Αρχείο για Μαρτίου 6, 2009

  • Η Μ. Ξενουδάκη σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον «Ακατονόμαστο» γιατί είναι «αναρχικό» κείμενο
«Η σχέση μου με τον Σάμιουελ Μπέκετ νομίζω είναι καρμική» λέει η Μαρία Ξενουδάκη. «Από τα πρώτα κιόλας διαβάσματά μου στη δραματική σχολή ήμουν, όπως λέγανε τότε, μπεκετική. Παρακολούθησα τότε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» στον Κουν και εντυπωσιάστηκα. Ναι, ο Μπέκετ έχει σημαδέψει μια για πάντα, όχι τα χρόνια μου…αλλά τη σκέψη μου και την ευαισθησία μου».

«Ο ηθοποιός είναι πάνω από τα φύλα. Εγώ δεν νιώθω ούτε γυναίκα ούτε άνδρας, αλλά (Α)νθρωπος που διαρκώς γερνάει. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να ανήκεις σε κάποιο φύλο», λέει η Μαρία Ξενουδάκη

Φέτος ανέβασε τον «Ακατονόμαστο». Δεν είναι η πρώτη φορά που ερμηνεύει ήρωα του Μπέκετ. Το 1984 ανέβασε το «Τέλος του παιχνιδιού» και έπαιξε τον Χαμ. Μετά τον «Επιστάτη» επωμιζόμενη, όπως λέει, «έναν τρομακτικά δύσκολο ρόλο, που ποτέ καμιά γυναίκα στον κόσμο δεν τόλμησε να διανοηθεί ότι θα παίξει -τον ίδιο τον επιστάτη. Το έμαθε ο Πίντερ, μου έστειλε συγχαρητήρια και ευχές και αρνήθηκε να ζητήσει ποσοστά από το ανέβασμα».

Στο ρεπερτόριό της υπάρχουν κι άλλοι ανδρικοί ρόλοι. Μόλις πέρσι ερμήνευσε τον Ιβάν τον Τρομερό. «Πιστεύω πως ο ηθοποιός δεν είναι πέρα από φύλα, αλλά πάνω από φύλα» εξηγεί. «Εγώ, ας πούμε, δεν νιώθω ούτε γυναίκα ούτε άνδρας, νομίζω ότι είμαι ένας (Α)νθρωπος, που διαρκώς γερνάει. Γι’ αυτό το πράγμα δεν χρειάζεται να ανήκεις σε κάποιο φύλο…» λέει.

Ο «Ακατονόμαστος» είναι λογοτεχνικό κείμενο. «Μπορεί να γίνει και θεατρικός μονόλογος» πιστεύει. «Σε όλα τα κείμενα του Μπέκετ, θεατρικά και μη, υπάρχει η αντιλογία. Αυτό από μόνο του είναι θέατρο». Σημασία έχει γι’ αυτήν ότι πάνω απ’ όλα είναι ένα από κάθε άποψη «αναρχικό» κείμενο.

  • Τι σας παρακίνησε να το φέρετε πάνω στη σκηνή;

«Η φράση του «… θέλουν να με κάνουν να γίνω Αυτός, ο Ακατονόμαστος, να παίρνω εντολές και αυτόματα να τις εκτελώ, θέλουν να με πείσουν πως υπάρχω με παραλογισμό, τον παραλογισμό τού να μην μπορώ…». Στο έργο υπάρχει ο «άνθρωπος», απρόσωπα, χωρίς τίποτα να σημαίνει. Υπάρχει ή δεν υπάρχει. Μόνο αυτό. Η παλινδρόμηση και η αμφιβολία του Μπέκετ δεν είναι του Μπέκετ. Υπάρχει όσον αφορά τους άλλους. Αφορά τον …συμπαντικό νου, που δεν έχει καταφέρει, ούτε πρόκειται να καταφέρει τίποτα. Είναι αρνητικός εσκεμμένα, για να βρει από κει υλικό για να σκεφτεί και να δημιουργήσει. Προσπαθώ κι εγώ σ’ αυτό το κείμενο να αποδώσω ανάγλυφα, αλλά και με υπέρτατη αγωνία και ανησυχία το κενό, την τρύπα, τη σιγή, τον θάνατο, το φως στο σκοτάδι….που δεν υπάρχει. Αλλα και να υπάρχει, δεν μας ενδιαφέρει. Σημασία έχει ότι η άγνοια είναι υλικό για δημιουργία».

  • Ποια είναι η δυσκολία που συναντά ο ηθοποιός παίζοντας Μπέκετ;

«Η ιδιαιτερότητά του είναι η ευαισθησία του. Είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να ερμηνεύσεις αυτή τήν αίσθηση, γιατί είναι ακραία έντιμο να συνειδητοποιείς την ηλιθιότητά σου και να δουλεύεις πάνω σ’ αυτήν. «Δεν νομίζω πως η άγνοια αξιοποιήθηκε ποτέ στο παρελθόν» λέει ο Μπέκετ. Και πόσοι άνθρωποι έχουν τη γενναιότητά του, να αποδεχτούν, δηλαδή, τη βλακεία τους, ώστε να την κάνουν γνώση, πνευματικότητα, δημιουργία;»

  • Είδατε τη Φιόνα Σο στην Επίδαυρο στις «Ευτυχισμένες μέρες»;

«Οχι. Δεν πάω πια σ’ ένα μέρος, που το έχουν καταντήσει Ομόνοια…»

* «Αντιθέατρο» (Μοσχονησίων 36, πλ. Αμερικής). Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο (9.15 μ.μ.), Κυριακή (8 μ.μ.). Παίζουν ακόμα οι Μαρίνα Σωκράτη και Ειρήνη Τζαβάρα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/03/2009
Advertisements
  • Συνέντευξη: Τιμ Ετσελς
Δύο χιλιάδες ερωτήσεις. Τίθενται, σαν «σιδηρόδρομος», η μία μετά την άλλη. Και απαντώνται αμέσως. Στακάτα, μονολεκτικά ή σε μακροπερίοδες, ατέλειωτες προτάσεις. Αναλόγως τη διάθεση των performers, τη στιγμή, τη δομή του κοινού.

«Δεν κακοποιούμε, απλώς πειράζουμε το κοινό», ισχυρίζεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Forced Entertainment, Τιμ Ετσελς

Αντέχετε, όμως, να βλέπετε για έξι ώρες τρεις κλουνέσκ τύπους οι οποίοι, καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, θέτουν ερωτήματα απ’ το «ποιο χρώμα σου αρέσει;» μέχρι το «μπορείς να κοιμηθείς μέσα σε πυροβολισμούς;». Αν ναι, υπάρχει το «Quizoola» της βρετανικής ομάδας «Forced Entertainment», που παρουσιάζεται αύριο, για μία και μοναδική φορά, στην αγγλική γλώσσα στο «Bios» (6 μ.μ. για να τραβήξει ώς τα μεσάνυχτα).

Υπάρχει ωστόσο μια συνθήκη εξαιρετική για τον θεατή: επιτρέπεται να αποχωρήσει οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της performance και να επιστρέψει, αν επιθυμεί. Επιτρέπεται, αν γλαρώσει, να πάρει ακόμη κι έναν γρήγορο ή πολύωρο υπνάκο. Κανένας δεν θα τον σκουντήξει.

«Γιατί, όμως, μια παράσταση μόνο με ερωτήσεις;», ρωτήσαμε τον Τιμ Ετσελς, «εγκέφαλο» των «Forced Entertainment» και των ερωτημάτων τού «Quizoola». «Εχουμε «προϊστορία» στις ερωτήσεις ως ομάδα. Και σε προηγούμενες δουλειές μας υπήρχαν στιγμές που θέταμε ερωτήματα και στον performer και στον θεατή. Με συναρπάζουν οι δυνατότητες που δημιουργούνται μέσω ενός ερωτήματος».

Ομως… 2.000 ερωτήσεις; «Και λίγες είναι», μας αποστομώνει. «Θέλω να καταρτίσω έναν τεράστιο κατάλογο με όλες τις δυνατές ερωτήσεις του κόσμου: από τις πιο βαθιές και επιστημονικές, μέχρι τις πλέον ανεκδοτολογικές».

Με πρόσωπα μακιγιαρισμένα σαν κλόουν, οι ηθοποιοί του «Quizoola»
  • Οι ηθοποιοί πώς τις επιλέγουν κάθε βράδυ;

«Χρησιμοποιούν το κείμενο με τα ερωτήματα σαν «εργαλείο» ή «ανοικτή» παρτιτούρα. Διαλέγουν από τη λίστα μου ό,τι θέλουν. Ποτέ δεν ρωτάνε το κοινό. Θέτουν τα ερωτήματα ο ένας στον άλλο. Ο θεατής τούς παρατηρεί να σκέφτονται, να αγωνίζονται να μετατρέψουν τις σκέψεις σε γλώσσα. Συνήθως, στις συμβατικές παραστάσεις, βλέπουμε ψεύτικες, κατασκευασμένες σκέψεις. Παρακολουθούμε έναν «στήμενο» αγώνα με τη γλώσσα. Αυτό εμείς το αποφεύγουμε», απαντά ο Τιμ Ετσελς.

Η διάρκεια της performance δεν είναι εξαντλητική μόνο για τον θεατή, που στο κάτω κάτω μπορεί να αποχωρήσει όποτε θέλει, αλλά κυρίως για τους ηθοποιούς. «Ο performer βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση», παραδέχεται ο Ετσελς. «Κουράζεται, νυστάζει και κάμπτονται οι αντιστάσεις του καθ’ οδόν. Δίνει ωραίες απαντήσεις στην αρχή. Στην πορεία αυτό αλλάζει αισθητά. Εχει ενδιαφέρον να τον παρακολουθείς με τις άμυνες… κατεβασμένες. Είναι απελευθερωτικό. Κι ο χρόνος δουλεύει ξαφνικά με διαφορετικό τρόπο».

Κάθε βραδιά διαμορφώνεται διαφορετικά το πλέγμα των ερωτημάτων. «Οι performers ποτέ δεν ξέρουν ποια ερώτηση θα ακολουθήσει. Αν θέλουν μπορούν να απαντήσουν με ειλικρίνεια, αλλά μπορούν να πουν και ψέματα. Πρόκειται για ένα παιχνίδι με πολύ απλούς κανόνες. Το κοινό εισχωρεί εύκολα στη δομή του».

Οι performers δεν είναι υποχρεωτικό να είναι επαγγελματίες ηθοποιοί. «Οντως, θα μπορούσε η παράσταση να βγει από οποιονδήποτε», επιβεβαιώνει ο Ετσελς. «Στην προκειμένη περίπτωση στήνεται από τρία μέλη της ομάδας -τους Ρίτσαρντ Λόουντον, Τέρι Ο’Κόνορ και Κάθι Νέιντεν. Υπήρξε μια φορά που κάλεσα τον αδελφό μου να παίξει σε performance».

Ο «Guardian» (23 Φεβρουαρίου) σημείωνε, μεταξύ άλλων, ότι «αρέσει στους «»Forced Entertainment» να δοκιμάζουν και να κακοποιούν το κοινό». «Διαφωνώ κάθετα στο «κακοποιούμε»», αντιγυρίζει ο Ετσελς. «Συμφωνώ απόλυτα στο «πειράζουμε». Σε κάθε παράστασή μας αναρωτιόμαστε όμως: «Γιατί είμαστε εδώ;», «Τι ψάχνουμε;», «Τι χρειαζόμαστε;». Κάθε παράστασή μας βρίσκει έναν τρόπο να προκαλέσει, να θρυμματίσει τους παραδοσιακούς κανόνες του θεάτρου. Ετσι θεωρούμε ότι μπορούμε να ανακαλύψουμε νέους τρόπους σκέψης κι έμπνευσης».

Παρ’ όλες τις αντιρρήσεις του Ετσελς, η «κακοποίηση» του κοινού μοιάζει να μην απέχει απ’ την πραγματικότητα. Το 2001 στην παράσταση «Speak Bitterness» οι περφόρμερ των «Forced Entertainment» απηύθυναν τον λόγο στους θεατές, βιαιοπραγώντας εναντίον τους ψυχολογικά. «Εσύ θα πεθάνεις από καρκίνο», «εσύ θα «πας» από τροχαίο», έλεγαν. «Δεν ήταν ψυχολογικό πείραμα, παρότι υπάρχει ψυχολογία στο εγχείρημα», λέει, χωρίς ίχνος ενοχής, ο Ετσελς. Πάντως, προ μηνών είχε αισθανθεί την ανάγκη να δηλώσει δημόσια: «Δεν μισούμε το θέατρο».

Δεν μισεί το θεάτρο. Απλούστατα, εδώ και 25 χρόνια, με την κοσμοταξιδεμένη ομάδα του (η έδρα της στο Σέφιλντ) ποτέ δεν διανοήθηκε να παραστήσει ένα «κανονικό» θεατρικό κείμενο: «Αυτό που κάνουμε είναι το κανονικό. Οποτε πηγαίνω σε μια θεατρική παράσταση, μου φαίνεται το πιο παράξενο κι αφύσικο πράγμα του κόσμου. Λέω «Θεέ μου, τι είναι τούτο!»».

* Αύριο και την Κυριακή, η «Cinematheque» του «Bios» θα προβάλλει βίντεο μικρού μήκους του Ετσελς, σε συνεργασία με τον φωτογράφο Χούγκο Γκλέντινγκ και τον συνθέτη Τζον Εϊβερι. Από το αντι-χολιγουντιανό «Starfucker» μέχρι το εξομολογητικό «Down Time», εξερευνούν τη σχέση εικόνας, γλώσσας και φαντασίας. Αναλυτικό πρόγραμμα προβολών στο: 210-3425335.

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/03/2009
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ. Σε δύο ώρες είχε την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης στην οποία φέτος πρωταγωνιστεί ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι στο Εθνικό Θέατρο. Παρ’ όλα αυτά ομολογεί ότι δεν έχει περισσότερη αγωνία απ’ όση σε οποιαδήποτε άλλη παράσταση. Η πρώτη εντύπωση που μου έδωσε αυτός ο 30χρονος ταλαντούχος ηθοποιός (που ήδη έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους και έχει κάνει αξιοσημείωτη διαδρομή) διατηρήθηκε μέχρι το τέλος: ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου σταθερού, γήινου, συγκροτημένου.
  • Τελείωσε το Λύκειο και αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Η μόνη σχέση με το θέατρο ήταν μια επαφή του με θεατρική ομάδα του Χαλανδρίου. Εδωσε εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης και πέτυχε. «Ετσι ξεκίνησε αυτή η ιστορία». Οικογενειακή παράδοση ή κατεύθυνση, ούτε για δείγμα. Οι γονείς του, όπως και ο αδελφός του, ασχολούνται με την εκπαίδευση. Τι τον γοήτευσε, λοιπόν, σ’ αυτή τη διαδρομή; «Μέχρι τα 16 μου είχα δει μόνο μια παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου. Δεν γοητεύτηκα σαν θεατής. Γοητεύτηκα από το θέατρο σαν διαδικασία. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιστορία, το να μελετάς κείμενα και μέσα απ’ αυτά ανθρώπινες ζωές και ψυχολογίες και να προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει εκεί μέσα και μετά να προσπαθείς αυτό να το κάνεις πράξη. Αυτό μου άρεσε. Κι αυτό εξακολουθεί να μ’ αρέσει».
  • Ομολογεί ότι τα πράγματα «πήγανε πολύ στρωτά στην καριέρα μου. Θα ήμουν αχάριστος αν έλεγα το αντίθετο. Η αγωνία της ανασφάλειας και της ανεργίας του ηθοποιού με έχει αγγίξει, προς το παρόν, λίγο. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλη ευτυχία». Εχει δουλέψει με πολλούς από τους σύγχρονους σκηνοθέτες και στο έντεχνο θέατρο και στο εμπορικό. Εχει κάνει κινηματογράφο, τηλεόραση, αλλά και διαφήμιση. Σήμερα, όμως, τον ελεύθερο χρόνο του, τον περνάει με το 3χρονο παιδί του και τη γυναίκα του. Ακούει λίγη μουσική, περισσότερο ραδιόφωνο, και διαβάζει μόνο ό,τι απαιτείται για τους ρόλους του. «Δυστυχώς», λέει. «Γιατί προτιμώ ο χρόνος μου να πάει αλλού, προς το παρόν».
  • Στο Εθνικό τον κάλεσε ο Γιάννης Χουβαρδάς. Οσο για τον φετινό του ρόλο «είναι ένα στοίχημα σαν όλα τα στοιχήματα. Εχει το ειδικό του βάρος και τη δική του δυσκολία, θέλεις να τον κάνεις σοβαρά – όχι καλά, το καλά είναι και συγκυρία. Ολα τα έργα και όλοι οι ρόλοι με τρομάζουν το ίδιο».
  • Εχει αλλάξει η ματιά του για το θέατρο αυτά τα χρόνια; «Δεν νομίζω ότι ο βασικός μου άξονας έχει αλλάξει. Πάντα θεωρούσα ότι αυτό είναι μια συλλογική δουλειά, όπου ο καθένας πρέπει να καταθέτει τον καλύτερό του εαυτό, και σαν συνάδελφος και σαν ανθρώπινη ευελιξία. Είναι μια δουλειά που γίνεται απ’ όλους μαζί, κι αν δεν γίνει έτσι δεν υπάρχει κανένας. Αυτό δεν άλλαξε. Υπήρχε, υπάρχει κι εύχομαι να υπάρχει για πάντα. Γιατί με βοηθάει πολύ. Δουλεύοντας με ανθρώπους που ξέρουν και αγαπούν αυτή τη δουλειά, φυσικά πλουτίζεις, στοιχηματίζεις πιο ψηλά, θέλεις να είσαι αντάξιος, και όλο αυτό είναι μια διαδρομή που φιλτράρει λίγο τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Αλλά ο βασικός μου άξονας δεν έχει αλλάξει».
  • Το κείμενο του Αλεξάντρ Οστρόφσκι, που παίζει φέτος, το θεωρεί εξαιρετικά φρέσκο. «Και είναι η απόδειξη ότι η κοινωνία δεν αλλάζει. Πάντα προσβάλλεται από παρόμοιες ασθένειες. Γιατί άνθρωποι είμαστε, και μπορεί να είμαστε σκάρτοι αλλά υπάρχει και μια μερίδα που το παρατηρεί, το αφουγκράζεται, το κρίνει. Κάθε φορά μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, κάθε εποχής, γκρινιάζει για τα κακώς κείμενα της εποχής του, συνήθως όχι με δημιουργικό τρόπο. Το θέμα είναι ότι αφήνουν την ουρά τους απ’ έξω στην ευθύνη. Αλλά το ότι γκρινιάζουμε πάει να πει ότι κάτι αντιλαμβανόμαστε».
  • Της Ολγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 6 Mαρτίου 2009

«Το
  • Ως «απόπειρα ιατρικής επιστημονικής φαντασίας» χαρακτηρίζει το νέο έργο του «Από μακριά» ο Θοδωρής Αθερίδης στο οποίο υπάρχουν, λέει, νύξεις φιλοσοφικού στοχασμού. Από το μέλλον αρχίζει η ιστορία τού «Από μακριά» που εμπνεύστηκε ο Θοδωρής Αθερίδης, στη Χαλκίδα το περασμένο καλοκαίρι, όντας σε περιοδεία με την κωμωδία του Ευριπίδη «Ελένη». «Οι ιδέες έρχονται με βάση το υλικό που έχω», εξηγεί ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Το υλικό στο οποίο αναφέρεται δεν είναι άλλο από την παρέα συναδέλφων που είχε δημιουργηθεί από τις προηγούμενες θεατρικές δουλειές: ήτοι τους Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργο Καπουτζίδη, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργο Κορμανό, Ανδρέα Νάτσιο, Χρήστο Σαπουτζή. «Θα γράψω ένα έργο επιστημονικής φαντασίας», τους είπε.
  • Το στόρι του μας μεταφέρει στο 2045. Ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στη σκηνή ενός θεάτρου όπου ανεβαίνει μια παράσταση για τον Ταγκόρ και τον Αϊνστάιν και επικρατεί χάος λόγω μπλακάουτ. Επιβάτες είναι οι ήρωες της νέας σουρεαλιστικής κωμωδίας του Αθερίδη. Ένας μεταλλαγμένος υπεραθλητής σπρίντερ- κατά το ήμισυ σαύρα από το ντόπινγκ- (Γιώργος Καπουτζίδης) ταξιδεύει με τη σύζυγό του Λαμπρινή (Σμαράγδα Καρύδη), η οποία πάσχει από μιαν ασθένεια και αναζητεί μόσχευμα, μια τρίχα του πατέρα της! Στο 2009 θα συναντήσει τη μητέρα της (Βίκυ Βολιώτη) και τον πατέρα της (Θοδωρή Αθερίδη) από τον οποίον θα ζητήσει βοήθεια (δηλαδή την τρίχα). Θα πρέπει, όμως, να τον πείσει ότι είναι η κόρη που θα αποκτήσει στο μέλλον. Ό,τι κι αν του λέει το ζευγάρι που ήρθε «από μακριά» δεν το καταλαβαίνει, απλώς διότι για εκείνον η κόρη του δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
  • Το αλαλούμ της υπόθεσης μάς αφορά, υποστηρίζει ο Θοδωρής Αθερίδης, «άμεσα αλλά με έμμεσο τρόπο. Αυτό που προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να κάνω είναι, όταν θέλω να πω κάτι, να το υπαινιχθώ. Ταυτόχρονα δέχομαι να αναλάβω το ρίσκο του εγχειρήματος. Προσπαθώ να έχω ξεκάθαρη στάση και αποφεύγω τα συνθήματα. Τα μισώ, απ΄ όπου κι αν προέρχονται. Ακόμα και από τον πιο αγνό χώρο, όπως ο χριστιανισμός. Θεωρώ πως αυτό που έχεις να πεις, καλό είναι να το πεις μέσα από υπαινιγμό. Είναι ενδεδειγμένος ύπουλος τρόπος και τουλάχιστον για μένα έτσι αποκτά αξία ένα γραπτό»
Η πρόθεση ποια είναι;

  • Η θεατρική απόλαυση γι΄ αυτόν που βλέπει την παράσταση, αλλά και για εκείνον που παίζει στο έργο. Υπάρχει ένας δυσδιάκριτος σατιρικός ιστός που συνδέει τα κομμάτια του θεατρικού παζλ. Μπορεί σε κάποιον που διαβάζει αυτά που λέμε να φανεί πολύπλοκη η υπόθεση, όμως από τη θέση του θεατή τα πράγματα είναι απλά και στρωτά.
Και γράφετε και παίζετε και σκηνοθετείτε. Γιατί;
  • Αναλαμβάνω να κάνω τη σκηνοθεσία για να μη μείνουν ασαφή κάποια πράγματα που θέλω να προβληθούν. Αν δεν είχα τη γνώση της δουλειάς, δεν θα σκηνοθετούσα. Θέλω όμως να αξιοποιώ την εμπειρία μου.
Ο συγκεντρωτισμός υπαγορεύεται από ανασφάλεια;
  • Υπάρχει συγκεντρωτισμός, αλλά μόνο για τη δουλειά. Λόγω του κλίματος που έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας, θέλουν και τα παιδιά της παρέας να σκηνοθετώ. Δεν δούλεψα ποτέ κλειστά και συγκεντρωτικά. Δουλεύω πάντα ανοιχτά. Αν δεν αφήνει ο σκηνοθέτης μπόσικα τα ηνία του ηθοποιού, δεν θα μπορέσει εκείνος να έχει χώρο να δράσει και να δημιουργήσει.
  • Ανέκαθεν ο Αθερίδης ήταν άνθρωπος της παρέας και με αυτήν ως γνώμονα λειτουργούσε. «Από την εποχή του ΚΘΒΕ, μετά με τους Άγαμους Θύτες, έως σήμερα». Μια παρέα όμως, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, μπορεί να πάει στο θέατρο; Γιατί τείνει να γίνει ακριβό είδος διασκέδασης. «Ανάλογα τι εξέλιξη θα έχει αυτή η κρίση. Αν μας γυρίσει 30 χρόνια πίσω, ίσως. Γενικώς το θέατρο στην Ελλάδα, σε σχέση με την Ευρώπη, είναι φθηνό».
Τι σημαίνει η ανάδειξη του Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ;
  • Δεν νομίζω ότι σημαίνει κάτι. Έχει να κάνει με τη θέση του προέδρου. Είναι ένας άνθρωπος που έχει να διαχειριστεί συμφέροντα. Για παράδειγμα, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι ο Χίτλερ ήταν υπεύθυνος για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξέφρασε ένα κίνημα που σιγόβραζε. Ο Ομπάμα έχει μια ευκαιρία με το Παλαιστινιακό να πάρει θέση, αλλά τι να κάνει όταν τον στηρίζει το εβραϊκό λόμπι; Τι απόφαση θα λάβει όταν του αναλύσουν τις συνέπειές της; Είναι ο καλός μπάτσος. Ο Μπους ήταν ο κακός μπάτσος.

Και με τους δικούς μας;

  • Από αυτούς κι αν δεν περιμένω κάτι. Η άνοδος μιας άλλης πρότασης θα έχει ενδιαφέρον. Το θέμα είναι να δει κανείς τις αντιδράσεις του κόσμου και να τις εκτιμήσει.
Τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των νέων θα τις χαρακτηρίζατε βεγγαλικό;
  • Η κινητοποίηση ήταν σαν λάβα. Έδειξε ότι τα παιδάκια που έχουμε για μουρόχαυλα είναι παρόντα. Η κινητοποίηση δεν είχε στόχο, ούτε έμπνευση. Ήταν όμως ανακλαστική αντίδραση και άρα η νεολαία μας είναι υπαρκτή. Έδειξαν ότι έχουν πολλά νεύρα όσο η κοινωνία δεν έχει συγκεκριμένο αίτημα. Πολλές φορές οι ηγεσίες κινούνται πιο μπροστά από τις κοινωνίες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η απόλυτη δημοκρατία σήμερα είναι το Ίντερνετ. Από την άλλη, η παγκόσμια κοινωνία έχει πρόβλημα διαχείρισης αντιφάσεων και εν τέλει, παρ΄ ότι είμαστε σε μια ανοιχτή εποχή, νιώθω ότι διαπλέουμε έναν Μεσαίωνα…

ΙΝFΟ: «Από μακριά» του Θοδωρή Αθερίδη στο «Μικρό Παλλάς» (Αμερικής 2 και Στοά Σπυρομήλιου, τηλ.: 210-3210.025). Σκηνοθετεί (και παίζει) ο ίδιος. Με τους Μένια Αναγνωστοπούλου, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργο Καπουτζίδη, Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργο Κορμανό, Ανδρέα Νάτσιο, Χρήστο Σαπουτζή.

Πέντε σταθμοί

  • 1984: Μπήκε στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ.
  • 1990: Αγγελιαφόρος στη «Μήδεια» που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο.
  • 1991: Συμμετέχει στο συγκρότημα Άγαμοι Θύται. 2001: Πρωταγωνιστεί στην κωμωική σειρά «Σ΄ αγαπώ, μ΄ αγαπάς» με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.
  • 2003: Γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο «Από έρωτα».
  • Του Χρήστου Ν.Ε. Ιερείδη. ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009