Ζοζιάν Μπαλασκό: Είμαι νεότερη και ομορφότερη απ’ ό,τι στο σινεμά

Posted: Μαρτίου 28, 2009 in Μπαλασκό Ζοζιάν

  • Μία από τις πρώτες της οντισιόν ήταν για ένα ρολάκι στον «Ενοικο» του Πολάνσκι.

Η Ναταλί Μπέι και ο Ερικ Καραβακά σε σκηνή από το «Cliente» (2008). Αυτή πληρώνει για σεξ κι αυτός της το παρέχει

Η Ναταλί Μπέι και ο Ερικ Καραβακά σε σκηνή από το «Cliente» (2008). Αυτή πληρώνει για σεξ κι αυτός της το παρέχει

  • Έψαχνε μια ασχημούλα. Εκείνη εμφανίστηκε μπροστά του άβαφτη και άπλυτη! Και πήρε τον ρόλο. Αλλωστε η Ζοζιάν Μπαλασκό το ξεκαθαρίζει κι εδώ: «Δεν μου αρέσει να με εμποδίζουν να κάνω ό,τι έχω στο μυαλό μου». Και το εφαρμόζει. Δεν δίστασε να μεταμορφωθεί είτε ως ηθοποιός σε ταινίες των Κλοντ Μπερί, Αντρέ Τεσινέ, Πατρίς Λεκόντ κ.ά. είτε ως πρωταγωνίστρια στις δικές της ταινίες. Απ’ αυτές, πανευρωπαϊκή φήμη και Σεζάρ σεναρίου τής χάρισε το «Για όλα φταίει το γκαζόν» όπου υποδυόταν τόσο πειστικά τη λεσβία Μαρί – ώστε πολλοί να αναρωτιούνται για τη σεξουαλική της ταυτότητα. Εχει κάνει, όμως, δύο γάμους και μία κόρη, την επίσης ηθοποιό Μαριλού Μπερί.
  • Η αντικομφορμίστρια Ζοζιάν Μπαλασκό έφτασε στο γαλλικό σινεμά αποφασισμένη να μιλήσει μέσα από τις κωμωδίες της για όσα γυναικεία θέματα παραμένουν ταμπού. Ενα τέτοιο πραγματεύεται και η καινούργια ταινία της «Cliente» (Πελάτισσα), με ηρωίδα την όμορφη, ευκατάστατη 50άρα Ζουντίτ (Ναταλί Μπέι) που πληρώνει για να κάνει σεξ με νεαρό ζιγκολό.
  • Την Πέμπτη η Μπαλασκό θα βρίσκεται στην Αθήνα ως τιμώμενο πρόσωπο του 10ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου (2-12/4 «Αττικόν», «Απόλλων» και 9-15/4 «Ολύμπιον» Θεσσαλονίκης). Θα παρουσιάσει την καινούργια της ταινία αλλά και το «Γκαζόν».

«Ο πατέρας μου ήταν Κροάτης. Ηρθε πολύ νέος στη Γαλλίδα -όταν ακόμα η Κροατία ήταν κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας. Εχω ακόμα εκεί μερικούς μακρινούς συγγενείς. Αισθάνομαι όμως 100% Γαλλίδα», λέει η 59χρονη Ζοζιάν Μπαλασκοβίτς -όπως είναι το πραγματικό της όνομα

«Ο πατέρας μου ήταν Κροάτης. Ηρθε πολύ νέος στη Γαλλίδα -όταν ακόμα η Κροατία ήταν κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας. Εχω ακόμα εκεί μερικούς μακρινούς συγγενείς. Αισθάνομαι όμως 100% Γαλλίδα», λέει η 59χρονη Ζοζιάν Μπαλασκοβίτς -όπως είναι το πραγματικό της όνομα

Σας χαρακτηρίζει ένας αντικομφορμισμός. Από πού προέρχεται;

  • «Είναι στα γονίδιά μου; Μπορεί. Αλλά και οι γονείς μου δεν με μεγάλωσαν με τον συμβατικό τρόπο. Δεν είχα δηλαδή μια τυπική παιδική ζωή, π.χ. με τακτοποιημένα οικογενειακά γεύματα σε συγκεκριμένες ώρες. Η μητέρα μου διατηρούσε ένα μικρό μπιστρό κι εμείς γευματίζαμε εκεί μαζί με τους πελάτες. Γενικά είχα μια αρκετά φιλελεύθερη ανατροφή…».

Πώς ξεκινήσατε τη θεατρική σας καριέρα;

  • «Στην αρχή ήθελα να ασχοληθώ με τη ζωγραφική μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ταλέντο. Μετά, επειδή είχα ένα φίλο που δούλευε στο θέατρο, μου μπήκε η ιδέα να δοκιμαστώ στη σκηνογραφία -αν και τα μόνα που ήξερα για το θέατρο ήταν ό,τι είχαμε διδαχτεί στο σχολείο. Τελικά απέτυχα ως σκηνογράφος, αλλά έγινα ηθοποιός».

Και στο σινεμά πώς ξεκινήσατε; Νομίζω ότι είχατε εμφανιστεί και στον «Ενοικο» (1976).

  • «Ημασταν 5-6 νεαροί ηθοποιοί, που είχαμε ιδρύσει το καφεθέατρο «Le Splendid». Η επικεφαλής του κάστινγκ για τον «Ενοικο» ήταν μια καταπληκτική γυναίκα, που μας ζητούσε πολύ συχνά συνεργασία. Μου είπε λοιπόν ότι ο Πολάνσκι έψαχνε ένα κορίτσι που να είναι κάθε άλλο παρά κούκλα. Εκανα τα πάντα για να πάρω τον ρόλο. Εφτασα στην οντισιόν χωρίς μακιγιάζ, με τα σπυριά μου και χωρίς να έχω κάνει μπάνιο από την προηγούμενη μέρα. Ηθελα τον ρόλο πάση θυσία. Και τον πήρα».

Σκέφτομαι μερικές φορές ότι ήρθατε σ’ αυτό για να υπερασπιστείτε το δικαίωμα των γυναικών να είναι ο εαυτός τους, ενάντια στα κάθε είδους στερεότυπα…

  • «Στη Γαλλία έχουμε μία ακόμα τύχη: επιβιώνει ένα σινεμά που εκπροσωπεί μια γκάμα γυναικείων ρόλων μακριά από τα στερεότυπα. Οι γυναικείοι ρόλοι δεν έχουν όριο το 30ό έτος -και μετά να περνάς στα αζήτητα. Δεν ίσχυε πάντα το ίδιο. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 δεν υπήρχαν ρόλοι για κορίτσια που δεν ανταποκρίνονταν στο πρότυπο της «νεαρής ερωμένης»…».

Τι κάνατε τότε;

  • «Υπήρχε μια ανάπτυξη του καφεθεάτρου σε μικρούς χώρους, όπου ο καθένας μπορούσε να γράψει σκετς, να ερμηνεύσει κάποιο ρόλο ή να αυτοσχεδιάσει. «Αν δεν με χρησιμοποιούν οι άλλοι, θα χρησιμοποιήσω εγώ τον εαυτό μου», σκέφτηκα. Ετσι ξεκίνησα. Εγραφα σκετς δημιουργώντας ρόλους για μένα, έπαιζα και φορούσα μίνι φούστες παρ’ ότι δεν ήμουν ποτέ αδύνατη. Θυμάμαι μάλιστα ένα μαλάκα, κανάγια δημοσιογράφο που έγραψε: «Πώς μπορεί να φοράει μίνι με τόσο χοντρό κώλο;». Από τότε υπερασπιζόμουν με τον τρόπο μου όσους δεν ήθελαν να εγκλωβιστούν στη στερεότυπη εικόνα της αδύνατης, κομψής γκόμενας».

Στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα δει την τελευταία σας ταινία. Είστε όμως υπέρ ή κατά της επιλογής της Ζουντίτ, που καταφεύγει στους ζιγκολό;

  • «Η πρόθεσή μου δεν είναι να δηλώσω υπέρ ή κατά. Αφηγούμαι μια ιστορία που η πρωτοτυπία της έγκειται στο ότι για μια φορά δεν είναι η γυναίκα φορέας της πορνείας -όπως έχουμε δει δεκάδες φορές στο σινεμά. Αν μια γυναίκα έχει την επιθυμία να πληρώνει για να κάνει σεξ, μπορεί να το κάνει. Η ταινία μου ούτε προτρέπει ούτε απολογείται. Απλώς αφηγείται ένα από τα υπαρκτά θέματα για τα οποία δεν μιλάμε ποτέ».

Γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτά;

  • «Γιατί έτσι συμβαίνει. Ανάλογη ήταν και η πρόθεση της ταινίας «Για όλα φταίει το γκαζόν». Ξεκίνησα να γράφω το σενάριο όταν σκέφτηκα ότι ενώ υπάρχουν άπειρες ταινίες για την ανδρική ομοφυλοφιλία, δεν μιλάμε ποτέ για τις λεσβίες. ‘Η μιλάμε ελάχιστα μέσω ενός «στρατευμένου» σινεμά και, πάντως, όχι του σινεμά που απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Ετσι λειτούργησα κι εδώ: ψάχνοντας ένα θέμα για μια 50άρα, σκέφτηκα τις φίλες μου: οι περισσότερες είναι μόνες, διαζευγμένες, με παιδιά που ετοιμάζονται να φύγουν από το σπίτι. Θέλοντας να μιλήσω γι’ αυτές τις γυναίκες που είναι μόνες, επέλεξα μια ηρωίδα που είναι απολύτως ισορροπημένη, έχει λεφτά, δεν είναι αλκοολική ή ναρκομανής, νευρωσική ή νυμφομανής. Είναι μια γυναίκα που αντιδρά στη μοναξιά της αλλά αντιδρά και στον συναισθηματικό δεσμό – επειδή έχει υποφέρει απ’αυτόν. Πληρώνοντας για σεξ, προστατεύεται από το συναίσθημα».

Η γαλλική κοινωνία, υπό την προεδρία ενός άνδρα ο οποίος δεν διαστάζει να χρησιμοποιήσει υπέρ του ακόμα και την εικόνα της καλλονής συζύγου του, είναι έτοιμη για μια τέτοια ταινία;

  • «Το σημαντικό είναι ότι αυτή την ταινία κατόρθωσα να τη γυρίσω και βγήκε στις αίθουσες. Δεν ήταν απλό. Γι’ αυτό έβγαλα πρώτα το μυθιστόρημα: δεν έβρισκα κανέναν πρόθυμο να αναμιχθεί στην περιπέτεια ενός τέτοιου φιλμ, που δεν ήταν πολιτικώς ορθό. Αλλά δεν μου αρέσει καθόλου να με εμποδίζουν να κάνω ό,τι έχω στο μυαλό μου. Εγραψα την ιστορία, βρήκα αμέσως εκδότη, το βιβλίο γνώρισε επιτυχία κι αυτό με βοήθησε να το γυρίσω και σε ταινία. Μου πήρε χρόνο, αλλά τα κατάφερα. Και όσο για το τι κάνει ο Γάλλος πρόεδρος, αυτό αφορά δικές του επιλογές. Δεν αντανακλά αυτομάτως και τη θέση της γαλλικής κοινωνίας».

Αναρωτιόμουν ωστόσο αν υπάρχει στην Ευρώπη ένας νεο-συντηρητισμός…

  • «Ασφαλώς υπάρχει μια επιστροφή σε ένα νέου είδους πουριτανισμό».

Εσείς και τολμάτε και έχετε μια μαγική ικανότητα να μεταμορφώνεστε. Ομολογώ πως όταν είδα το «Για όλα φταίει το γκαζόν» αναρωτιόμουν αν είστε πράγματι λεσβία…

  • «Αυτό είναι μεγάλο κομπλιμέντο για μια ηθοποιό».

Από πού προέρχεται αυτή η ικανότητα μεταμόρφωσης;

  • «Η αλήθεια είναι ότι οι Γάλλοι ηθοποιοί δεν το πολυσυνηθίζουν, εν αντιθέσει με την Αγγλία π.χ. όπου οι ηθοποιοί αλλάζουν συχνά, ή ακόμα περισσότερο με τις ΗΠΑ, όπου η μεταμόρφωση είναι ο κανόνας. Για μένα όμως υποκριτική σημαίνει εν μέρει παιχνίδι μεταμφίεσης. Γι’ αυτό είμαι ηθοποιός: για να αλλάζω, π.χ. μόλις γύρισα μια ταινία που βασίζεται στο μπεστ σέλερ της Μιριέλ Μπαρμπερί «Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου». Για τις ανάγκες του ρόλου μου, μεταμορφώθηκα τόσο που δεν με αναγνώριζαν. Ενθουσιάστηκα».

Η μεταμφίεση αλλά και η αυτο-υπονόμευση του παρουσιαστικού ενός ηθοποιού απαιτούν χιούμορ, ταλέντο, αυτοπεποίθηση;

  • «Νομίζω ότι χρειάζεται να κάνει κανείς τον διαχωρισμό μεταξύ της εικόνας που έχουν αποκτήσει οι άλλοι γι’ αυτόν μέσω της μεγάλης οθόνης κι αυτού που πραγματικά είναι στην προσωπική του ζωή. «Μα είστε πολύ καλύτερη απ’ ό,τι στο σινεμά», μου λένε πολλοί που με συναντούν στην καθημερινή μου ζωή. Υπάρχει καλύτερο κομπλιμέντο; Σκεφτείτε ότι για τις ηθοποιούς λένε κατά κανόνα το αντίθετο: «Τη συνάντησα στον δρόμο και ήταν χάλια». Εγώ προτιμώ να με ανακαλύπτουν. Διασκεδάζω όταν διαπιστώνω πώς με έχουν φανταστεί οι άλλοι: σχεδόν πάντα μεγαλύτερη». *
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s