θεατρικών αιθουσών γίνονται με επαχθείς όρους και συχνά βαφτίζονται συμπαραγωγές. Κανείς δεν έχει λόγο να θίγεται αν δεν τον αφορούν οι καταγγελίες μου.

Και η ανακοίνωση των επιχορηγήσεων άφησε διφορούμενες εντυπώσεις. Δεν είχαμε περιθώρια μεγαλύτερης γενναιοδωρίας. Θα έπρεπε ίσως να φανούμε τολμηρότεροι.

  • Οι υποχρεώσεις του ΕΚΕΘΕΧ ωστόσο δεν εξαντλούνται στις επιχορηγήσεις γιατί το ΥΠΠΟ σάς έχει εκχωρήσει πολλές αρμοδιότητες. Ασφαλώς, αλλά οι αρμοδιότητες αποκτούν ουσιαστικό αντίκρισμα μόνον όταν συνοδεύονται από τα ανάλογα οικονομικά μέσα. Το ΕΚΕΘΕΧ, αν και νεοσύστατο, βρίσκεται σε φάση πλήρους ανάπτυξης και έχει διαμορφώσει ήδη τη φυσιογνωμία που του επιτρέπει να αναλάβει τον επιτελικό ρόλο για τον οποίο ιδρύθηκε. Εχουμε μια αποστολή που απαιτεί μέθοδο, φαντασία, έμπνευση, αποτελεσματικότητα, χρόνο και χρήμα.
  • Καταλήγουμε, λοιπόν, στο χρήμα. Οντως, εκεί καταλήγουμε γιατί αυτήν τη στιγμή το ΕΚΕΘΕΧ καλείται να διαχειριστεί την κρίση που πλήττει ολόκληρη τη χώρα. Το χρήμα, φυσικά, δεν αρκεί. Η αξιοποίησή του προϋποθέτει την > «ποικίλη δράση των στοχαστικών συναρμογών», που επαγγέλλεται ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Προς αυτήν τη δράση αποβλέπουμε χαράσσοντας μια πολυδιάστατη αναπτυξιακή πολιτική θεάτρου και χορού, η οποία δεν είναι αναγκαστικά τόσο πολυδάπανη.
  • Ποια είναι τα κεντρικά σημεία αυτής της πολιτικής; Πρώτο σημείο: Το πρόγραμμα στεγαστικής υποστήριξης, στο πλαίσιο του οποίου το ΕΚΕΘΕΧ εκμίσθωσε τα θέατρα «Αλκμήνη» και «Αλεκτον», στα οποία φιλοξενούνται για πρόβες 10 ομάδες θεάτρου και 15 χορού. Δεύτερο: Η ενίσχυση πρωτοποριακών δράσεων που αφορούν ριζοσπαστικές χοροθεατρικές μορφές και νεότερα σχήματα, που εκφράζεται με την απόφασή μας να στηρίξουμε φέτος οικονομικά μια σειρά σημαντικών διοργανώσεων, όπως το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, το BIOS – OPA Festival, το 3ο Going Youth Festival κ.ά. Τρίτο: Η διεθνής προβολή του ελληνικού θεάτρου σε έγκυρες φεστιβαλικές διοργανώσεις, για την οποία στηρίζουμε οικονομικά και συνδιοργανώνουμε με το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου το «Σύστημα Αθήνα». Τέταρτο: Η ενίσχυση των Εταιρειών, Σωματείων και Ιδρυμάτων Θεάτρου και Χορού. Στηρίζουμε το φεστιβάλ που διοργανώνει το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων και, παράλληλα, το Διεθνές Συνέδριο Χορού, ενώ χρηματοδοτούμε το Θεατρικό Μουσείο και το Κέντρο Μελέτης Αρχαίου Δράματος «Δεσμοί». Πέμπτο: Η τόνωση του περιφερειακού ιστού της χώρας με την πειραματική φέτος εφαρμογή του Συστήματος Art-Locus, που θα δώσει την ευκαιρία φέτος στο κοινό 4 επαρχιακών πόλεων να υποδεχτεί νεανικές χοροθεατρικές ομάδες.
  • Οι προγραμματικοί σας άξονες είναι φιλόδοξοι. Θα ήθελα, όμως, να σταθώ στο σημείο που αφορά την περιφερειακή πολιτική θεάτρου, η οποία ασκείται κυρίως μέσω των ΔΗΠΕΘΕ. Ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ εξακολουθεί να συνιστά το κεντρικό εργαλείο άσκησης περιφερειακής πολιτικής θεάτρου. Στην εικοσιπενταετία που διέρρευσε από τη θεσμοθέτησή τους και κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του θεατρικού δικτύου που συνέστησαν διαπιστώθηκε ότι ο θεσμός είναι απόλυτα αναγκαίος. Γι’ αυτό και η αναμόρφωσή του είναι επείγουσα: Τόσο για να αντιμετωπιστούν οι στρεβλώσεις και οι παθογένειες που παρουσιάζει όσο και για την οργανική ένταξη στο πλαίσιό του αναπτυξιακών παραμέτρων που θα παρακολουθούν τα νέα χωροταξικά πληθυσμιακά και πολιτιστικά δεδομένα.
  • Τα προβλήματα, όμως, παραμένουν. Τα προβλήματα πηγάζουν εν μέρει από την υποχρηματοδότησή τους και εν μέρει από τις οργανωτικές και διοικητικές ανεπάρκειες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Πρόβλημα συνιστά, επίσης, η εμπλοκή εξωκαλλιτεχνικών τοπικών παραγόντων στη δομή του διοικητικού σχήματος και στις καλλιτεχνικές επιλογές αυτών των θεάτρων. Συνεπώς η θεσμική παρέμβαση του ΕΚΕΘΕΧ για την αναδιάρθρωση του δικτύου των ΔΗΠΕΘΕ είναι απαραίτητη.
  • Αρα χρειάζεται και εδώ η πρόταση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής. Τα ΔΗΠΕΘΕ και τα επιχορηγούμενα σχήματα Θεάτρου και Χορού αποτελούν μαζί με τις Εταιρείες και τα Σωματεία που σπονδυλώνουν τη χοροθεατρική ζωή της χώρας κόμβους που μόνο συσχετιζόμενοι με άξονες παράλληλων δράσεων μπορεί να αποδώσουν τα μέγιστα αποτελέσματα. Η ολοκληρωμένη πολιτική στην οποία αναφερθήκατε χρειάζεται παντού. Και αυτή είναι η δουλειά του ΕΚΕΘΕΧ.
  • Είναι γνωστό ότι συλλάβατε και υλοποιήσατε την ιδέα για τη δημιουργία του ΕΚΕΘΕΧ με πολλές ελπίδες. Σήμερα πώς αισθάνεστε; Αισιοδοξώ. Γιατί το ΕΚΕΘΕΧ δεν έχει πλούσιο ταμείο, διαθέτει όμως δραστήριο Διοικητικό Συμβούλιο, ικανότατο προσωπικό, άξιους φίλους και εκλεκτούς συνεργάτες. Δημιουργήσαμε το ΕΚΕΘΕΧ όχι για να εξυπηρετήσουμε βραχυπρόθεσμες πολιτικές του ΥΠΠΟ, αλλά για να υπηρετήσουμε τη μακροπρόθεσμη στρατηγική των παραστασιακών τεχνών που έχει άμεση ανάγκη η Ελλάδα. Οσο για μένα, δεν είμαι πράκτορας του ΥΠΠΟ. είμαι πράκτορας αυτών των τεχνών στο ΥΠΠΟ, γιατί μόνο με αυτήν την ιδιότητα συμβάλλω στην προαγωγή των σχέσεων της πολιτείας με την κοινωνία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΛΑΖΩΝΙΤΗΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ, ΕΘΝΟΣ

  • ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ Η ΚΑΘΡΙΝ ΧΑΝΤΕΡ ΕΠΑΙΞΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ
  • «Τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκα. Εντυπωσιάστηκα, συγκινήθηκα πολύ με την υποδοχή. Γιατί το έργο δεν ήταν συνηθισμένο. Ήταν απαιτητικό».
  • «Ο πίθηκος του Κάφκα», ο μονόλογος- διάλεξη στην Ακαδημία ενός «εξανθρωπισμένου» χιμπαντζή-, τρεις βραδιές στην Αθήνα, ήταν η αφορμή: το κοινό ανακάλυψε μία σπουδαία ηθοποιό που στην Αγγλία ανήκει στην τάξη των διακεκριμένων και αναγνωρισμένων του θεάτρου εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά εδώ ελάχιστοι γνώριζαν. Την ερμηνεία της- την ευελιξία της, το έξυπνο υποκριτικό της στίγμα, την αμεσότητα, την ανοιχτή καρδιά της…- την ένιωσε. Και αυτή, την άγνωστή του, την αποθέωσε.
  • Τιμημένη με το Βραβείο «Ολίβιε» Καλύτερης Ηθοποιού, άλλες δύο φορές υποψήφια για το ίδιο Βραβείο, τιμημένη και με άλλα βραβεία, με ρόλους σπουδαίους στο βιογραφικό της, από τη Σελεστίνα μέχρι τη Μάνα Κουράγιο, από την Κατερίνα στο «Ημέρωμα της στρίγγλας» μέχρι τη Σεραφίνα στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από Ηλέκτρα του Σοφοκλή και Κασσάνδρα στις «Τρωάδες» μέχρι Λαίδη Μακμπέθ αλλά και από Βασιλιά Ληρ μέχρι Ριχάρδο Γ΄, πλάι σε πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες με κορυφαίο τον Πίτερ Μπρουκ, σκηνοθέτρια και η ίδια εδώ και αρκετά χρόνια, έχει κάνει τηλεόραση, έχει κάνει κινηματογράφο- πιο πρόσφατη ταινία της «Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα»και τι δεν έχει κάνει…
  • Η «λεπτομέρεια» που φορτίζει την πρώτη παρουσία της στην Ελλάδα είναι πως η Κάθριν Χάντερ είναι Ελληνίδα. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη αλλά από Έλληνες γονείς- κλάδος της μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας από τις Οινούσσες της Χίου- με το όνομα Αικατερίνη Χατζηπατέρα. Αδελφός της μεγαλύτερος, ο διεθνής εικαστικός Μαρκ Χατζηπατέρας. Στο σπίτι του, στο Παλαιό Ψυχικό, τη συνάντησα. Ήρθε τρέχοντας η ίδια να μου ανοίξει την αυλόπορτα. Ένα κοριτσάκι: λεπτή, μικροκαμωμένη, πολύ μελαχρινή, σκούρα, πυκνά μαλλιά αφημένα γύρω από το πρόσωπο, τζιν, ένα μακό μαύρο μπλουζάκι που έγραφε «Υoung Vic»…
  • Το θέατρο στη ζωή σας πώς μπήκε;

«Στο πανεπιστήμιο. Μπήκα στο τμήμα δράματος και γαλλικής φιλολογίας. Κάναμε τότε το έργο του Μπρεχτ ΄΄Στη ζούγκλα των πόλεων΄΄. Δεν ήξερα καθόλου από θέατρο. Εκείνο που με συνεπήρε ήταν οι τεχνικές πρόβες. Και με ενθουσίασε η ομαδικότητα: όλοι μαζί να ράβουμε τα κοστούμια, να κάνουμε τους φωτισμούς… Ήταν μια φυσική ευχαρίστηση. Μετά παίξαμε ένα έργο του Ανούιγ. Σε κάποια ατάκα σκάσανε από κάτω στα γέλια. Αυτό με γέμισε. Έτσι βρέθηκα στο θέατρο. Όταν είπα στη γιαγιά μου στα είκοσι ένα ΄΄γιαγιά, θέλω να γίνω θεατρίνα΄΄ και όχι ΄΄ηθοποιός΄΄ γιατί δεν είναι καλά τα ελληνικά μου, η γιαγιά μου κάτι έπαθε. Ύστερα έμαθα πως η λέξη θεατρίνα δεν είχε καλή έννοια». Γελάει. «Μετά όμως όλοι στην οικογένεια με υποστήριξαν πολύ».

Πηγαίνει στην RΑDΑ- τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. «Η μεγάλη έκρηξη έγινε όταν συνάντησα τους ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ (σ.σ.: την ομάδα που βρέθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 στην πρώτη γραμμή της βρετανικής θεατρικής πρωτοπορίας). Ήταν σαν μία δεύτερη εκπαίδευση. Μου δόθηκαν άλλες δυνατότητες, μια τεράστια ελευθερία, μια καινούργια γλώσσα για το σώμα και τον χώρο. Αλλά δεν ήταν η μέθοδος μόνο, ήταν και τα μέλη του ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι και πολύ αναρχικοί. Μου ανέθεσαν να παίξω την Κλερ Ζαχανασιάν στην ΄΄Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας΄΄ στα 33 μου. Δεν υπήρχαν όρια ηλικίας».

Εκεί θα γνωρίσει και τον Ιταλό Μαρτσέλο Μάνι, συνιδρυτή των «Κομπλισιτέ». Επίσης εξαιρετικό ηθοποιό, που τον είδαμε πριν από λίγες μέρες στην παράσταση «Θραύσματα» του Πίτερ Μπρουκ, και ειδικευμένο σε θέματα κίνησης. Είναι μαζί δεκαεννιά χρόνια.

  • Και «Ο πίθηκος του Κάφκα»;

«Προσπαθήσαμε να μην είναι απλώς μία αναφορά στην Ακαδημία γιατί θα ήταν πολύ στεγνό, αλλά να υπάρχουν και αναμνήσεις του, να ξαναζεί την παλιά ζωή του. Σιχαίνεται τους ανθρώπους αλλά και ελκύεται από αυτούς. Αυτό που ήθελα να δώσω είναι αυτό που λέει η Μιράντα στην ΄΄Τρικυμία΄΄ του Σαίξπηρ: ΄΄Τι υπέροχος, καινούργιος κόσμος που έχει τέτοιους ανθρώπους΄΄».

Τα επόμενα δυόμισι χρόνια θα είναι στον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο ως καλλιτεχνική συνεργάτρια με ευθύνη για τον προγραμματισμό και με τη δυνατότητα να κάνει δύο σκηνοθεσίες, ενώ παράλληλα ανήκει στο ανσάμπλ των 44 ηθοποιών του. Είναι προγραμματισμένο να παίξει σε ένα σύγχρονο ουκρανικό έργο- πάνω στο τραπέζι βρίσκεται το κείμενο που ήδη το μελετάει- την Ιουλιέτα σε μία μεταγραφή από έναν νέο συγγραφέα του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με μόνα πρόσωπα τους δύο ήρωες σε μεγάλη ηλικία, Τρελό σε ένα καινούργιο ανέβασμα του «Βασιλιά Ληρ» και Κλεοπάτρα στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα»- «όχι, δεν θα παίξω τον Αντώνιο» λέει και γελάει.

  • Κυρία Χάντερ, αν δεν είχατε την οικονομική άνεση που έχετε θα μπορούσατε να ακολουθήσετε την πορεία που έχετε κάνει στο θέατρο;

«Θα ήταν διαφορετικά ίσως, αλλά πιστεύω πως το αποτέλεσμα το ίδιο θα ήταν. Γιατί είχα ένα πείσμα γι΄ αυτό, μία έντονη περιέργεια, μία πείνα, μία παρόρμηση…».Ρωτώ την Κάθριν Χάντερ αν πιστεύει στη συνέχεια του θεάτρου.

  • Μπορεί να κρατήσει και να ελκύσει τους νέους; Οι καινούργιες τεχνολογίες δεν τους απορροφούν; Δεν το θεωρούν ξεπερασμένο;

«Οπωσδήποτε πιστεύω στη συνέχεια. Απλώς βρίσκεται σε αποφασιστική καμπή. Πρέπει και εμείς στο θέατρο να ανοίξουμε τις πόρτες στους νέους – τα εισιτήρια είναι πολύ ακριβά. Και να πάμε εμείς να τους βρούμε. Γιατί το θέατρο προσφέρει κάτι το διαφορετικό, κάτι το μοναδικό. Σίγουρα δεν μπορεί να αγνοείς την τεχνολογία. Υπάρχει και στο θέατρο μία έκρηξη συνδυασμού του με τις σύγχρονες τεχνολογίες. Και υπάρχουν ορισμένοι σκηνοθέτες, όπως ο Ρομπέρ Λεπάζ ή ο Σάιμον Μακ Μπέρνι, που εκμεταλλεύονται την τεχνολογία με φανταστικούς τρόπους. Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη: του Πίτερ Μπρουκ. Που στα ογδόντα κάτι του είναι πάντα πιο μπροστά. Και που πιστεύει πως τίποτα από όλα αυτά δεν χρειαζόμαστε παρά μόνο τον ηθοποιό».

  • ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

1956. Γεννιέται στη Νέα Υόρκη.

1958. Η οικογένεια εγκαθίσταται στο Λονδίνο.

Αρχές δεκαετίας ΄80. Αποφοιτά από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (RΑDΑ) και πρωτοεμφανίζεται στο θέατρο.

1987. Στο «Τεάτρ ντε Κομπλισιτέ».

1990. Βραβείο «Λόρενς Ολίβιε» Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της ως Κλερ Ζαχανασιάν στο έργο του Ντίρενματ «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας».

2008. Γίνεται Καλλιτεχνική Συνεργάτρια του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου.

  • Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 23 Μαΐου 2009