Αρχείο για 10 Μαΐου, 2009

«Ο εμφύλιος συνεχίζεται»

  • Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ρωσία, Τουρκία, Ιαπωνία, Κίνα, Αμερική. Παρακολουθώντας παραστάσεις στην Ευρώπη, στην Ασία, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, εύκολα αναγνωρίζεις τις επιρροές της μεθόδου του διεθνούς σκηνοθέτη μας και αντιλαμβάνεσαι τις πραγματικές διαστάσεις του διαστρεβλωμένου εν Ελλάδι όρου «διεθνής καριέρα». Γεννημένος στο Μακρύγιαλο Πιερίας, ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, αφού θήτευσε δίπλα στους Γιώργο Σεβαστίκογλου, Λεωνίδα Τριβιζά και Κωστή Μιχαηλίδη, ένιωσε ότι δεν τον χωρούσε ο τόπος. «Συνειδητοποίησα ευτυχώς πολύ νωρίς ότι εδώ επιβραβεύεται μια πολύ συγκεκριμένη θεατρική παράδοση, του “ελληνοκεντρικού ρεαλισμού”, αυτού του ιδιαίτερου ντόπιου ρεαλισμού που δεν φαίνεται να αφορά κανέναν στο εξωτερικό», λέει χαρακτηριστικά. Ταξίδεψε λοιπόν το 1972 στο Βερολίνο, όπου κι έμεινε για τέσσερα χρόνια, καθώς έγινε δεκτός από το περίφημο Berliner Ensemble, σπουδάζοντας περαιτέρω την τέχνη του δίπλα στους Χάινερ Μίλερ, Μάνφρεντ Βέκβερτ, Ρουθ Μπέρκχαους, Εκεχαρτ Σαλ.
  • Στα 24 χρόνια από το έτος ίδρυσής της, η θεατρική του ομάδα Αττις μετρά μόνο στο εξωτερικό 1.650 παραστάσεις, ενώ η μέθοδος του Θεόδωρου Τερζόπουλου και οι παραστάσεις του αρχαίας τραγωδίας διδάσκονται σε έδρες κλασικών σπουδών σε τριάντα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο.
  • Παράλληλα, φύση ανήσυχη καθώς είναι, δουλεύει πάνω σε πολλαπλά projects στην Ελλάδα, αλλά και ανά τον κόσμο. Φέτος, εκτός από το «Χορευτή» του Εριχ Αρεντ, το «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ και την «Ιοκάστη» του Γιάννη Κοντραφούρη στο Αττις, συμμετέχει τον Ιούνιο στο Βρότσλαφ της Πολωνίας με τον «Αίαντα» στο Φεστιβάλ «Ετος Γκροτόφσκι», που μετά θα περιοδεύσει σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία, ολοκληρώνει τον Αύγουστο στη Μοδένα της Ιταλίας την «Ερημο» του Κάρλο Μικελστέτερ σε σκηνική εγκατάσταση Γιάννη Κουνέλη, προετοιμάζει μια δουλειά για την Οπερα του Μπολσόι το 2010 και την «Προμηθειάδα», επίσης για το 2010, που θα παρουσιαστεί σε τρεις εκδοχές στην Ελευσίνα, στην Κωνσταντινούπολη και το Εσεν.

Πολλή δουλειά, αν και διανύουμε περίοδο κρίσης.

  • Εγώ πάντα δουλεύω πάρα πολύ αλλά τώρα είναι μια ιδιαίτερη συγκυρία, καθώς ανοίγω στις 25 Μαΐου τον απέναντι χώρο από το Αττις, με την πρεμιέρα της «Ιοκάστης» του Γιάννη Κοντραφούρη, που θα φιλοξενήσει του χρόνου τις τρεις φετινές παραγωγές σε ρεπερτόριο, αλλά και δυο-τρεις νέες ακόμα, καθώς και τις δουλειές των μαθητών μου, όπως του Γιώργου Συμεωνίδη. Θέλω λοιπόν να είμαι έτοιμος και να τους στηρίξω σε όλα τα επίπεδα. Εδώ δεν θα είναι το μοντέλο «ελάτε όσοι νέοι θέλετε να κάνετε μια παράσταση, όπου εγώ θα σας δώσω ή πολύ λίγα χρήματα ή καθόλου και θα σας εντάξω στο ετήσιο πρόγραμμά μου». Αυτό δεν θα το έκανα ποτέ. Εδώ, θα είναι διαθέσιμη όλη η υποδομή του θεάτρου για τους μαθητές, το γέννημα-θρέμμα του Αττις. Αυτό ήταν ένα μεγάλο μου όνειρο που τώρα επιτέλους μπορώ και το πραγματοποιώ. Ο χώρος δε, είναι έτσι στημένος που μοιάζει με γκαλερί, προκαλώντας τους καλλιτέχνες να δουλεύουν διαφορετικά σε σχέση με μια κλασική σκηνή. Επίσης, θα γίνονται σεμινάρια, εργαστήρια, διαλέξεις, εκθέσεις εικαστικών καλλιτεχνών, όπως ο Γιάννης Κουνέλης, ο Γιαν Φαμπρ.

Νέα σχέδια, λοιπόν, πάντα όμως πιστός στη θεωρία ότι το θέατρο και η τέχνη γενικότερα είναι αφαίρεση.

  • Ετσι είναι. Υλικά της τέχνης μας είναι ο θάνατος, η απουσία, η τρέλα, η παύση, αυτό το blow up του χρόνου που συμπυκνώνει έναν ολόκληρο κόσμο. Κι εγώ στο παρελθόν έχω κάνει σκηνοθετιλίκια, έχω φορτώσει με πράγματα αχρείαστα τις δουλειές μου. Πολλές φορές στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε το θεατή, στήνουμε ένα σούπερ μάρκετ εικόνων. Επειδή όμως η παιδεία μου είναι γερμανική -έχω επηρεαστεί βαθιά από τον κονστρουκτιβισμό και το μπάουχαους- από πολύ μικρός είχα αντιληφθεί την τέχνη ως διαδικασία της αφαίρεσης. Επίσης, τον τελευταίο καιρό με ελκύει όλο και πιο πολύ η μικρή σκηνική κλίμακα που προϋποθέτει την εγγύτητα του θεατή με το δρώμενο. Με το «Χορευτή» που κάναμε με τον Τάσο Δήμα στο χώρο κάτω από τη σκάλα του θεάτρου μπορούσα να νιώσω δίπλα μου την ανάσα, το λυγμό, ακόμα και το γουργούρισμα της κοιλιάς του θεατή και του ηθοποιού και ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Γιατί αυτή είναι μια πραγματική επαφή. Γιατί ο ηθοποιός αλλά και ο θεατής είναι πιο συγκεντρωμένοι. Είναι σαν ένα εργαστήριο αυτοσυγκέντρωσης. Επίσης, αυτή η εγγύτητα ηθοποιού – θεατή καταργεί την όποια απόσταση ασφαλείας.

Ενέχοντας δηλαδή ένα βαθμό επικινδυνότητας και προς τις δύο πλευρές.

  • Η οποία νομίζω θα είναι ακόμα πιο ορατή στο «Μάουζερ». Στο έργο του Χάινερ Μίλερ, το οποίο εστιάζει αρχικά στη ρωσική επανάσταση και τον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο, για να ενσωματώσει στη συνέχεια όλους τους εμφυλίους πολέμους, ακόμα κι εκείνον ανάμεσα στο ένστικτο και τη λογική, αυτή τη θεμελιακή ρήξη Διόνυσου – Απόλλωνα. Ας μην ξεχνάμε ότι το μάουζερ ήταν ένα όπλο με το οποίο σκότωναν τους αντιπάλους τους οι επαναστάτες, οι νικητές. Συμβολικά το μάουζερ είναι ο αυτοσκοπός του φονικού, μια μηχανή πολέμου και θανάτου. Πάνω σε αυτή την απώλεια του μέτρου που δημιουργεί ήρωες ή τελικά δολοφόνους στηρίζεται ο Μίλερ, αλλά και η δική μας παράσταση. Μέσα στη σκηνική εγκατάσταση, που ονομάζω «κιβωτό της Ιστορίας», υπάρχουν τρεις άνθρωποι, ο Α, ο Β και ο Γ, που δικάζονται και νουθετούνται από τη γνωστή αγωνίστρια της ελληνικής Αντίστασης κι εμφυλίου, Μαρία Μπέικου, που πολεμούσε με ένα μάουζερ στον ώμο.

Η ίδια η Ιστορία δηλαδή, παρούσα πάνω στη σκηνή με τη μορφή της Μαρίας Μπέικου.

  • Ετσι ακριβώς. Και στην αίθουσα η Ιστορία πάλι είναι παρούσα με 133 φωτογραφίες της Γιοχάνα Βέμπερ, νεκρών αγωνιστών της Αντίστασης, μια σκηνική εγκατάσταση στη θέση των θεατών. Οι δε 40 θεατές είναι πάνω στη σκηνή, γύρω από την «κιβωτό της Ιστορίας» και συμμετέχουν στο δρώμενο. Γιατί πιστεύω ότι ο ελληνικός εμφύλιος ακόμα δεν τέλειωσε. Το τραύμα ακόμα αιμορραγεί. Το βλέπουμε αυτό άλλωστε και στην καθημερινότητά μας και στην πολιτική ζωή του τόπου πόσο έχει προσβάλει τα θεμέλια της ύπαρξής μας κι έχει φωλιάσει στο υποσυνείδητό μας.
  • Δείτε πως είναι ταμπού ακόμα για μας ο εμφύλιος πόλεμος. Κάποιοι καλλιτέχνες δειλά δειλά θίγουν το ζήτημα ρισκάροντας ακόμα και την καριέρα τους σε αυτή τη χώρα, σε αυτό εδώ το καντόνι που δεν έχει ακόμα συγκροτήσει την εικόνα, την ιδέα ενός κράτους. Ακούω συνέχεια «να επουλώσουμε τις πληγές μας». Μα τι σημαίνει να τις επουλώσουμε; Και πώς να τις επουλώσουμε; Χωρίς καν να τις κοιτάμε; Χωρίς να τις αποδεχόμαστε; Γι’ αυτό και ο εμφύλιος συνεχίζεται στην Ελλάδα με έναν εντελώς διαστροφικό τρόπο ξεσπώντας κάθε φορά και με άλλη αφορμή. Αν συμφιλιωνόμασταν με το πρόσφατο παρελθόν μας, αν τολμούσαμε να το κοιτάξουμε γενναία, θα μπορούσαμε να βρούμε τη δύναμη να προχωρήσουμε στο μέλλον. Αλλά επειδή το απωθούμε και θέλουμε να το θάψουμε όπως όπως, αυτό επανέρχεται σαν βρικόλακας. Ζούμε σε αυτή τη χώρα με τους βρικόλακες, με τα φαντάσματά μας. Γι’ αυτό και η εικόνα των Ελλήνων πολιτικών στην τηλεόραση μοιάζει με βαμπίρ. Ζούμε σε μια βρικολακιασμένη χώρα όπου βασιλεύουν η πολιτική και η διαπλοκή των μεσαζόντων. Αυτό είναι η Ελλάδα σήμερα. Ενα κράτος σε κρίση. Ξέσπασε κάτι το Δεκέμβρη, δόθηκε ένα σινιάλο αλλά είναι τόσο βαθιά αλλοτριωμένη η ελληνική κοινωνία που τίποτα δεν προχώρησε. Πάλι είμαστε στο σημείο υπό το μηδέν.

Ζητείται ελπίς, λοιπόν. Υπάρχει;

  • Ναι, στα νέα παιδιά που φέρουν ένα νέο ήθος και στην κοινωνία και στο χώρο της τέχνης. Στους νέους ανθρώπους που προέρχονται από μια απενοχοποιημένη γενιά που δεν την έχει επιβαρύνει ούτε η Αριστερά ούτε το Πολυτεχνείο ούτε ο εμφύλιος, όπως εμάς. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι είναι η ελπίδα μας. Το παλαιό σύστημα κριτικών και καλλιτεχνών όμως προσπαθεί να διαβρώσει τους νέους καλλιτέχνες που πάνε κόντρα στο ρεύμα. Πολλοί μάλιστα παραιτούνται γιατί εξοντώνονται στην πορεία. Να, πού είναι ο Γιάννης Κοντραφούρης, ένα πραγματικά πολύ μεγάλο ταλέντο; Εξαφανίστηκε γιατί δεν άντεξε τις εκφοβιστικές απορριπτικές κριτικές. Γιατί μία κριτική που φτάνει σε ακρότητες και χυδαιολογίες ένα νέο καλλιτέχνη μπορεί να τον δολοφονήσει. Η Ελλάδα όμως έχει ανάγκη από νέους δημιουργούς.

Info
«Μάουζερ»:
ΑΤΤΙΣ, Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο,
τηλ.: 210-5226260. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. – Κυρ. 21.00. Γενική είσοδος: €20. Εως 31/5.
Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου.
Σκηνοθεσία-Σκηνική εγκατάσταση: Θεόδωρος Τερζόπουλος.
Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης.
Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος & Κωνσταντίνος Μπεθάνης.
Ερμηνεύουν: Θανάσης Αλευράς, Στάθης Γράψας, Αντώνης Μυριαγκός, Αλέξανδρος Τούντας.
Συμμετέχουν: Μαρία Μπέικου, Θεόδωρος Τερζόπουλος.

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, Σάββατο, 09.05.09
  • Η Κάθριν Χάντερ ξεδιπλώνει το ταλέντο της μέσα από τον «Πίθηκο του Κάφκα»

«Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να παίξει η Κάθριν Χάντερ;» αναρωτιέται ο Μάικλ Μπίλινγκτον στην Guardian. Το ταλέντο της μικροσκοπικής Ελληνοαγγλίδας ηθοποιού να μεταμορφώνεται «με τη φυσικότητα ενός χαμαιλέοντα» δεν την έχει ανταμείψει μόνο με διθυραμβικές κριτικές, αλλά και με δύο κορυφαία βρετανικά βραβεία: «Ολίβιε» και «Σαίξπηρ». Η Κάθριν Χάντερ-Χατζηπατέρα έχει ερμηνεύσει τρεις διαφορετικούς ρόλους στη «Χειμωνιάτικη Ιστορία», δεκατρείς(!) γυναικείους και αντρικούς χαρακτήρες στο «Σκράικερ» της Κάριλ Τσέρτσιλ, τον «Βασιλιά Ληρ» και τον «Ριχάρδο ΙΙΙ» (στους ομώνυμους ρόλους), τη «Γέρμα» του Λόρκα… Το ρεπερτόριό της, κλασικό, πρωτοποριακό, εναλλακτικό, δεν έχει περιορισμούς. Δοκιμάζει, χωρίς να υπολογίζει το κόστος, σωματικό ή ψυχικό. Οπως τώρα, που επέλεξε να υποδυθεί τον Ρεντ Πίτερ, ένα μεταλλαγμένο χιμπατζή, που εξηγεί πώς έχασε την επαφή με τις ρίζες του και τις αναμνήσεις της νιότης του, στην πορεία της μετατροπής του σε άνθρωπο. «Ο πίθηκος του Κάφκα» (βασισμένο στο έργο του Φρανς Κάφκα «Αναφορά στην Ακαδημία», 1917), σε διασκευή Κόλιν Τίβαν, σκηνοθεσία Γουόλτερ Μεϊεργιόχαν και παραγωγή του «Young Vic», θα παρουσιαστεί για τρεις παραστάσεις (15, 16 και 17 Μαΐου) στο θέατρο «Δημήτρης Χορν», με πρωτοβουλία της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα όρια».

Η κόπωση από μια ερμηνεία τόσο απαιτητική («υπάρχει κάτι επώδυνα ευάλωτο σ’ αυτό το μικροσκοπικό κορμί, στα μάτια που καρφώνονται απ’ άκρη σ’ άκρη και σ’ αυτό το θλιμμένο, ρυτιδιασμένο πρόσωπο», έγραψε ο αγγλικός Τύπος) δεν την εμπόδισε από μακρινά ταξίδια και περιοδείες. Ετσι, έρχεται στην Αθήνα, μετά την Αυστραλία όπου εμφανίστηκε για λίγες ημέρες. Δηλώνει «πολύ χαρούμενη που θα παίξει για πρώτη φορά στην Αθήνα» και εξηγεί (μέσα από γραπτές ερωταπαντήσεις) τον τρόπο που προσέγγισε ένα πλάσμα αλλιώτικο: ούτε άνθρωπος ούτε πίθηκος.

Η αφήγηση του Κόκκινου Πίτερ μπροστά σε μια μυστηριώδη Ακαδημία ξεκινά από τη στιγμή της αιχμαλωσίας του στην αφρικανική Χρυσή Ακτή. Ηταν μαζί με άλλους πιθήκους και έπινε νερό σε μια λίμνη όταν ομάδα κυνηγών τον πυροβόλησε – στο πρόσωπο και κάτω από τους γοφούς. Τον έβαλαν σε ένα στενό κλουβί και τον μετέφεραν με ένα ατμόπλοιο στο Αμβούργο. Τον τρόμο και την απελπισία των πρώτων στιγμών διαδέχεται η συνειδητοποίηση ότι θα πεθάνει αν δεν βγει από το κλουβί. Και ο μόνος «δρόμος είναι να μετατραπεί σε άνθρωπο». «…Φοβάμαι πως δεν είναι απολύτως κατανοητό, αξιότιμα μέλη της Ακαδημίας, τι εννοώ με τη λέξη “διέξοδος”», λέει ο Ρεντ Πίτερ απευθυνόμενος στην Ακαδημία. «Σίγουρα δεν αναφέρομαι στην “ελευθερία”… Ξέρω πως η ελευθερία δεν είναι παρά ψευδαίσθηση, που σαν διαλυθεί, ο άνθρωπος χάνεται στη βαθύτερη απογοήτευση. Και η απογοήτευση είναι εξίσου υψηλό συναίσθημα με την ελευθερία…».

  • Τι είναι πιο απαιτητικό για έναν ηθοποιό: να ερμηνεύει ανθρώπινο χαρακτήρα ή έναν ιδιότυπο πίθηκο; Σε ποια από τις δύο περιπτώσεις η φαντασία είναι πιο ελεύθερη και απομακρυσμένη από στερεότυπα;

– Δημιουργώντας τον χαρακτήρα του Ρεντ Πίτερ η πρόκληση ήταν να εφεύρω ένα πλάσμα που να μην είναι ούτε άνθρωπος ούτε πίθηκος, αλλά λίγο και από τα δύο. Ετσι η διαδικασία συνδύαζε τη δουλειά πάνω στον πίθηκο στο φυσικό περιβάλλον του, στις πρωινές πρόβες, και τα απογεύματα αυτοσχεδιάζοντας στον τρόπο που ο χιμπατζής μαθαίνει να μιλάει και να περπατάει. Ποιον επέλεγε να μιμηθεί. Ποιους είχε για πρότυπο. Ηταν για μένα ένα συναρπαστικό ταξίδι εξερεύνησης. Φανταζόμουν τους ναύτες που είχε συναντήσει, τους εκπαιδευτές, τους περφόρμερ του τσίρκου, τους επιστήμονες της ακαδημίας. Κατά καιρούς, έβλεπες πάνω στον χιμπατζή όλους αυτούς τους ανθρώπους χωριστά ή ένα μείγμα με στοιχεία από όλους.

Εντυπωσιασμένη

  • Μελετώντας ένα ζώο τόσο κοντά στον άνθρωπο τι σας αιφνιδίασε, τι σας συγκίνησε και τι σας τρόμαξε περισσότερο;

– Είμαι εντυπωσιασμένη από την ταχύτητα και την ευφυΐα του χιμπατζή. Τη διάθεσή του για παιχνίδι, για επικοινωνία, τη γλώσσα της αφής. Αδιανόητη δύναμη, θαυμαστή ελευθερία στον τρόπο ζωής του. Κοιμάται στις κορυφές των δέντρων, 100 μέτρα απόσταση από το έδαφος, πετάει από δέντρο σε δέντρο. Μπορεί να γίνει εξαιρετικά βίαιος όταν απειλείται. Εχει ένα πολύ ανεπτυγμένο αίσθημα κοινότητας. Οι χιμπατζήδες ζουν, ταξιδεύουν και τρέφονται όλοι μαζί. Οι δεσμοί τους είναι πολύ ισχυροί.

  • Ποιες συμβολικές ερμηνείες μπορεί να δώσει κανείς στο έργο και εσείς προς ποια κατεύθυνση εργαστήκατε ως ηθοποιός;

– Η αναφορά στην Ακαδημία, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος, είναι ένας μύθος για έναν ξένο, τον Ρεντ Πίτερ, ο οποίος οφείλει να προσαρμοστεί σε μια νέα εχθρική κοινωνία. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να καταστρέψει τη μνήμη του, το παρελθόν του, τη φύση του. Από μια άλλη ανάγνωση, το έργο είναι μια παραβολή πάνω στο ανθρώπινο γένος και στην καταστροφική επίδρασή του τόσο στη φύση όσο και στον εαυτό του, ως μέρος και αυτός της φύσης. Η καταστροφή είναι το τίμημα αυτού που αποκαλούμε πολιτισμό. Είναι, επίσης, ένας στοχασμός πάνω στην ύπαρξη και στην ελευθερία. Η κατεύθυνση που εργάστηκα, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη, τείνει προς την εικόνα του ξένου και το κόστος της αφομοίωσης σε μια νέα κουλτούρα.

Ανεκτικότητα

  • Ο «Πίθηκος του Κάφκα», κατά τη γνώμη σας, οδηγεί στην παραδοχή ότι οφείλει να έχει κανείς μια αποδεκτή, κοινωνικά, ταυτότητα για να μπορέσει να επιβιώσει;

– Ισως να είναι αυτό το θέμα. Η κοινωνία οφείλει να είναι ανεκτική στο διαφορετικό, στον ξένο, στον Αλλον, και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Συχνά, ο ξένος καταλήγει μόνος και απομονωμένος.

  • Ο πίθηκος κοιτάζει τους ανθρώπους και ρωτά: «είστε στ’ αλήθεια εσείς τα ανθρώπινα πλάσματα ανώτερα από τα ζώα ή μήπως όχι;». Εσείς, έχετε απαντήσει στο ερώτημα;

– Οχι, δεν νομίζω ότι είμαστε ανώτεροι από τα ζώα. Νομίζω ότι έχουμε ξεχωριστές δυνατότητες όπως είναι η ομιλία και η πολυπλοκότητα της σκέψης. Ομως πολύ συχνά χρησιμοποιούμε αυτές τις δυνατότητες απρόσεκτα, καταστροφικά και εγωιστικά.

Η δίψα για την αλήθεια

  • Εχετε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου και μάλιστα αντρικούς. Αυτό το παιχνίδι με τη φύση είναι ελκυστικό και γιατί;

– Πιστεύω ότι το θέατρο βασίζεται κυρίως στη φαντασία και η ανταλλαγή των ρόλων (ανάμεσα στην αντρική και γυναικεία φύση) είναι μια προέκταση αυτού του πράγματος.

  • Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη παραγωγή θεατρικού έργου; Προς τα πού κατευθύνεται;

– Πολύ πλατιά η ερώτηση γιατί υπάρχουν τόσο πολλά πρόσωπα του σύγχρονου θεάτρου… Η δική μου αντίληψη είναι ότι η δίψα να καταλάβουμε τις ζωές μας και πώς τις ζούμε και πώς θα μπορούσαμε να τις ζήσουμε, μέσα από τα διάφορα είδη θεάτρου, είναι περισσότερο επείγουσα από ποτέ. Οι φόρμες είναι πολλές και διαφορετικές. Το σημαντικό είναι ότι η δίψα υπερισχύει.

  • Τι συνθέτει τη θεατρική πρωτοπορία σήμερα; Τα «πειραγμένα» κλασικά κείμενα, πιστεύετε ότι είναι ένας τρόπος να «ξαναδούμε» σκηνικά το κλασικό ρεπερτόριο;

– Σε σχέση με ό,τι αποκαλούμε «κλασικό», είτε η σκηνοθεσία ακολουθεί συμβατική είτε αποδομητική γραμμή, επαφίεται σε μας να βρούμε τις αναφορές μας με αυτά τα κείμενα και ύστερα να αναζητήσουμε τη φόρμα που θα εκφράσει αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλοι κανόνες εκτός από την αναζήτηση της αλήθειας.

  • Της Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/5/2009