Αρχείο για 8 Μαρτίου, 2009

  • Στοχεύοντας στον κινηματογράφο με ταινίες όπως ο «Εl Greco» και οι «Σκλάβοι στα δεσμά τους» η ηθοποιός νιώθει την ανάγκη να πει στην τηλεόραση «ξέχασέ με!»

Ταινίες όπως το «Κλαις;» του Αλέξανδρου Βούλγαρη, η «Δημόσια γυναίκα» του Αντρέι Ζουλάφσκι και η «Λίλια για πάντα» του Λούκας Μούντισον δεν είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις να κουβεντιάσεις με τη Δήμητρα Ματσούκα ανάμεσα σε γουλιές ροζέ κρασί, πολλά τσιγάρα Davidoff Gold Slim και μια ποικιλία τυριών που δεν πρόκειται να αγγίξει. Αυτοί οι τίτλοι όμως- και αρκετοί ακόμη- θα αναφερθούν στη διάρκεια της συνομιλίας μας την περασμένη Δευτέρα στο «Βyzantine» του «Ηilton», όπου η Ματσούκα εμφανίστηκε φορώντας γκρίζα φόρμα, αθλητικά παπούτσια και μπεζ γκαμπαρντίνα. Μια femme sportif με τα όλα της…

Μαθαίνω δε ότι η «Λίλια για πάντα»- η τραγική ιστορία μιας εσθονής πόρνης στη Σουηδία- την ενέπνευσε για τη δημιουργία της επιτυχημένης σειράς «Ξέχασέ με» του Αlpha. Για την οποία σειρά βέβαια η Ματσούκα κουβαλά ανάμεικτες αναμνήσεις. «Δυστυχώς αυτό που τελικά έμεινε από το “Ξέχασέ με” ήταν μερικά δευτερόλεπτα γυμνού σε μια πισίνα· το σκανδαλοθηρικό του πράγματος. Κανείς,ούτε και οι σοβαρότερες εφημερίδες, δεν μίλησε για την ουσία, που για μένα ήταν μια νέα εικόνα στην τηλεόραση που μας έκανε να αναθεωρήσουμε τις δυνατότητες του βίντεο. Δύσκολα θα επαναλάμβανα μια τέτοια εμπειρία».

Μια κινηματογραφική ταινία ωστόσο ήταν η αφορμή για τη συνάντηση: η μεταφορά του μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη «Σκλάβοι στα δεσμά τους» από τον Τώνη Λυκουρέση (προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στις αίθουσες). Η Ματσούκα συμμετέχει υποδυόμενη την Αιμιλία Βαλσάμη, ηρωίδα που της χάρισε πέρυσι το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας β΄γυναικείου ρόλου. «Ήταν ένα βιβλίο που είχα αγαπήσει πολύ στην εφηβεία μου και η συγκεκριμένη ηρωίδα με είχε εντυπωσιάσει. Μια γυναίκα που ήθελε να ξορκίσει την ατμόσφαιρα του θανάτου δίπλα της αλλά που ταυτοχρόνως αγαπούσε τον άνθρωπο που κουβαλούσε τον θάνατο. Ήταν τόσο ανθρώπινη…».

Μεγαλώνοντας στη Γλυφάδα η Ματσούκα είχε μόνο μια διασκέδαση: να βλέπει ταινίες. «Ήμουν και παραμένω σινεφίλ. Έγινα ηθοποιός για να κάνω πράγματα που έβλεπα και αγαπούσα. Δεν μου συνέβη όμως αυτό στην αρχή και μάλλον φταίει… ξέρω ΄γώ; Πολλά. Πιθανόν η εμφάνισή μου. Έπρεπε όμως να δουλέψω».

Δεν έχει άδικο. Στα μάτια της πλειονότητας η Δήμητρα Ματσούκα είναι κυρίως μια πολύ σέξι γυναίκα. Τη ρωτώ αν θεωρεί περιοριστική την ομορφιά για έναν ηθοποιό που θέλει να αποδείξει ότι διαθέτει κάτι παραπάνω. «Σε αυτή τη μικρή χώρα όπου ζούμε είναι όντως περιοριστικό να είναι κανείς όμορφος και για να κάνεις τηλεόραση, είτε άντρας είσαι είτε γυναίκα, πρέπει να δεχθείς αυτόν τον ρατσισμό της εμφάνισης» απαντά. «Κουβαλώ την εικόνα με την οποία έκανα επιτυχία,την εικόνα του κοριτσιού που παραπέμπει, για να το πω επιεικώς, σε ένα πλάσμα ερωτεύσιμο. Το όνομά μου είναι μια αφορμή για μια δεύτερη σκέψη από τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Πιθανόν να συνέβαινε και σε μένα αν ήμουν στη θέση του άλλου. Με εμπόδισε όμως πάρα πολύ. Επί μία διετία είχα τρομερούς περιορισμούς κάνοντας πράγματα που δεν ήθελα, πράγματα με τα οποία δεν ασχολούνται καν οι ηθοποιοί στο εξωτερικό, όπου προστατεύονται από την τρέχουσα αισθητική. Την έχω πατήσει. Κυρίως από τεμπελιά στο να ασχοληθώ λίγο πιο ουσιαστικά με την προστασία του εαυτού μου».

Είναι αυστηρή ακόμη και στις ταινίες της. «Ριζότο»: «Εξαιρετικό γύρισμα αλλά και μια χαμένη ευκαιρία για την Ολγα Μαλέα, με το συμβατικό happy end του σεναρίου. Ήταν σαν να ήθελε να υπεκφύγει της ουσίας ενώ είχε όντως κάτι να πει». «Η αγάπη είναι ελέφαντας»: «Η πρώτη ταινία μου. Την αγάπησα αλλά δεν είχε άποψη στην εικόνα». «Τεστοστερόνη»: «Ήθελα πολύ να δουλέψω με τον Γιώργο Πανουσόπουλο και η ταινία μας μού άρεσε, παρ΄ ότι δεν έγιναν όλα όπως τα περίμενα». «Εl Greco»: «Ο,τι καταγράφηκε σε σχέση με μένα και αυτή την ταινία ήταν η κακή προφορά των αγγλικών μου. Νομίζω ότι θα έπρεπε να είχα διατηρήσει το ελληνικό ηχόχρωμα στα αγγλικά μου όπως η ισπανίδα ηθοποιός διατήρησε το ισπανικό ηχόχρωμα των αγγλικών της».

Για τη Δήμητρα Ματσούκα «στο σινεμά η είδηση δεν είναι ο ηθοποιός αλλά ο σκηνοθέτης» και υπάρχουν τόσοι ακόμη σκηνοθέτες με τους οποίους θα ήθελε να δουλέψει. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο Παντελής Βούλγαρης αλλά και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, για τον οποίο μάλιστα έκανε οντισιόν για «Το λιβάδι που δακρύζει». «Μόνο το σινεμά με ενδιαφέρει!».

Της λέω ότι θα ταίριαζε και σε ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. «Με ενθουσιάζει η ιδέα. Σε συνέντευξή του όμως διάβασα ότι δεν θα ήθελε ποτέ ένα τηλεοπτικό πρόσωπο. Έχω κάνει όμως πολύ λιγότερη τηλεόραση απ΄ όσο κάποιοι από τους ηθοποιούς που έχουν δουλέψει μαζί του [όντως, η Ματσούκα τα τελευταία επτά χρόνια έχει παίξει μόνο σε δύο σειρές, το «Ξέχασέ με» και τα «Ματωμένα χώματα»]. Είναι όμως τόσο προβεβλημένα τα όσα έχω κάνει που εξακολουθούν να με θεωρούν τηλεοπτικό καθεστώς!».

Βραβευμένη με δέκα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, η ταινία «Σκλάβοι στα δεσμά τους» του Τώνη Λυκουρέση προβάλλεται σε επτά αίθουσες της Αθήνας και σε δύο της Θεσσαλονίκης.

  • του γιαννη ζουμπουλακη | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Μαρτίου 2009
  • Πώς υψώθηκε αυτό το τείχος ανάμεσα σ’ εσένα και στους άλλους;

«Δεν το έστησα εγώ το τείχος. Είχα την αίσθηση ότι δεν με «παίζανε», και δεν εννοώ μόνο στα παιχνίδια. Υπάρχει κάτι που ακόμη το θυμάμαι και βουρκώνω από θυμό. Ημουν τελευταίος αναπληρωματικός στην ομάδα ποδοσφαίρου του σχολείου κι ενώ ήμουν σίγουρος ότι δεν θα με βάλουν να παίξω, κάτι έγινε και με φώναξαν. Μου είπαν «μπαίνεις». Εγώ ένιωθα ότι πήρα το Οσκαρ, ότι επιτέλους αναγνώρισαν την αξία μου. Μπαίνω, λοιπόν, με τέτοιο πάθος μέσα στο γήπεδο, δεν μπορείς να φανταστείς… Δυο λεπτά πριν απ’ το τέλος βάζω γκολ και ισοφαρίζουμε. Νόμιζα ότι θα με σηκώσουν στα χέρια, ότι θα γκρεμίσουν τα τείχη για να περάσω. Τελικά, δεν άκουσα ούτε ένα μπράβο! Κανένας ενθουσιασμός, τίποτα».

  • Ανάλογα «χαστούκια» ακολούθησαν και στην ενήλικη ζωή σου;

«Χαστούκια υπήρξαν πολλά. Μπορεί ο χώρος ή το κοινό να μην τα αντιλαμβάνονταν, εγώ όμως τα ένιωθα ως χαστούκια. Οταν ένας άνθρωπος είναι πειραγμένος, όπως εγώ, μπορεί το πιο απλό πράγμα να τον διαλύσει. Μπορεί να έχω ένα προϊόν, να το διοχετεύω στο κοινό και να έχω κερδίσει από τα χίλια άτομα τα 999, ΟΚ. Αυτός ο ένας που θα μου πει ότι δεν του άρεσε, θα με διαλύσει. Πώς λέει ο Χριστιανόπουλος, «εκείνοι που μας πόνεσαν βαραίνουν πιο πολύ»; Σκέφτομαι μόνο τις απορρίψεις. Είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Είναι ταλέντο το να μπορείς απ’ τη ζωή να παίρνεις το καλό, κι εγώ δεν το έχω».

  • Με τον πατέρα σου ήσουν σε αντιπαράθεση;

«Ο πατέρας μου ήταν συντηρητικός, οπότε μια ιδεολογική αντιπαράθεση εκφράστηκε εκεί στην εφηβεία μου. Οχι, όμως, σοβαρά πράγματα. Δεν προλάβαμε, γιατί 15 χρόνων είχα ήδη φύγει από το σπίτι. Επρεπε να πάω σε μια μεγαλύτερη πόλη που είχε λύκειο. Αργότερα, όταν απέκτησα ταυτότητα, ήμασταν πια πολύ μακριά».

  • Από το περιβάλλον σου πώς έγινε δεκτό το ότι άφησες ένα ασφαλές επάγγελμα, όπως αυτό του καθηγητή, για χάρη της τέχνης;

«Οι αντιδράσεις ήταν σχετικά μετριοπαθείς. Δεν υπήρχε ηθικό θέμα, όπως φοβόμουν. Ηταν καθαρά το πρακτικό. Το πώς θα ζήσω».

  • Και ήρθαν στιγμές που είπες «πώς θα ζήσω»; Που δεν έβρισκες δουλειά;

«Οχι. Κυνηγούσα πολύ τη δουλειά. Πήγα σε ό,τι ακρόαση έχει υπάρξει. Εψαχνα δουλειά όχι μόνο για να ζήσω, αλλά γιατί είχα την ανάγκη να υπάρξω σ’ αυτήν τη δουλειά. Πολύ νωρίς, ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι δεν μου αρέσει αυτό το κυνήγι, γιατί εξαρτώμαι από τους άλλους. Γιατί να ζητάω δουλειά από τους άλλους και να μη δώσω μόνος μου δουλειά στον εαυτό μου; Αρχισα, λοιπόν, να γράφω σενάρια για να δίνω ρόλους σ’ εμένα».

  • Από την αρχή προσανατολισμένος στην τηλεόραση;

«Η ιδιωτική τηλεόραση γεννιόταν όταν εγώ τελείωσα το Εθνικό κι είχαμε απέραντο σνομπισμό. Ολοι απορρίπταμε όχι μόνο την τηλεόραση, αλλά το αστικό θέατρο. Πίστευα ότι θα παίζω Σοφοκλή, Αισχύλο και… στο τσακίρ κέφι, Σέξπιρ».

  • Και από πού ξετυλίγεις ένα σενάριο; Τι σε εμπνέει;

«Οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους, και πάρα πολλοί ηθοποιοί που αγαπάω. Εχει τύχει πολλές φορές να φτιαχτούν ρόλοι και ιστορίες ολόκληρες επειδή αγαπάω την έκφραση ενός ηθοποιού και θέλω να μου πει αυτός μια ιστορία. Οι δουλειές που έχουμε κάνει με τον Δημήτρη (Αποστόλου) είχαν πάντα να κάνουν με τους πρωταγωνιστές τους».

  • Δεν είστε φέτος, όμως, μαζί.

«Πάντα είμαστε μαζί με τον Δημήτρη. Το ότι κάνει κάτι άλλο φέτος δεν σημαίνει τίποτε. Είναι σαν να κάνουμε χωριστές διακοπές».

  • Πώς νικάει κάποιος την αντίσταση και πειθαρχεί στο γράψιμο;

«Μαθαίνεις με τον καιρό. Εγώ δεν είμαι πειθαρχημένος. Αφήνω να τελειώσουν όλα τα περιθώρια και, αφού πια απειληθώ σοβαρά, τότε θα πω, ναι, τώρα θα γράψω».

  • Φαντάζομαι, κάθε φορά ορκίζεσαι ότι θα είναι η τελευταία.

«Ναι, κάθε φορά λέω «δεν θα το ξανακάνω». Είμαι της λογικής της παραμονής Πρωτοχρονιάς κάθε μέρα. Πώς λέμε, απ’ το 2009 θα κάνω αυτό, θα κάνω εκείνο, θ’ αλλάξω…»

  • Οι γυναίκες στα σενάριά σου είναι πάντα σε πρώτο πλάνο. Γιατί;

«Η γυναίκα είναι πιο ενδιαφέρουσα ως ύπαρξη μες στη ζωή. Η αληθινή γυναίκα έχει πολλαπλές υποστάσεις. Εχει την ίδια ώρα το απόλυτο μεγαλείο και την απόλυτη κατινιά μαζί. Είναι αυτόματα ένα εξαιρετικό υλικό για να πλάσεις, ακόμη και στις σκοτεινές πλευρές της. Η γοητεία είναι στο ελάττωμα».

  • Τι προκαλεί η τηλεόραση σε μια γυναίκα που εκτίθεται σ’ αυτήν;

«Οι γυναίκες στην πορεία αποκτούν πολλά προβλήματα που έχουν να κάνουν με το χρόνο και ίσως με τα μίντια. Με την έννοια του πώς τις μεταχειρίζονται τα μίντια και αυτές χειρίζονται τη σχέση τους μαζί τους. Παίζουν ένα σκληρό παιχνίδι με την τελειότητα της εικόνας τους, η οποία όμως σταδιακά παύει να υφίσταται ως τέτοια. Αυτό το τέλειο έχει πουληθεί, έχει αγοραστεί, έχει καρφιτσωθεί στα περίπτερα, έχει γίνει αντικείμενο πόθου. Οταν για μια γυναίκα έχει περάσει αυτός ο χρόνος, φαντάζομαι ότι είναι πολύ σκληρό».

  • Ποια είναι η μεγαλύτερή σου έγνοια;

«Ζω κάθε μέρα με το φόβο του «ταμείου», είτε λέγεται AGB, είτε λέγεται το ταμείο του θεάτρου, είτε το ταμείο της προσωπικής ζωής. Ζω με το φόβο ότι θα ξημερώσει μια μέρα που δεν θα με θέλει κανείς».

  • Ποια στιγμή σκέφτηκες ότι η ζωή ήταν πολύ άδικη μαζί σου;

«Δεν ήμουν ποτέ της λογικής «γιατί σ’ εμένα, Θεέ μου;». Ενιωσα πολλές φορές ότι μπορεί να τρελαθώ από κάτι που είναι κατάφωρη αδικία, αλλά όχι με τη λογική τού γιατί να συμβεί σ’ εμένα, αλλά διότι δεν μπορώ να το αντέξω. Τελικά, αντέχεις περισσότερα απ’ όσα νομίζεις».

  • Αυτό σου συνέβη και με τη δολοφονία του Σεργιανόπουλου;

«Εκεί τα έχασα. Δεν μπορώ να σου πω ότι το είδα ψύχραιμα. Ηταν το πιο δύσκολο πράγμα που έχω περάσει, αλλά σε όλους τυχαίνουν δύσκολα πράγματα στη ζωή».

  • Τότε διέρρευσε η φήμη ότι ομολόγησες το φόνο και παραδόθηκες. Πώς είναι να είσαι για δυο μέρες… δολοφόνος;

«Ηταν ένα παρανοϊκό σενάριο. Είμαστε όλοι έρμαια της παράνοιας του καθενός, όπως της δικής μας παράνοιας έρμαια είναι οι άλλοι. Μάλλον υπήρχε ανάγκη για μια τέτοια ιστορία και, όπως είπε κι ένας φίλος, υπήρξα ένα από τα θύματα αυτού που λέμε αστικός μύθος. Καμιά φορά η «αλήθεια» για τα μίντια δεν πουλάει. Δεν είναι γοητευτική. Ενα εντυπωσιακό ψέμα είναι προτιμότερο· πουλάει. Και πούλησε».

who is who

* Εχει υπογράψει κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ελληνική τηλεόραση.

* Ετοιμάζει μια μίνι σειρά έξι επεισοδίων. Εξι ρομάντζα με αφορμή τα 20 χρόνια του Mega.

* Στη Φιλοσοφική χρωστάει ακόμη δύο μαθήματα.

* Εχει εκπομπή στον Αρένα FM, Σάββατο και Κυριακή 12 με 2.

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΘΗΝΑ ΓΚΟΡΟΥ | ΦΩΤ. JORDAN MAKAROF, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΑΓΔΗΣ
  • ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / ON OFF – 08/03/2009