ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ: «Στη σκηνή αλωνίζω, στη ζωή είμαι ανασφαλής»

Posted: Φεβρουαρίου 28, 2009 in Γουλιώτη Στεφανία

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ, ΑΠΟΘΕΩΘΗΚΕ, ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ, ΔΕΧΤΗΚΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ «ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ». Η ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ, ΑΦΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ. ΦΕΥΓΕΙ ΓΙΑ ΕΞΩ, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Ποιος το περίμενε από αυτή την εικοσιοχτάχρονη, που δέχεται τη μία πρόταση μετά την άλλη, να τα παρατήσει όλα και να ετοιμάζει βαλίτσες για νέες εξερευνήσεις στις μητροπόλεις Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη. Προηγουμένως όμως έχει να παίξει στο έργο του Ουαζντί Μουαουάντ «Διψασμένοι» που σκηνοθετεί ο Μανόλης Μαυροματάκης και η Τζένη Αργυρίου στο Εθνικό Θέατρο, κατόπιν στην παράσταση που ετοιμάζει ο Γιάννης Χουβαρδάς ανεβάζοντας τον «Εφιάλτη της ευτυχίας» της Γιουστίνε ντελ Κόρτε, το καλοκαίρι στον Χορό των «Περσών» που θα σκηνοθετήσει το Ντίμιτερ Γκότσεφ στην Επίδαυρο, να τελειώσει τα γυρίσματα του σίριαλ «Χαρά αγνοείται» και μετά να συνεχίσει τις μεταπτυχιακές σπουδές. Παθιασμένη με το θέατρο, άρχισε να αντιλαμβάνεται σε βάθος το μέγεθος και την ποιότητα της εμπειρίας, της συνεύρεσης ηθοποιών – θεατών. Ίσως γι΄ αυτό να μην είναι το τυπικό δείγμα καλής ηθοποιού.

«Τό ΄χω πάρει πάρα πολύ σοβαρά το θέατρο. Αντιμετωπίζω τη δουλειά του ηθοποιού ως προσφορά». Προσωπικότητα που ενσωματώνει θερμότητα και ψυχρότητα, ένα σύνολο πάθους, χιούμορ, αθωότητας και ανησυχίας, ανοίγεται σε μεγάλες ελευθερίες και ταυτόχρονα πειθαρχεί. «Βίωσα εγκαίρως το ανεξάντλητο της τέχνης. Το θέμα της αυτοαναίρεσης. Δεν είσαι γιατί σου αρέσει αυτό που είσαι. Είσαι στην υπηρεσία κάποιου. Ό,τι κάνεις το κάνεις για να είσαι σε σύνδεση με τον άλλον».

Πριν από δύο χρόνια έκανε την πιο θεαματική και ηχηρή είσοδο που έγινε από νέα ηθοποιό στο θέατρο. Βούτηξε κατ΄ ευθείαν στα βαθιά, με την κατά Στάιν «Ηλέκτρα» στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Η ερμηνεία της μας κατέλαβε εξαπίνης. Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι΄ αυτήν την έκρηξη ταλέντου. Με τους επόμενους ρόλους της στη νουβέλα του Γκοτιέ «Ερωτευμένη νεκρή», στους κατά Λιγνάδη «Βάτρα-Χ», στον «Πρίγκιπα του Χόμπουργκ», στο χοροθέαμα «Βossa Νova» του Κωνσταντίνου Ρήγου, ξεπρόβαλε ένας οργανωμένος τεχνίτης. Αυτή την περίοδο, πρωταγωνιστεί στους «Διψασμένους», παραγωγή που εγκαινιάζει τη νεανική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η δεκαεφτάχρονη Νορβέζ, φανταστικό πρόσωπο το οποίο έχει επινοήσει ο ήρωας- συγγραφέας, κινείται σε ελεύθερη πτήση ανάμεσα στην ανεμελιά και την ενηλικίωση, στο όνειρο και τα περικαλλή φτερά της τέχνης. Γι΄ αυτό και παίζει τον ρόλο γλιστρώντας σε όλη την παράσταση πάνω σε πατίνια, ενώ λέει τον τελευταίο μονόλογο ισορροπώντας πάνω τους.

«Είμαι χαρούμενη μ΄ αυτή την εμπειρία. Όχι μόνο για τη συνεργασία ή για τον ρόλο, αλλά και για τις προοπτικές της παράστασης. Θα παιχτεί σε σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, σε νυχτερινά σχολεία, σε φυλακές ανηλίκων. Απευθύνεται σε παιδιά που δεν έχουν καταφέρει να ενταχθούν ακόμα σωστά, θέτοντας τον προβληματισμό τι κρατάς και τις χάνεις από τη μετάβαση στην ενηλικίωση».

  • Τι σε συνδέει με τους περιθωριακούς;

Είναι η πολιτική μου ματιά. Είναι η σχέση μου με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορώ να φανταστώ μια κοινωνία που δεν τα σέβεται. Μια περίοδο πήγα στους Γιατρούς του Κόσμου και δίδασκα ελληνικά στους μετανάστες. Διψάνε να έρθουν κοντά μας. Οι ευκαιρίες δεν είναι ίσες σε όλους τους ανθρώπους. Είμαστε τόσο προκατειλημμένοι. Κι εμείς που έχουμε, έστω τα επιφανειακά, τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας, τους φίλους μας, έχουμε την υποχρέωση να συνδεθούμε μαζί τους, να μοιραστούμε κάτι.

  • Η θεατρική σου ενηλικίωση πέρασε από δύσκολα στάδια;

Απέτυχα την πρώτη φορά που έδωσα στη Σχολή του Εθνικού. Με τη δεύτερη, μπήκα από τους τελευταίους. Στο δεύτερο έτος πήρα το αριστείο και συμμετείχα το καλοκαίρι στον Χορό της «Πενθεσίλεια» που έκανε ο Στάιν. Στο τρίτο έτος έφυγα, για να παίξω τη μουγκή κόρη στη «Μάνα Κουράγιο» στο Ρicolo Τheatro δίπλα στη Μανταλένα Κρίπα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έδωσα μάχη για να ξαναμπώ στη σχολή. Αλλά η πιο αποκαλυπτική στιγμή για μένα ήταν συμμετοχή μου στην «Αντιγόνη» του Βογιατζή (σ.σ.: ερμήνευσε τον Τειρεσία). Αναθεώρησα τη σχέση με τον εαυτό μου, τον ακκισμό μου, με τα κείμενα, με την άγνοια που κουβαλούσα… Όταν μου είπε ο Λευτέρης «δεν αγαπάς αυτό που κάνεις» ήταν το πρώτο υπαρξιακό μου ζήτημα. Ένα σημείο ρίσκου, του να υπάρχεις ή όχι στη σκηνή. Αυτή η αυτοαναίρεση είναι επώδυνη, γιατί πρέπει να αρνηθείς τον εαυτό σου. Να γίνεις αγωγός στο κοινό. Θέλει αυτοσυνείδηση, εξαντλητική δουλειά με το κείμενο, για να φθάσεις σε τέτοιο βάθος, ώστε να χάσεις το επιφανειακό, να χωθείς στο χάος.

Απόδραση στο εξωτερικό

  • Διαφέρει η σκέψη, η αντιμετώπισή σου σήμερα από τότε που ήσουν νεώτερη;

Αναθεώρησα την αυτοπεποίθηση, τις ευκολίες που είχα. Σήμερα δεν μπορώ τίποτα να θεωρήσω δεδομένο. Κι επειδή η τέχνη είναι ανεξάντλητη, θέλω, οφείλω, να πάω έξω, να γνωρίσω κι άλλους τρόπους, να γίνω πλουσιότερη ως ηθοποιός. Ήδη κάποια πανεπιστήμια με έχουν δεχτεί για σεμινάρια θεάτρου- κινηματογράφου. Αν δεν το κάνω τώρα, θα μου μείνει απωθημένο. Σε έναν χρόνο θα γυρίσω.

  • Η συμμετοχή σου στη σειρά «Χαρά αγνοείται», τι σου προσφέρει;

Κάνω το σίριαλ για τρεις λόγους. Για την αυτοχρηματοδότησή μου, ώστε να μπορέσω να φύγω στο εξωτερικό. Γιατί το σενάριο και ο ρόλος έχουν ενδιαφέρον. Και για την εμπειρία τη χρησιμοποιώ σαν άσκηση.

  • Το μέλλον χτίζεται. Εσύ με ποιους κανόνες θυσίες προχωράς;

Όταν κάνεις αυτό με το οποίο είσαι ευτυχισμένος και χαρούμενος, δεν αισθάνεσαι ότι στερείσαι κάτι». Το είπε η Σιλβί Γκιγιέμ και το οικειοποιούμαι. Δεν έχω θυσιάσει τίποτα ώς τώρα. Η εμπλοκή στη χαρά δεν σου στερεί κάτι, δεν σου αναιρεί τίποτα. Όταν στο τρίτο έτος της Σχολής ερωτεύτηκα, το έζησα 100%. Του έδωσα τη σημασία που ένιωθα, χωρίς να σκεφτώ το τίμημα.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΥΒΟΜΑΙ»

function openWindow(theTarget, windowName, Properties){
var newWin = window.open(theTarget, windowName, Properties);
newWin.focus();
}

  • Πίσω από το προφανές του ταλέντου σου, υπάρχουν συγκρούσεις;

Έχω διαρκώς μια υπερβάλλουσα όρεξη που πρέπει να ελέγχω. Οι δυνατότητές μου είναι τόσο εύκολες- η μεγάλη μου δύναμη είναι το σώμα μου- που στον παραμικρό κίνδυνο θα τις χρησιμοποιήσω. Αυτό προσπαθώ να αποφύγω, εξισορροπώντας τα εύκολα με τα δύσκολα. Στη σκηνή μπορώ να αλωνίσω, στην πραγματική ζωή έχω ανασφάλεια με την εμφάνισή μου. Θέλω να κρύβομαι. Διατηρώ μια παιδικότητα κι έναν παρορμητισμό, για το καλό και το κακό.

  • Θεωρείς διαβατήριο την μεγάλη επιτυχία της «Ηλέκτρας»;

Θεωρώ καλή μου τύχη το γεγονός πως με πίστεψε ο Στάιν, επέμενε, μ΄ εμπιστεύθηκε και μου έδωσε αυτή τη σπάνια ευκαιρία. Του τη χρωστάω. Μου έμαθε πολλά πάνω στη σύνθεση του κειμένου, στη σημασία της ατάκας. Κοντά του έμαθα να ανακαλύπτω την ομορφιά της βόλτας στη φύση. Να πηγαίνεις με τον άνεμο.

  • Συγκρίνεται η επιτυχία της Επιδαύρου με οποιαδήποτε άλλη;

Με την επιτυχία στη ζωή. Να ΄χεις τρία παιδιά, ένα ωραίο κτήμα στη θάλασσα και νά ΄χεις κάνει την επιτυχία στην Επίδαυρο.

  • Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009

info: «Οι διψασμένοι» στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» (Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210 3455020), ώς τις 8 Μαρτίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s