ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ: «Είμαι υπέρ της συναπόλαυσης»

Posted: Μαρτίου 2, 2009 in Τριβιζάς Ευγένιος
  • Ο εγκληματολόγος που κατάφερε να γίνει ο μέγας παραμυθάς του καιρού μας μιλάει για τις πηγές έμπνευσής του και για τη θεατρική δουλειά του

«Ενα καλαμάκι πορτοκαλάδας, ένα καμένο σπίρτο, ένα κουκούτσι βύσσινο, ένα τούλι μπομπονιέρας, ένα χρυσόχαρτο από καραμέλα, είναι για μένα μια πύλη προς το διαφορετικό. Αντλώ τα θέματα για τις ιστορίες μου από ένα χρώμα, μια κίνηση, παρατηρώντας ό,τι για πολλούς περνάει απαρατήρητο- άχρηστα αντικείμενα, αντικείμενα χωρίς αξία ή σημασία». Κάπως έτσι ο Ευγένιος Τριβιζάς έχει φτιάξει έναν ολόκληρο κόσμο, ιδιαίτερα γοητευτικό για τους μικρούς (και μεγάλους) αναγνώστες και θεατές του. Αυτός ο καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, στη Βρετανία, σαν άλλος Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντν, μοιρασμένος ανάμεσα σε δύο χώρες και δύο ιδιότητες, είναι σήμερα ο μέγας παραμυθάς του καιρού μας.

«Μικρός» ομολογεί στη συνάντησή μας στο κέντρο της Αθήνας με αφορμή την παρουσίαση ενός παιχνιδιού με κάρτες που βασίζεται στο βιβλίο του «Το χωριό της χαράς», «ένιωθα προδομένος από το “ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα” των παραμυθιών. Είχα ταυτισθεί με τους χαρακτήρες, είχα παρακολουθήσεις τις περιπέτειές τους, βρισκόμουν στον κόσμο τους και ξαφνικά με άφηναν στα κρύα του λουτρού. Για μένα ήταν “ζήσαν αυτοί καλά κι εγώ χειρότερα”. Κι όταν ξαναδιάβαζα το βιβλίο,έπεφτα ξανά στον ίδιο τοίχο…». Γι΄ αυτό και έκανε μια «απελπισμένη» προσπάθεια να ξαναμπεί στον κόσμο τους, πιάνοντας το νήμα από εκεί που τέλειωνε η ιστορία: «Προσπαθούσα να σκεφθώ τι γινόταν μετά. Μήπως ο δράκος δεν είχε πεθάνει; Μήπως είχε επιζήσει; Και, ναι» συνεχίζει «ο δράκος δεν είχε ακόμα ξεψυχήσει. Οπότε, του έδινα τις πρώτες βοήθειες, κι όταν γινόταν καλά,για να με ευχαριστήσει μου έλεγε πού είναι ο κρυμμένος θησαυρός»… Και πάει λέγοντας. «Για να μη στερούμαι την ατμόσφαιρα και τη θαλπωρή των παραμυθιών, έφτιαχνα νέες ιστορίες, από αφετηρίες γνωστών παραμυθιών. Με τον καιρό» παραδέχεται «ανεξαρτητοποιήθηκα κι άρχισα να φτιάχνω τις δικές μου, με ήρωες που προσπαθούν να ξεπεράσουν προσωπικούς ή κοινωνικούς περιορισμούς, που θέλουν να ξεπεράσουν τα όριά τους» λέει. Ενα σκιάχτρο που θέλει να πετάξει, ένας χιονάνθρωπος που δεν θέλει να λιώσει, ένα άλογο του σκακιού που θέλει να καλπάσει σε ένα λιβάδι με τετράφυλλα τριφύλλια, ένα κολοκυθάκι που θέλει να δείρει έναν μανάβη, ένας ποντικός που θέλει να φάει μια γάτα…

«Η αλήθεια είναι ότι όσοι με ξέρουν ως νομικό και εγκληματολόγο, όσοι διαβάζουν τα επιστημονικά μου κείμενα,δεν μπορούν να καταλάβουν πως από τη μια γράφω ψυχρά και λογικά, χωρίς συναίσθημα, κι από την άλλη, με φαντασία, χιούμορ, παράλογα». Κι όμως… «Χωρίς να μπλέκονται οι δυο μου ιδιότητες, συνυπάρχουν. Αλλωστε το παράλογο και το φανταστικό των παραμυθιών χρειάζεται μια αυστηρή δομή. Κάπως έτσι μπορεί το “απίστευτο να γίνει πειστικό”» εξηγεί.

Εραστής των λέξεων, ο Ευγένιος Τριβιζάς μπορεί να βάλει μια λέξη μέσα σε ένα παραμύθι ή θεατρικό του έργο «γιατί μου αρέσει ο ήχος της, γιατί κάνει παρήχηση… Γι΄ αυτό και τα βιβλία μου μεταφράζονται δύσκολα». Παρά τις δυσκολίες, έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες- «Η τελευταία μαύρη γάτα» είναι το πρώτο του βιβλίο που μεταφράζεται στα εβραϊκά ενώ τα «Τρία μικρά λυκάκια», «είναι το πρώτο ελληνικό βιβλίο που θα μεταφραστεί στα αιθιοπικά…» μου εκμυστηρεύεται. «Τα καλύτερά μου,όμως, είναι τα θεατρικά. Με μαγεύει η οικονομία του θεάτρου- ό,τι έχεις να πεις, πρέπει να το πεις άμεσα, γρήγορα και αποτελεσματικά. Κι αυτό είναι πρόκληση».

Εφέτος, για πρώτη φορά, έγραψε θεατρικό έργο για μεγάλους – παίζεται παράλληλα με το καινούργιο του για παιδιά: Και τα δύο, παραγγελία της Τατιάνας Λύγαρη για το Τρένο στο Ρουφ:

«Οταν γράφω, γράφω για όλους. Είμαι υπέρ της συναπόλαυσης… Με έχουν κατηγορήσει ότι κλείνω το μάτι στους μεγάλους. Μα ένα παιδικό βιβλίο το διαβάζει η μαμά στο παιδί, ο δάσκαλος στους μαθητές, ένας μεγάλος σε κάποιον μικρό. Αν ο ίδιος βαριέται, το παιδί το αντιλαμβάνεται και παύει να ενδιαφέρεται. Το ίδιο ισχύει και στο θέατρο: Κάποιος συνοδεύει το παιδί σε μια παράσταση, δεν πάει μόνο του».

Τα έργα του Ευγένιου Τριβιζά «Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» και «Ο έβδομος σταθμός- Αποπλάνηση μιας κούκλας», για παιδιά και για ενηλίκους αντιστοίχως, παρουσιάζονται στο Τρένο στο Ρουφ σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Το έργο για παιδιά «Η Κούλα η κατσικούλα και το κλεμμένο τραγούδι» παρουσιάζεται στο θέατρο Ηβη από τον Κώστα Φαρμασώνη.

  • της μυρτως λοβερδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s