Η «συμμορία» των 12

ΦΑΟΥΣΤ Το αριστούργημα του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε μέσα από εφτά διαφορετικές σκηνοθετικές ματιές και δώδεκα ερμηνευτικές προσεγγίσεις από μια ομάδα νέων καλλιτεχνών στην παράσταση-πείραμα του Εθνικού Θεάτρου. Το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης όπως το κατέγραψε ο Γκαίτε το 19ο αιώνα συναντά τις γνωστικές και υπαρξιακές αγωνίες μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών τον 21ο αιώνα. Το ερώτημα εργασίας απλό: Εγώ και ο Φάουστ. Οι σκέψεις, οι αγωνίες, οι φόβοι, η έμπνευση, η πορεία δώδεκα καλλιτεχνών με αλφαβητική σειρά:

  • Γιώργος Βαλαής, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«15 Οκτώβρη: Χθες χτύπησα το γόνατό μου στην παράσταση και τώρα κάνω δουλειές κούτσα κούτσα. Είπα να καθαρίσω το σπίτι. Ταυτόχρονα ακούω μουσική. I think I’m dumb or maybe just happy. Δύο μέρες μετά: Το γόνατό μου πρήστηκε πάλι, γαμώτο. Τι στο διάολο να κάνω; Ξημερώματα 24ης προς 25ης: Είμαι μάλλον λίγο κουρασμένος. Δευτέρα, μία μέρα μετά: Τίποτα για σήμερα. Ας πούμε ότι όλα πάνε καλά. Την άλλη μέρα: Κι αν έχω πεθάνει εδώ και πολύ καιρό; Μεσάνυχτα Τρίτης: Καλή μέρα, αν σκεφτείς ότι είμαι με 2 ώρες ύπνο και τώρα είναι 12.30 το βράδυ και εγώ κατάφερα να κάνω όλες τις δουλειές μου. Τώρα τα πόδια μου πονάνε αλλά είμαι ζωντανός».

  • Γιώργος Γάλλος, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«Κοιτάζω στο λεξικό: εγώ [eγό] αντων. προσ. α’ προσώπου: φανερώνει το α’ πρόσωπο του λόγου, εκείνον που μιλάει, σε αντιδιαστολή προς το εσύ (β’ πρόσωπο) και το αυτός (γ’ πρόσωπο). σύνολο [sinolo] 1. Το αποτέλεσμα της συνένωσης στοιχείων ή τμημάτων που μπορούν να αποτελέσουν μια ενότητα. 2. Ολα τα άτομα που αποτελούν μια μονάδα, χωρίς να εξαιρείται κανένας. Στο χαρτί είναι πολύ εύκολο να μπούνε οι δύο λέξεις δίπλα δίπλα, και μπορείς να απομνημονεύσεις τους ορισμούς τους σε δύο λεπτά. Στην πράξη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι μια διαδικασία που δοκιμάζεται εδώ και δεκατέσσερις μήνες και είναι ανάγκη να συνεχιστεί».

  • Δεσποινα Κούρτη, ηθοποιός

«Οταν πρωτοδιάβασα το έργο, ο ήρωας μου δημιουργούσε αντιφατικά συναισθήματα. Την ίδια στιγμή που με γοήτευε, την ίδια και με εκνεύριζε. Χρειάστηκε να συγκρουστούμε με το έργο για να μπορέσουμε να το ξεκλειδώσουμε. Πλέον για μένα ο Φάουστ είναι ένα μυαλό, μια ψυχή σε μια ασταμάτητη, λυσσασμένη κίνηση προς τα ψηλά και προς τα μπρος. Μια κίνηση παθιασμένη, σκληρή, επικίνδυνη, βλάσφημη, απελπισμένη και τελικά βαθιά συγκινητική».

  • Αριάν Λαμπέντ, ηθοποιός

«Ο φάουστ είναι σαν μια μου συνάντηση με έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να πάρει το πρόσωπο του καθενός, το δικό σου, το δικό μου, το δικό του. Δεν πρόκειται για έναν ήρωα, αλλά έναν άνθρωπο που ψάχνει να ζήσει. Που συναντά τον έρωτα όπως για πρώτη φορά συναντάμε το ίδιο μας το γέλιο. Σύντροφός του, δίπλα του, αυτός που εμείς ονομάζουμε Μεφιστοφελή. Μάρτυρας σε κάθε του βήμα. Μόνο εκείνος όμως, ο Φάουστ, είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις επιλογές του. Κι ό,τι πρέπει να ζήσει, θα το ζήσει.?Et ce qui doit etre vecu, sera vecu».

  • Χρήστος Λούλης, ηθοποιός

«Είναι ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης αυτή την περίοδο. Είμαι, λέει, κλεισμένος σε ένα ασανσέρ εγώ και ο Φάουστ. Είναι γέρος και τα μάτια του είναι ιδρωμένα και μαύρα. Τα γένια και τα μαλλιά του, άσπρα και μακριά, και φοράει ρούχα καλοκαιρινά. Προσπαθώ να πω κάτι αστείο και με κοιτάζει σαν να με λυπάται. Τότε τα παίρνω στο κρανίο και αρχίζω και τον χτυπάω. Ξυπνάω για να πάω στην πρόβα. Εκεί ξέρω τουλάχιστον ότι θα γελάσουν με το αστείο μου (ελπίζω). Παναγία μου, βόηθα…».

  • Βασίλης Μαυρογεωργίου, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«Επειτα από ένα χρόνο και παραπάνω ενασχόλησης με τον ‘’Φάουστ’’, η σχέση μου/μας με το κείμενο, τον ήρωα, το συγγραφέα, μοιάζει ερωτική. Υπήρχαν φορές που μίσησα βαθύτατα τον Γκαίτε, δεν είχα ιδέα τι θέλει να πει, για ποιο λόγο έγραψε αυτό το έργο και τι δουλειά έχω εγώ με αυτό. Υπήρξαν φορές που νόμιζα ότι κάτι βρήκα, μια λογική, κατάφερα να βγάλω ένα νόημα αλλά ο επόμενος στίχος ερχόταν να με διαψεύσει και να καταρρίψει κάθε μου θεωρία. Το κείμενο πολλές φορές συμπεριφερόταν σαν φίδι που ξέφευγε από κάθε προσπάθεια να το περιορίσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εκεί όπου αν ήσουν μόνος θα μπορούσες να κάνεις τα στραβά μάτια και να προχωρήσεις κόβοντας παρά λύνοντας τα προβλήματα, είχες πάνω από το κεφάλι σου και άλλους έξι σκηνοθέτες να γκρινιάζουν και να δυσφορούν με τις προσωπικές σου ευκολίες και να σε ξαναβάζουν στο σωστό μα δύσβατο δρόμο. Θα ήθελα πάρα πολύ να πω ότι αγάπησα αυτό το έργο, μα η αλήθεια είναι πως πιο πολύ αγάπησα τη συνθήκη και τους ανθρώπους».

  • Αργύρης Ξάφης, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«’’Μερικές φορές τις νύχτες περνάς σε κλειστά κλαμπ της συμφοράς, νιώθεις πως είσαι ανασφαλής, σε κάθε κατάχρηση επιρρεπής, σπρώχνεις ανθρώπους για να περάσεις και διώχνεις τις σκέψεις για να μην κλάψεις, αλήθεια, πώς είναι μια καρδιά από γυαλί και κάποιος που χάνεται από στιγμή σε στιγμή, ήμασταν ίδιοι κι όμως έχεις αλλάξει, φαίνεται βαρετό, μα τώρα πια δεν πειράζει, μιας και κάθε αγάπη σβήνει σα φλόγα κι εσύ κρατάς ένα κερί μέσα στην μπόρα[…] Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά, υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά, και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ, με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω’’. Stereo Nova, ‘’Το παζλ στον αέρα’’».

  • Αγγελική Παπούλια, ηθοποιός-σκηνοθέτις

«Θα δανειστώ ένα απόσπασμα από τους ‘’Γάμους του Ουρανού και της Κόλασης’’ του Ουίλιαμ Μπλέικ, όπου μιλάει η φωνή του Διαβόλου απαριθμώντας τρεις αλήθειες της ύπαρξης: ‘’1. Ο Ανθρωπος δεν έχει Σώμα χωριστό από την Ψυχή του. Γιατί αυτό που ονομάζουμε Σώμα είναι μέρος της Ψυχής και το διακρίνουμε με τις πέντε Αισθήσεις, τους μοναδικούς διαύλους της Ψυχής στις μέρες μας. 2. Η Ενέργεια είναι η μόνη ζωή κι εκπορεύεται από το Σώμα και η Λογική είναι όριο ή εξωτερική περιφέρεια της Ενέργειας. 3. Η Ενέργεια είναι Αιώνια Ηδονή’’».

  • Χρήστος Πασσαλής, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«‘’Θα ‘θελα να γιορτάσω. Αλλά τι;/ Να τραγουδήσω με τους άλλους/ Ομως στην τόση μοναξιά μου λείπει καθετί το θεϊκό/ Αυτή, αυτή είναι η αναπηρία μου, το ξέρω/ Μου παραλύει τους τένοντες και με καταβάλλει ό,τι κι αν αρχίσω/ Και κάθομαι έτσι αναίσθητος όλη τη μέρα και βουβός σα νήπιο/… Αλλά για μένα, στο ταραγμένο στήθος μου, ο ήλιος που εμψυχώνει/ Ανατέλλει στείρος και ψυχρός σαν τις ακτίνες της νυκτός/ Αχ! Και μάταιος και άδειος, σαν τοίχος φυλακής, ο ουρανός/ Κρέμεται πάνω απ’ το κεφάλι μου βαρύς και με λυγίζει’’. Στίχοι του Friedrich Holderlin, του μεγαλύτερου Γερμανού ρομαντικού».

  • Γιάννος Περλέγκας, ηθοποιός

«Ο Φάουστ σήμερα, για μένα, είναι το παράδειγμα του αντιφατικού, παμφάγου και απελπισμένου ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να πιστέψει σε κάτι, να συγκινηθεί από κάτι, αλλά αδυνατεί. Για μένα αυτό συμβαίνει λόγω της υπερπληροφόρησης που λαμβάνουμε σήμερα σε συνάρτηση με την ολοένα επιταχυνόμενη απώλεια του εαυτού μας σ’ αυτόν τον αχανή, ακατανόητο κόσμο. Είναι ένα απόλυτα σύγχρονο πρόσωπο. Από την άλλη, η συνάντηση με τα παιδιά αυτού του «Φάουστ» είναι για μένα μια πολύ σημαντική στιγμή, γιατί αποτελεί συνάντηση μιας γενιάς, που τώρα ενηλικιώνεται καλλιτεχνικά και προσπαθεί να δώσει το στίγμα της».

  • Εύη Σαουλίδου, ηθοποιός

«Τρεις αποτυχημένες απόπειρες να το διαβάσω στο παρελθόν, έργο 4.610 στίχων, που ο συγγραφέας του το έγραφε σε ολόκληρη τη ζωή του. Λόγος ποιητικός και ακραία σύνθετος. Μιλάει για απόλυτα υπαρξιακά ζητήματα. Και ανατίθεται σε νέους ανθρώπους. Τρομακτικό, προκλητικό. Συζητήσεις επί συζητήσεων, προβληματισμοί, ατέλειωτες ώρες δουλειάς, φιδάκι που πάντα ξέφευγε. Ακόμα και τώρα. Συνεχόμενο κυνήγι. Των λέξεων, των νοημάτων. Μοιάζει το ψάξιμο να μην είναι ποτέ αρκετό. Μου άρεσε που σε αυτό το κυνήγι ήμασταν όλοι ίσοι και όλοι συνομήλικοι. Που ήταν το πιο αποκαλυπτικό ταξίδι προσωπικοτήτων. Που μέσα σε όλο το φορτίο χαιρόμασταν την αφορμή και γελούσαμε σαν παιδιά. Και που με τους συγκεκριμένους ανθρώπους θα είμαστε κάθε βράδυ στη σκηνή. Να προσπαθούμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε ότι η ζωή είναι η στιγμή».

  • Αργυρώ Χιώτη, ηθοποιός-σκηνοθέτις

«αφού το συναίσθημα έρχεται πρώτο/ αυτός που προσέχει έστω και λίγο/ τη σύνταξη των πραγμάτων/ απόλυτα ποτέ του δεν θα σε φιλήσει/απόλυτα να ‘μαι τρελός/ τώρα που η Ανοιξη είναι εδώ/ […]/γέλασε, γέρνοντας στα χέρια μου/ γιατί η ζωή δεν είναι παράγραφος/ Κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι παρένθεση’’. Ποίημα από το «33*3*33» του e.e.cummings».

  • ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 2130324848, 210-3305074, 210-7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας).
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Παρ. 21.00, Σάβ. 21.30, Κυρ. 19.00.
Τιμές εισιτηρίων: €20, €16, €13 (φοιτ.).

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, 21/02/2009
Advertisements
Σχόλια
  1. Ενδιαφέρουσα η ιδέα. Και πολύ φιλόδοξη. Φιλότιμη η προσπάθεια. Φανερή η «μελέτη» όμως τελικά ανεπαρκής. Το θέμα τεράστιο και το έργο επίσης. Γι αυτό και το αποτέλεσμα μοιάζει «κουλτουριάρικο», λίγο πλίνθοι και κέραμοι… Δεν χωράνε όλα σε μια παράσταση. Μια λίγο πιο «ταπεινή» προσέγγιση ίσως κέρδιζε περισσότερο το θεατή. Διάβασα κάπου από ένα συντελεστή ότι το θέατρο έχει νόημα όταν φανερώνει το «επείγον» Τόσα τα επείγοντα εδώ που δεν μου έμεινε τίποτα. Ωστόσο χάρηκα που νέα παιδιά αναμετριούνται με κάτι τόσο δύσκολο και οι ερμηνείες σε γενικές γραμμές ήταν ειλικρινείς, παρότι λίγο ρηχές (μερικοί ρόλοι χρειάζονται ξεχωριστή ωριμότητα – αίμα, αυτό το «υγρό περιωπής».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s