Δήμητρα Ματσούκα: «Μου λείπουν ώρες πτήσης στο θέατρο»

Posted: Απρίλιος 21, 2009 in Ματσούκα Δήμητρα
  • Εστιάζοντας στην προσπάθεια να ξεφύγει από τους τυποποιημένους ρόλους της ωραίας και σέξι, η Δήμητρα Ματσούκα διανύει μια σταθερά ανοδική πορεία με αυστηρές επιλογές, που της αναγνωρίστηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας β’ γυναικείου ρόλου για την ταινία «Σκλάβοι στα δεσμά τους», σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση

  • Από τη Μία Κόλλια. Φωτογραφίες: Χρήστος Καραντζόλας @ D-tales, Επιμέλεια: Σάντυ Καραγιάννη

Υστερα από δύο ώρες συζήτησης μαζί της, δεκάδες φράσεις τριγυρνούν στο μυαλό μου. Εκτός από όλα όσα αφορούν τη δουλειά της, που συμπυκνώνονται στη μεγάλη της επιθυμία να συναντηθεί με σημαντικούς σκηνοθέτες και να τοποθετηθεί εκεί που της πρέπει στον χώρο, γνώρισα και κάποια κομμάτια της προσωπικής της σκέψης. Καθώς οδηγώ φεύγοντας από το σπίτι της, τα επαναφέρω ανάκατα… Τη λυγίζει η πιθανή ανεπάρκειά της σε κάτι.

Τη θυμώνουν οι άνθρωποι που γίνονται «γενναιόδωροι» μόνον όταν θέλουν να υπογραμμίσουν το κακό -«κανείς δεν σχολιάζει ένα όμορφο και χαρούμενο ζευγάρι. Θα σχολιάσει όμως τον αμίλητο που κάθεται δίπλα του και τον κακοντυμένο». Την ενοχλεί, λοιπόν, η μιζέρια ή μάλλον, πιο σωστά, τη φοβίζει. Και η αχαριστία την ενοχλεί. Παραδέχεται ότι όταν ήταν πιο νέα, ήταν εγωπαθής. Ηθελε να είναι το κέντρο του κόσμου: «Ενοχλητικό στοιχείο χαρακτήρα. Τότε μετέφραζα την ηρεμία σε μια σχέση ως αδιαφορία. Τώρα δεν αντέχω την ένταση». Συγχωρεί την απιστία, «αφού έχω υπάρξει και εγώ άπιστη». Πηγαίνει συνεχώς σινεμά, διαβάζει πολύ -«το οφείλω στη μητέρα μου»-, της αρέσουν τα ταξίδια… «αλλά υποφέρω με τα αεροπλάνα. Γίνομαι αστεία, γραφική και δυσάρεστη για τους διπλανούς μου.

Παρατηρώ πράγματα που δεν υπάρχουν. Προσφάτως, έβλεπα υδροσταγονίδια έξω από το παράθυρο και νόμισα πως χάνουμε καύσιμα. Προφανώς πρόκειται για τον φόβο του θανάτου. Δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ την ιδέα». Δεν της αρέσουν οι άνθρωποι που φορούν συνεχώς τα κυριακάτικά τους, τα καλά τους, που προσέχουν τα πάντα κάθε στιγμή. Δεν ερωτεύεται ποτέ, αν ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος. Θεωρεί την αρχή ενός μεγάλου έρωτα ό,τι πιο συγκλονιστικό μπορεί να ζήσει κάποιος. Οι πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής της είναι με την αδελφή της και τη μητέρα της -«γυναικεία είναι η ιστορία μου».

  • Στην ταινία «Σκλάβοι στα δεσμά τους», η ηρωίδα Αιμιλία Βαλσάμη έχει αγαπήσει τον άντρα της αλλά τον περιμένει να πεθάνει για να ζήσει ένα νέο έρωτα. Αλήθεια, μπορεί κάποιος να παραμείνει σε μια σχέση για πολλά χρόνια, χωρίς άλλες σκέψεις;

Είναι πολλοί οι άνδρες και οι γυναίκες που παραμένουν σε σχέσεις χωρίς να θέλουν πραγματικά. Δύσκολα ξεβολευόμαστε οι άνθρωποι. Κάποιοι το ονομάζουν αγάπη, άλλοι επικαλούνται τα παιδιά… Μπορεί κάποια αυτονόητα να χάνονται σε μια μακροχρόνια συμβίωση. Κερδίζονται όμως άλλα, πολύτιμα -το να εμπιστεύεσαι κάποιον, να μπορείς να μοιραστείς τις χαρές σου, όχι μόνον τις λύπες σου. Γινόμαστε φειδωλοί όταν μας συμβαίνει κάτι ευχάριστο, χανόμαστε. Είμαι άνθρωπος που έχει ζήσει μόνο μακροχρόνιες σχέσεις -ακόμη και αυτές που ξεκίνησαν σαν σύντομη περιπέτεια. Δεν έχω υπάρξει όμως ποτέ σε σχέση χωρίς να το θέλω, παρά μόνο στο τέλος της, όπως όλοι.

  • Ποια νομίζετε ότι είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν τη στόφα ενός ηθοποιού;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει οικουμενική αλήθεια σε αυτό. Οπως και στους μεγάλους έρωτες, έτσι απρόβλεπτα νομίζω πως είναι τα πράγματα και στις τέχνες -όχι μόνο στην υποκριτική. Εμένα μάλλον με ώθησε η ιδιότητά μου ως θεατή. Οταν έβλεπα κάτι ενδιαφέρον, αισθανόμουν ότι κάτι καλύτερο συνέβαινε σε μένα, αναθεωρούσα τα πράγματα, ήταν σαν να είχα την ευκαιρία να σκεφτώ άλλες προοπτικές ζωής, που η δική μου πραγματικότητα δεν μπορούσε να μου προσφέρει.

  • Υπάρχουν ρόλοι που σας επηρέασαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, καθοριστικά δηλαδή;

Οχι, δεν έχω παίξει καν τέτοιους ρόλους. Αυτό που με έχει επηρεάσει είναι οι συναντήσεις μου με σκηνοθέτες. Καλείσαι να υπηρετήσεις το δικό τους σύμπαν και συνεπώς εκείνοι είναι η είδηση και τίποτε άλλο.

  • Επομένως, θα πρέπει να αφήνεστε τελείως στα χέρια τους…

Ναι, έχω πολύ λίγες αντιστάσεις. Πρέπει πάντως να συμφωνώ με την αισθητική του πράγματος, την οποία θεωρώ καθοριστική στη ζωή μας. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με σινεμά και θέατρο… Δεν επιλέγω ούτε με βάση τα χρήματα ούτε με βάση αν ο ρόλος μου θα είναι πρωταγωνιστικός, παρότι έχω κυρίως τέτοιες προτάσεις. Στον «Τιτανικό» λαμβάνω μέρος σε μια παράσταση που είναι βασισμένη στην ομαδικότητα, στο «Σκλάβοι στα δεσμά τους» έπαιξα δεύτερο ρόλο και στα «Ματωμένα Χώματα» δεν ξεχωρίζω μόνον εγώ ως πρωταγωνίστρια.

  • Δεν φοβάστε να παίζετε μαζί με πολύ καλούς ηθοποιούς. Κάποιοι ίσως δεν θα τολμούσαν να αναμετρηθούν…

Αυτή είναι η χαρά μου, είναι όμως και τύχη αφού άλλος με επιλέγει. Οι έξυπνοι σκηνοθέτες, λοιπόν, όπως ο Κώστας Κουτσομύτης ή ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο καθένας στη γενιά του και με το στυλ του, καταφέρνουν να συγκεντρώνουν πολλούς και καλούς ηθοποιούς και να τους συνταιριάζουν. Γινόμαστε καλύτεροι, όταν είμαστε δίπλα σε πολύ καλούς επαγγελματίες. Ο Ρήγος, για παράδειγμα, είναι ένας εξαιρετικά πειθαρχημένος άνθρωπος. Κουμαντάρει ένα τεράστιο σύνολο, δουλεύει σκληρά αλλά ταυτόχρονα κάνει χιούμορ με αυτό. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν παίρνουν τόσο σοβαρά τον εαυτό τους. Και δεν φωνάζει ποτέ, είναι ήρεμος. Από την άλλη, ο Κουτσομύτης, που είναι παρορμητικός, είναι επίσης χάρμα να τον βλέπεις στη δουλειά του και να τον συναναστρέφεσαι. Με συγκινούν και οι παθιασμένοι, εξωστρεφείς άνθρωποι.

  • Πώς αισθάνεστε που είστε τόσο διάσημη;

Εχω πολλά και διαφορετικά συναισθήματα γι’ αυτό που με ρωτάτε. Νομίζω ότι αυτή η ερώτηση πρέπει να απευθυνθεί στους ανθρώπους με τους οποίους συνυπάρχω στη δουλειά. Εγώ ξεχνάω το γεγονός ότι είμαι διάσημη. Οι άλλοι δεν το ξεχνούν. Στους χώρους που έχω επιλέξει να κινούμαι, δεν διευκολύνει τα πράγματα το να είσαι δημοφιλής. Αισθάνομαι ότι υπάρχει μια δυσπιστία και μια νευρικότητα γύρω από τη δική μου παρουσία. Αισθάνομαι λίγο εισβολέας -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αλλάζει κάτι στην προσωπική μου πορεία. Θέλω να πω ότι το γεγονός πως είμαι τρία χρόνια στο Εθνικό Θέατρο αποδεικνύει το τι θέλω να κάνω και πώς βλέπω τον εαυτό μου. Δεν κάνω την αυτονόητη καριέρα ενός πραγματικά δημοφιλούς ανθρώπου. Είμαι τρία χρόνια στο Εθνικό, πριν δούλευα στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος, ακόμη πιο πριν στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, ενώ οι προτάσεις που έχω είναι κυρίως για πολύ μεγάλα πράγματα και πολύ «ανοιχτά» επικοινωνιακά.

  • Είπατε ότι η αισθητική παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή σας. Μοιάζει λοιπόν η δική σας εικόνα να λειτουργεί κάπως… αυτόνομα: μια αληθινή γυναίκα, με έντονο ερωτισμό, που βγαίνει προς τα έξω, θέλετε δεν θέλετε…

Αλήθεια, τον είδατε εσείς αυτόν τον ερωτισμό στον «Τιτανικό», σε έναν εξαντλητικό μονόλογο χωρίς ανάσα, με ένα κοτσάκι στα μαλλιά που δεν με κολακεύει καθόλου;

  • Ισως όχι σε αυτή τη σκηνή, γενικά όμως τον είδα. Παρεμπιπτόντως, ο μονόλογος ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή.

Σε αυτήν την παράσταση ο σκηνοθέτης ασχολήθηκε πάρα πολύ μαζί μου ως προς το πώς θα αποδώσω τον ρόλο μου. Και είναι περίεργο που ο Ρήγος είναι χορογράφος και έζησα μαζί του την ευτυχία να μου προσφέρει τόσο μεγάλη βοήθεια. Δεν συμβαίνει συχνά να επικοινωνείς τόσο ουσιαστικά με κάποιον. Εκείνος επέλεξε τον συγκεκριμένο μονόλογο για μένα και εγώ το τραγούδι. Για να επιστρέψουμε όμως στην εικόνα μου, και στα «Ματωμένα Χώματα» όλη την ώρα με ένα μαντήλι είμαι.

  • Μπορεί, αλλά επιμένω ότι αυτός ο διάχυτος ερωτισμός υπάρχει συνεχώς και νομίζω πως το ξέρετε.

Δεν στηρίζομαι εκεί πάντως. Κάνω κάθε φορά αυτό που αισθάνομαι ότι χρειάζεται η ηρωίδα. Με έχει ταλαιπωρήσει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αυτά τα σενάρια, όπου όπως και αν είναι μια ηθοποιός, άσχημη ή όμορφη, θα «χρησιμοποιηθεί» έξυπνα, ανεξαρτήτως της εικόνας της. Στο παγκόσμιο ρεπερτόριο, από τον Τριφό μέχρι τον Γούντι Αλεν, οι γυναίκες που επιλέγονται είναι συνήθως ερωτεύσιμες. Υπάρχει όμως κάτι στην ατμόσφαιρα αυτών των ταινιών και στους χαρακτήρες των ηρωίδων, που έχει ενδιαφέρον πέρα από την ομορφιά. Στην Ελλάδα είναι πιο εύκολο να προβληθεί η ωραία εικόνα σου παρά κάτι άλλο. Και τελικά αφήνομαι στην τύχη μου και στα χέρια των σκηνοθετών με όραμα.

  • Νιώθετε ότι τα πάτε καλά ή πρέπει να παλέψετε πολύ ακόμα;

Επαναλαμβάνω ότι έχω πολύ ισχυρή «δεύτερη σκέψη» για ό,τι κάνω. Αντιλαμβάνομαι τις αρετές μου αλλά αντιλαμβάνομαι και τις ελλείψεις μου. Δυστυχώς δεν ανήκω σε μια ομάδα με πολλές ώρες πτήσης -όπως π.χ. αυτές του «Αμόρε» ή του Λιβαθηνού. Προσπαθώ να ενταχθώ αλλά δεν είναι εύκολο. Είμαι στο Εθνικό, ό,τι και αν λέει αυτό, αλλά και τώρα, στις πρόβες που κάναμε, συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά ότι πολλά πράγματα που οι άλλοι γνώριζαν, εγώ δεν τα είχα ξανακάνει, μου ήταν άγνωστα. Χρειάζομαι ώρες πτήσης στο θέατρο χωρίς μεγάλα διαλείμματα, για να καταφέρω να προχωρήσω στην κατεύθυνση που ήδη έχω χαράξει. Τουλάχιστον, επεξεργάζομαι γρήγορα την πληροφορία και τη χρησιμοποιώ. Επίσης, συνειδητοποιώ τα πράγματα όταν συμβαίνουν και όχι εκ των υστέρων. Είμαι πολύ καθαρός… θεατής μου.

ΓΥΝΑΙΚΑ / Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η takis λέει:

    h pio tsoulara h8opoios

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s