Κατερίνα Χέλμη: Κάθε βράδυ λυτρώνομαι…

Posted: Μαρτίου 16, 2009 in Χέλμη Κατερίνα

Κάθε βράδυ λυτρώνομαι...

Την Κατερίνα Χέλμη τη συναντήσαμε στο καμαρίνι του Αμφιθεάτρου του Σπύρου Ευαγγελάτου, λίγο πριν ετοιμαστεί για την παράσταση «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τένεσι Ουίλιαμς. Μια φιγούρα κλασικής Ελληνίδας με αέρα παγκόσμιας κυρίας, χωρίς το στόμφο της πρωταγωνίστριας και με την αύρα ανθρώπου του θεάτρου που ξαναγυρνά στην αγκαλιά της σκηνής με σεμνότητα και ποιότητα ξεχωριστή.

  • Κατερίνα, σε γνώρισα μέσα από τη δυνατότητά σου να ερμηνεύεις χωρίς την πληγή του θεάτρου που λέγεται μελοδραματισμός. Σήμερα σε βρίσκω να αποσπάς το πιο θερμό χειροκρότημα στο Αμφιθέατρο.

Αυτή η παράσταση είναι η από καρδιάς προσφορά μου στον Τένεσι Ουίλιαμς και στον Σπύρο Ευαγγελάτο. Αυτός ο προικισμένος άνθρωπος μου έδωσε ξανά την ευκαιρία να δουλέψουμε μαζί. Είχαμε συνεργαστεί στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όταν έκανα την Αγνή στον Στρίντμπεργκ και μετά φόβου και πάθους ξαναμπήκα στα χνάρια του. Μου έδωσε να καταλάβω ότι είμαι ένα «ακριβό όργανο», που με διηύθυνε με την ευαισθησία και τη γνώση του.

Και βέβαια, μου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψω ξανά επάνω στον Τένεσι Ουίλιαμς, που τον έχω μέσα στην ψυχή μου και μπορώ να τον ερμηνεύω γιατί νομίζω ότι είμαι ένα κομμάτι του. Εχω ξαναπαίξει την Μπλανς Ντιμπουά στο «Λεωφορείο ο πόθος» και στο Εθνικό Θέατρο την Κάρολ στον «Ορφέα στον Αδη».

  • Θεωρείσαι μια ηθοποιός που λειτουργεί με το ένστικτο λόγω της έντονης προσωπικότητας που διαθέτεις. Ομως εγώ ξέρω ότι έχεις μια βαθύτατη παιδεία θεατρική.

Είμαι δύο σχολών ηθοποιός γιατί ήθελα να ερευνήσω διαφορετικούς χώρους. Νομίζω ότι αυτή την ανάγκη μου την είχε καταλάβει πρώτη από όλους η δασκάλα μου, η Βάσω Εμμανουηλίδου. Θέλω να πω ότι οι δάσκαλοί μου με έμαθαν να ψάχνομαι. Δάσκαλοι όπως ο Γιώργος Παππάς και ο Νικόλαος Παρασκευάς. Υπάρχουν τέρατα δεύτερων ρόλων, ξέρεις, που τους έλεγαν «δολοφόνους των πρωταγωνιστών». Που αποτέλεσαν την παράδοση του Εθνικού Θεάτρου. Μετά ο Διαμαντόπουλος με πήγε στον Κουν, λέγοντάς μου: «Κάτι έχεις που κάνει στον Κάρολο και θα σου κάνει και εκείνος» – αυτό κάτι λέει…

  • Το κλίμα στο Θέατρο Τέχνης πώς ήταν μετά τη «σουηδική γυμναστική»;

Ήταν για μένα μια ανίχνευση ηθικής και ενστίκτου, αλλά δεν έμεινα πολύ, γιατί ήμουν ένα ελεύθερο παιδί. Υπήρχε μια καταπίεση εκεί… Μια άκρως αυστηρή συμπεριφορά. Και έτσι τελείωσα με τον Πέλο Κατσέλη.

  • Σήμερα το θέατρο δεν έχει τέτοια μεγέθη. Εξωραΐζουμε το παλιό ή η εποχή είναι πολύ ρηχή. Εσύ έχεις κάνει συμβιβασμούς;

Οχι… Έτυχε να έχω μια οικογένεια που με στήριζε οικονομικά. Δεν έπαιζα ποτέ το καλοκαίρι. Διάλεγα. Ημουν στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος και έφευγα με την άδειά μου, με το μισθό μου και το δώρο του Πάσχα και πήγαινα στη Γερμανία να παρακολουθήσω θέατρο. Έκανα μαθήματα παντομίμας με τον Σπύρο Παγιατάκη. Δούλευα επί ένα μήνα. Σε μια άλλη άδεια πήγαινα στη μεγάλη Έλενα Βάγκερ [σσ. Βάιγκελ] και παρακολουθούσα τις πρόβες και το πώς ανεβαίνει ο Μπρεχτ στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ. Ξυπνούσα από τις έξι το πρωί και πήγαινα στις εννέα να περάσω στο Ανατολικό Βερολίνο και να κάνω την πρόβα μου μέχρι τις τρεις… Τα παιδιά σήμερα τα θέλουν εύκολα…

  • Υπάρχει αυτή η εύκολη προβολή, που τους προσφέρει μια γρήγορη αναγνώριση… αλλά και εσύ την είχες από κοριτσόπουλο, χάρη στον κινηματογράφο…

Ναι, έτσι είναι. Όμως εγώ δεν είχα ποτέ την πίεση να μη βγω στο θέατρο από την οικογένειά μου, που ήταν εξοικειωμένη με το χώρο. Δεν έβρισκε τίποτα το μεμπτό σε μια νέα κοπέλα που ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο. Προχωρούσα και είχα ανοιχτές πόρτες.

  • Ησουν και είσαι πολύ όμορφη, γιατί σε προτιμούσαν για ρόλους-εξπρεσιονιστικές φιγούρες;

Δεν ξέρω… Οι περισσότερες Ελληνίδες ήταν όμορφες εκείνη την εποχή, η Καρέζη, η Χρονοπούλου, η Ανουσάκη. Κάποιος κριτικός είχε πει όταν παίζαμε τα «Κόκκινα φανάρια»: «Τι βγάλατε όλες αυτές τις γυναικάρες να κάνουν τις πόρνες, τις έχετε δει πώς είναι;». Αυτό το έργο μάς σημάδεψε και για μένα είχε μια τραγική ερμηνεία, ατελείωτη και μετέωρη, και αυτό το ρόλο τον έπαιξα τραγικό…

  • Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;

Μπορεί και να μη με πιστέψεις, αλλά δεν ήμουν ποτέ πιο ερωτευμένη στη ζωή μου απ’ όσο είμαι με μια μεγάλη προσωπικότητα, τον Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, με τον οποίο μοιράζομαι τα τελευταία δεκατρία χρόνια. Ο έρωτας της ζωής μου ήταν το θέατρο.

  • Ποια είναι η πιο «δύσκολη» στιγμή, πάνω στο σανίδι ή πίσω από τη σκηνή;

Πίσω, ώσπου να μπει η μουσική ή κι αν δεν μπει, εκείνη η ενατένιση του χώρου. Τα κεφαλάκια να φύγουν από μπροστά μου και να εισχωρήσω στο χώρο της παράστασης. Το λέω ακριβώς όπως το αισθάνομαι…

  • Οταν είδα την πρεμιέρα ένιωσα τη βαθιά σου συγκίνηση. Τη δεύτερη φορά είχες έναν άλλο έλεγχο των εκφραστικών σου μέσων. Κάθε ερμηνεία είναι κάτι πολύ ζωντανό…

Μα, έτσι δεν πρέπει; Κάθε βράδυ λυτρώνομαι, έτσι το νιώθω. Και κάθε βράδυ παρακολουθώ όλη τη λειτουργία πάνω στη σκηνή.

  • Του Μάνου Στεφανίδη. Επιμέλεια: Αναστασία Καψάλη,  Ελεύθερος Τύπος, Σάββατο, 14.03.09
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s