Αρχείο για Φεβρουαρίου 24, 2009

«Οταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω δεσμοφύλακας, γιατί θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσω τους μαύρους», θυμάται η Εβελιν Σ. Γουάιτ. Τελικά έγινε συγγραφέας και δημοσιογράφος
  • Η Αφροαμερικανή Εβελιν Σ. Γουάιτ σπούδασε θέατρο. Εζησε αρκετά χρόνια στη Δανία, σχεδιάζοντας φωτισμούς στο θέατρο. Οταν επέστρεψε στην Αμερική δεν της άρεσε το «εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον του αμερικανικού θεάτρου» κι έτσι άρχισε να γράφει. Εβγαλε τη μεταπτυχιακή σχολή δημοσιογραφίας του Κολούμπια. Ως δημοσιογράφος γνώρισε την Αλις Γουόκερ, την περίφημη φεμινίστρια και ακτιβίστρια, συγγραφέα του «Πορφυρού χρώματος», που μετέφερε στον κινηματογράφο ο Στίβεν Σπίλμπεργκ (1985). Και αποφάσισε να γράψει τη βιογραφία της, που κυκλοφόρησε το 2004. Αμέσως έγινε διάσημη.
Αύριο και την Τετάρτη, καλεσμένη της πρεσβείας των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του ετήσιου εορτασμού της αφροαμερικανικής παράδοσης, ενός θεσμού 82 χρόνων, που μετά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα αποκτά μεγαλύτερη σπουδαιότητα, η Εβελιν Σ. Γουάιτ θα μιλήσει στην Αθήνα για τον ρόλο της μοίρας ή του πεπρωμένου στη ζωή του κάθε ανθρώπου, με φωτεινό παράδειγμα τη ζωή της Αλις Γουόκερ, με τίτλο «Το σύμπαν προνοεί: η βιογραφία της Αλις Γουόκερ».

– Τι σας παρακίνησε να γράψετε τη βιογραφία της;

«Το ήθελε η μοίρα. Και γνωρίζω καλά ότι εσείς οι Ελληνες πιστεύετε στη μοίρα. Επιασα δουλειά στη San Francisco Chronicle τη δεκαετία του ’80, τότε ακριβώς που βγήκε η ταινία «Πορφυρό Χρώμα» του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ο αντίκτυπος που προκάλεσε στην αφροαμερικανική κοινότητα ήταν τεράστιος, με σημαντικότερη ίσως τη συζήτηση για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση των γυναικών. Ως δημοσιογράφος, αλλά και Αφροαμερικανή δεν είχα δει ποτέ ξανά τη μαύρη κοινότητα να διαδηλώνει, διεκδικώντας καλύτερο σύστημα υγείας και καλύτερες δουλειές… Η Αλις Γουόκερ ζούσε στο Σαν Φρανσίσκο. Τη συνάντησα για να μιλήσουμε για όλα όσα συνέβαιναν στο περιθώριο της ταινίας. Ξέρετε, πάρα πολλοί άνθρωποι δεν είχαν διαβάσει καν το βιβλίο της πριν από την ταινία. Κι ας υπήρξε η πρώτη Αφροαμερικανή που κέρδισε Πούλιτζερ».

– Δεν ήταν μεγάλο ρίσκο να γράψετε τη βιογραφία μιας γυναίκας που ήταν ακόμη πολύ νέα και ενεργή;

«Είχε όμως κιόλας επιτύχει πάρα πολλά. Ηταν 51 ετών όταν άρχισα να γράφω. Εκτός από το Πούλιτζερ, ήταν η πρώτη μαύρη συγγραφέας που είδε το βιβλίο της να γυρίζεται ταινία στο Χόλιγουντ, ήταν η πρώτη που παντρεύτηκε νόμιμα λευκό στο Μισισίπι, τον Εβραίο δικηγόρο Μελ Λέβενταλ. Ηταν ήδη διεθνώς γνωστή όχι μόνο ως συγγραφέας, αλλά και ως ακτιβίστρια. Οταν τη γνώρισα είχε μόλις απορρίψει την επίσημη πρόσκληση του Μπιλ Κλίντον να παραβρεθεί στον Λευκό Οίκο, γεγονός ανήκουστο στην Αμερική, επειδή διαφωνούσε με την πολιτική του απέναντι στην Κούβα. Της άξιζε λοιπόν να γραφτεί η βιογραφία της».

– Της άρεσε;

«Μου είπε ότι θεωρεί το βιβλίο μου «πρότυπο αγάπης και ακεραιότητας». Οπως φαντάζεστε, σήμαινε πολλά για μένα…».

– Ο τίτλος της ομιλίας σας ξεκινά με τις λέξεις «το σύμπαν προνοεί». Αλήθεια το πιστεύετε;

«Φυσικά. Αν αφήσεις τον εαυτό σου να ανοιχτεί στη θεία φύση και στις κοσμικές δυνάμεις, όπως τις περιέγραψαν οι αρχαίοι Ελληνες και ο Σέξπιρ, τότε θα σε βοηθήσουν και θα σε οδηγήσουν σ’ αυτό που θέλεις. Η πνευματικότητα της Αλις Γουόκερ υπήρξε ιδανικό πρότυπο για μένα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Ημουν στο μετρό της Νέας Υόρκης, μόλις είχα πάρει συνέντευξη από μια πανεπιστημιακό, καθηγήτρια της Γουόκερ. Το βαγόνι ασφυκτικά γεμάτο. Ακριβώς απέναντί μου στέκονταν δύο μαύρες έφηβες. Είχαν ένα μωρό, κρατιόντουσαν από το καρότσι του και διάβαζαν μαζί το «Πορφυρό Χρώμα». Συγκλονίστηκα. Πόσες ήταν οι πιθανότητες σε ένα μετρό που χρησιμοποιούν εκατομμύρια άνθρωποι να βρεθώ μπροστά τους;»

– Φαντάζομαι ότι μεγαλώσατε σε πιο ευνοϊκές συνθήκες απ’ ό,τι η Αλις Γουόκερ.

«Δεν μεγάλωσα στο Νότο των φυλετικών διαχωρισμών όπως αυτή. Είναι 10 χρόνια μεγαλύτερή μου. Εγινε 65 ετών πριν από λίγες μέρες, εγώ θα κλείσω τα 55 το Μάρτιο. Δεν υπέστην τις ρατσιστικές διώξεις όπως εκείνη. Επωφελήθηκα από το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, ειδικότερα όταν άρχισαν οι μεγάλες αλλαγές τη δεκαετία του ’60. Οπότε είχα τη δυνατότητα να διεκδικήσω το δικαίωμά μου στην εκπαίδευση. Ο πατέρας μου εργαζόταν στο εργοστάσιο της σούπας Campbell και η μητέρα μου στο σπίτι. Είμαι το μεγαλύτερο από 5 παιδιά και η πρώτη στην ιστορία της οικογένειάς μου που φοίτησε στο πανεπιστήμιο και, μάλιστα, σε δύο από τα καλύτερα στην Αμερική, το Χάρβαρντ και το Κολούμπια, φυσικά με υποτροφία».

– Εχετε αλήθεια δηλώσει ότι όταν ήσασταν μικρή θέλατε να γίνετε δεσμοφύλακας;

«Ναι. Γιατί έβλεπα ότι όλοι οι μαύροι που βοηθούσαν άλλους μαύρους κατέληγαν στη φυλακή. Μιλάω φυσικά για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή την Αντζελα Ντέιβις. Σκέφτηκα ότι εάν γινόμουν δεσμοφύλακας θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσω τους μαύρους και πάνω απ’ όλα να καταλάβω γιατί φυλακίζονται. Το 1972, όταν άρχισα να σπουδάζω, έκανα εθελοντική εργασία στις φυλακές. Σας διαβεβαιώ ότι ήταν πολύ καταθλιπτικά. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να το κάνω, γιατί απλούστατα δεν ήθελα να περνάω έτσι τον ελεύθερο χρόνο μου».

– Ποιος άραγε μπορεί να είναι ο ρόλος του φεμινιστικού κινήματος τον 21ο αιώνα;

«Πρέπει να ζητάμε περισσότερα, να διεκδικούμε τη θέση που μας αξίζει σε κάθε τομέα: πολιτική, επιχειρήσεις, τέχνες, θρησκεία. Οι γυναίκες πρέπει να ενθαρρύνουμε τους άντρες να βγάλουν τη θηλυκή πλευρά τους, δηλαδή τη συμφιλίωση, την πραότητα, την προθυμία να ακούσουν».

* Αύριο στις 7 μ.μ. μιλά στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) και την Τετάρτη (7 μ.μ.) στο Κέντρο Τεχνών ACS, στο Χαλάνδρι (Γαρυττού 53, τηλ.: 210-639 3341). Είσοδος ελεύθερη. *

Ο Ομπάμα δεν είναι Θεός ή μάγος

– Εχει αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά σας μετά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα;

«Ναι. Υπάρχει μια χαρά πλέον σε ολόκληρη την Αμερική. Και δεν πρέπει καθόλου να το υποτιμούμε. Γιατί έλειπε τα τελευταία χρόνια, ζούσαμε συννεφιασμένοι, νιώθοντας ότι όλος ο κόσμος μάς μισεί. Ο κόσμος βλέπει τον Ομπάμα ως έναν νέο, φρέσκο, ανοιχτόμυαλο, μιγά άντρα, πολύ ευτυχισμένο με την ταυτότητά του, με μια πολύ χαρούμενη οικογένεια, που δεν τον καθορίζει η εξουσία, η δύναμη και η επιθετικότητά της. Είναι ένας… παγκόσμιος τύπος. Και δεν νομίζω ότι έχουμε ψευδαισθήσεις. Αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να φτιάξει τα πάντα. Ο Ομπάμα δεν είναι ούτε Θεός ούτε μάγος».
  • Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/02/2009
Advertisements