Αρχείο για Μαρτίου 26, 2009

Ο Μαρίνος Δεσύλλας, η Αννα Φόνσου και η Ιωάννα Παγιατάκη στο έργο της Λείας Βιτάλη «Rock Story» στο ΚΘΒΕ

  • Ο Μαρίνος Δεσύλλας, η Αννα Φόνσου και η Ιωάννα Παγιατάκη στο έργο της Λείας Βιτάλη «Rock Story» στο ΚΘΒΕ

Συνέντευξη: Πέτρος Ζούλιας

  • Τέσσερις παραστάσεις υπογράφει αυτή τη σεζόν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ο Πέτρος Ζούλιας. Οι τρεις, μάλιστα, από αυτές («Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», «Εξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες» και «Rock Story») έχουν σχέση με τη μουσική.
  • Το… κοκκαλάκι της νυχτερίδας φαίνεται πως έχει ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας -να μην τους ματιάσουμε. Τρία έργα στην Αθήνα σε σκηνοθεσία δική του «σχίζουν» έχοντας καλλιτεχνική κι εμπορική επιτυχία: Η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή στο Θέατρο «Βασιλάκου». Το «Εξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες» του Ρίτσαρντ Αλφιέρι με Ρένη Πιττακή και Κωνσταντίνο Κάππα στο «Ιλίσια-Βολανάκη». Το «Μίζερι» του Στέφεν Κινγκ με Αννέζα Παπαδοπούλου και Νίκο Ψαρρά στη «Χώρα» (το πρώτο και το τρίτο για δεύτερη συνεχή χρονιά).
  • Πριν από λίγες μέρες συμπλήρωσε το «καρέ» του στη Θεσσαλονίκη. Σκηνοθέτησε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το έργο της Λείας Βιτάλη «Rock Story», με πρωταγωνιστές την Αννα Φόνσου και τον Μαρίνο Δεσύλλα. Εργο που σκιαγραφεί την άνοδο και πτώση ενός νεαρού ειδώλου της ροκ στην Ελλάδα, σε μια παράσταση διανθισμένη με μπόλικη ζωντανή μουσική του είδους επί σκηνής.

Τι χαρακτηρίζει το «Rock Story»;

  • «Είναι ένα ελλειπτικό σύγχρονο έργο, που στοχεύει να εκφράσει οριακές καταστάσεις και ανθρώπους σε ακραίες τους στιγμές. Θα έλεγα ότι είναι μια ραχοκοκαλιά ιστορίας, μια τολμηρή αφορμή για παράσταση, που συναντά τη μουσική και την εικόνα με τον γραπτό λόγο σε μια ελεύθερη από κείμενο διαχείριση των μέσων».

Η σκηνοθετική σας ματιά πού εστίασε περισσότερο;

  • «Στη διαχρονικότητα, την ποίηση και την ευαισθησία του ροκ και λιγότερο στη σκληρότητά του. Είδα το ροκ όχι σαν είδος, αλλά σαν ήθος ζωής και στάσης στα πράγματα. Μ’ ενδιέφερε να γεμίσω τις σιωπές του κειμένου, τη λογική της κατασκευής του σαν αμοντάριστη ταινία αναμνήσεων ενός νεαρού ροκ σταρ».

Στην παράσταση, τετραμελές συγκρότημα ερμηνεύει γνωστά ροκ τραγούδια, ελληνικά και ξένα. Είναι κάτι μεταξύ συναυλίας και παράστασης; Αφορά περισσότερο τη νεολαία;

  • «Ναι. Η παράσταση επιδιώκει τη δυναμική μιας ροκ συναυλίας και αναζητεί συνειδητά και επίμονα το νεανικό κοινό. Θέλω να συναντηθώ με αυτό το κοινό. Με την αισθητική, τον προβληματισμό του. Η παράσταση τελειώνει με αναφορά στα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη. Το ροκ είναι και θα είναι πάντα το καλύτερο βήμα για να σταθούν ανησυχίες, ανατροπές και αναζητήσεις».

Στην «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» έχουμε παλιό λαϊκό τραγούδι. Εδώ ελληνικό και ξένο ροκ. Πού αισθάνεστε πιο κοντά;

  • «Νιώθω κοντά σε ό,τι αυθεντικό εκφράζει πόνο ψυχής και ειλικρινή αισθήματα, είτε λαϊκό τραγούδι είτε ροκ. Πάντα άκουγα ανακατεμένα τα είδη. Αυτή είναι η μουσική μου παιδεία. Ανάλογα τη στιγμή. Στο έργο η Λεία Βιτάλη λέει ότι ο Μάρκος Βαμβακάρης είναι ροκ και συμφωνώ μαζί της. Αλλά και η Παπαγιαννοπούλου νομίζω ότι είναι μια απ’ τις πιο ροκ προσωπικότητες του τόπου μας. Ετσι κι αλλιώς δεν μ’ ενδιαφέρει η οριοθέτηση, η ταξινόμηση και ο χαρακτηρισμός. Ζω για τη συνάντηση, για τη στιγμή που τα τείχη πέφτουν για να συναντηθούν οι άνθρωποι».

Σε σημείωμά σας για την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» λέτε για κάποιον άνθρωπο που «μ’ έμαθε να σέβομαι και ν’ αγαπώ τη μνήμη μας». Στην εποχή μας πάσχουμε από έλλειψη μνήμης;

  • «Αναφέρομαι στη φίλη, πρώην διευθύντρια του οπτικοακουστικού αρχείου της ΕΡΤ, Κυριακή Αρσένη. Ναι. Νομίζω ότι πολύ εύκολα ξεχνάμε σαν λαός. Θα πρόσθετα και πολύ γρήγορα πια. Η μνήμη είναι πυξίδα για το μέλλον. Δεν είναι τροχοπέδη για εξέλιξη και ανανέωση».

Σκηνοθετήσατε τρία έργα με τελείως διαφορετικές μουσικές αποχρώσεις. Τι ρόλο παίζουν η μουσική κι ο χορός για σας;

  • «Είναι οι αγαπημένες μου τέχνες μετά το θέατρο. Ακουμπώ πάνω τους για να ξεκουραστώ και να φορτώσω μπαταρίες».

Πώς εξηγείτε τη μεγάλη επιτυχία των τριών παραστάσεών σας στην Αθήνα;

  • «Για την επιτυχία ας μιλήσουν οι θεατές. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι προσπαθώ να είμαι τίμιος κι αληθινός απέναντι στα κείμενα και στους ηθοποιούς μου. Η επιτυχία πάντως έχει και μια πλευρά πολύ δύσκολη. Αυτή της ευθύνης απέναντι στο κοινό που σε πίστεψε. Στο κάτω κάτω οι επιτυχίες γίνονται και ερήμην μας, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθούν. Εχουν κατά πολύ να κάνουν με συγκυρίες, με χημεία ανθρώπων, με κάτι που δεν εξηγείται λογικά».

Το ότι και τα τρία είναι έργα δωματίου μ’ ένα ηθοποιό ή δύο παίζει ρόλο για σας;

  • «Σ’ αυτού του είδους τα έργα παίρνεις ένα απόλυτο στοίχημα με τον ηθοποιό και τη διδασκαλία του. Είναι απόλυτος ο διάλογος. Οι αποστάσεις μικραίνουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά».

Καλός σκηνοθέτης είναι αυτός που…

  • «Κάποτε ο Μίνως Βολανάκης μου είπε ότι καλός ηθοποιός είναι ο διαθέσιμος ηθοποιός. Αυτό θα ‘λεγα ότι ισχύει και για τον σκηνοθέτη».

Αν και της νεότερης γενιάς, δεν έχετε κάνει… πειραγμένες παραστάσεις μ’ «αλλοιώσεις» θεατρικών κειμένων. Δεν σας αφορά;

  • «Βρίσκω τόσο δύσκολο κι ενδιαφέρον να ζωντανέψεις τη γραμμένη σάρκα ενός έργου, που μάλλον υποτιμώ τη διαδικασία της ένδυσής του. Στο κάτω κάτω αυτή γύρω μου περισσεύει». *
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/03/2009
Advertisements