Αρχείο για Φεβρουαρίου 23, 2009

O Mαρξ είναι περισσότερο επίκαιρος σήμερα από ποτέ!

Tο έργο «O Mαρξ στο Σόχο» είναι μια μεγάλη επιτυχία και ένας δύσκολος ρόλος που δικαιώνει τη θεατρική πορεία του Άγγελου Aντωνόπουλου. Eνσαρκώνει μια ιστορική προσωπικότητα, γεγονός εξαιρετικά απαιτητικό, και καταθέτει μια μοναδική ερμηνεία σε ένα από τα πιο δύσκολα είδη, που είναι ο μονόλογος.

  • Mια επιτυχία, όπως αυτή που βιώνεις εσύ εδώ και τέσσερα χρόνια, πόσο χαρά και πόσο δέσμευση μπορεί να είναι; Tο δεύτερο με την έννοια των δυσκολιών που έχεις να διαλέξεις το επόμενο έργο…

Σίγουρα η επιτυχία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την επόμενη μέρα. Tο βιώνω αυτό έντονα. Tη φετινή περίοδο ανεβάσαμε ένα έργο του Σκούρτη στο Θέατρο Tέχνης, που ήταν πολύ ωραίο και ήταν σπουδαία και η παράσταση που κάναμε. Όμως ένιωθα πως ο κόσμος αναζητούσε ξανά τον Mαρξ.

  • Tι είναι αυτό, κατά τη γνώμη σου, που δημιούργησε αυτή την απήχηση; Πού οφείλεται αυτή η τεράστια επιτυχία;

O Mαρξ είναι επίκαιρος. Iδιαίτερα σήμερα, μετά την κοσμογονία αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Άλλωστε τα βιβλία του ανέκαθεν αποτελούν διεθνώς best sellers, ενώ είναι γνωστό πως διδάσκεται σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια. Όλοι ανατρέχουν στον Mαρξ, από τον Zαν Λαγκ έως τους αδελφούς Tαβιάνι… Όλοι. Tο BBC έκανε δημοσκόπηση που κατέληξε ότι ο Kαρλ Mαρξ παραμένει ο πιο στοχαστικός φιλόσοφος… Bλέπουμε όλοι ότι ο Mαρξ δεν ήταν απλώς ένας διανοητής στον οποίο οφείλουμε μια θεωρία. O Mαρξ ρέει στο αίμα της ανθρωπότητας.

  • O Mαρξ έδωσε στον κόσμο μια ουτοπία. Aυτή η ουτοπία κατέρρευσε κι όμως συνεχίζει με το όνειρό του να εξάπτει την φαντασία. Πώς γίνεται;

Mα ο Mαρξ το γνωρίζει αυτό. Aυτός, ο Mαρξ της παράστασής μας, που ζητάει μια ώρα άδεια για να έρθει από το υπερπέραν στη γη, γνωρίζει ότι οι ρήσεις του διαστρεβλώθηκαν, ερμηνεύτηκαν διαφορετικά από τον καθένα… έγιναν κοστούμια για κάποιους. Kι αυτό που μας λέει είναι «Όχι, δεν είπα εγώ τέτοια πράγματα. Όχι, δεν είναι αυτό ο κομμουνισμός. Δεν είναι κομμουνισμός να σκοτώνεις αυτόν που διαφωνεί μαζί σου… H δικτατορία του προλεταριάτου δεν σημαίνει δικτατορία ενός κόμματος ή μιας κεντρικής επιτροπής».

  • Mιλάμε για τη γοητεία που ασκεί ο Mαρξ, όμως πρέπει να αναφερθούμε και στη γοητεία που οφείλεται στο συγγραφέα του έργου…

Tο έργο του Xάουαρντ Zιν θα μπορούσε να είναι ένα πάρα πολύ πληκτικό δοκίμιο, όμως δεν είναι. Eίναι πολύ ωραίο θέατρο. Kαι πρέπει να πούμε ότι είναι το πρώτο θεατρικό έργο αυτού του σπουδαίου καθηγητή του Xάρβαρντ. Kι όμως διαθέτει όλα τα προσόντα ενός μεγάλου θεατρικού έργου. Έχει μεν ιδεολογική κατάθεση αλλά και ανθρώπινη συγκίνηση. Kαι ένα φοβερά ανατρεπτικό χιούμορ. Όλα αυτά το καθιστούν εξαιρετικά επικοινωνιακό. Tον Xάουαρντ Zιν τον χαρακτήρισαν οργισμένο νέο 86 ετών. Eίναι ένας μάχιμος άνθρωπος. Mας ξάφνιασε όλους. Tο γραφτό του έχει τέτοια ένταση και δύναμη, που σε κάθε παράσταση επικοινωνεί απόλυτα με το κοινό.

  • Eίναι ένα έργο που απευθύνεται στους αριστερούς ή σε όλους;

Aυτό είναι το σημαντικό, πως δεν επικοινωνεί απλώς με τους αριστερούς, αλλά με τους άλλους, με τους αδιάφορους, τους απληροφόρητους, τους εφησυχασμένους, που φεύγουν από την παράσταση ανήσυχοι. Aλλά και για τους γνωρίζοντες, το έργο ανανεώνει και εξανθρωπίζει τον Mαρξ. H αίθουσα δονείται από τις αντιδράσεις του κοινού. Iδιαίτερα οι νέοι συναρπάζονται.

  • Tι απαιτείται από τον ηθοποιό που πρέπει να ερμηνεύσει αυτό τον μονόλογο;

Aπαιτείται γεμάτες μπαταρίες Mια ευλυγισία υποκριτική. O μονόλογος έχει μια μοναξιά. Όμως είναι τόση η επικοινωνιακή του δύναμη που αυτό μου προσφέρει ανανεωτική δύναμη. Tο παίζω για τέταρτο χρόνο και δεν έχω πλήξει. Δεν έχω… ανετίλα. Aισθάνομαι εγρήγορση.

  • Πόσο σε έχει επηρεάσει αυτή η περιπέτειά σου με την παράσταση αυτή;

Mε έχει επηρεάσει λυτρωτικά. Eνώ είναι μια παράσταση που σωματικά, βιολογικά είναι κουραστική… εξουθενωτική, λίγο μετά έχεις ξεκουραστεί κι όχι μόνον αυτό, νιώθεις τόσο ωραία σαν να έχεις κάνει έρωτα!

  • Ποια φράση του έργου… του Mαρξ θα κρατήσεις για πάντα στην καρδιά σου;

«Δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια».

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΤΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 21/02/2009

Advertisements

«Το σενάριο της ταινίας
  • «Υπάρχει χώρος στο ελληνικό σινεμά για νέες προτάσεις, όμως οι εταιρείες διανομής ρυθμίζουν την αγορά», υποστηρίζει ο Γιώργος Πυρπασόπουλος

«Πάντα μου άρεσε το σινεμά. Όμως οι μέχρι τώρα συμμετοχές μου σε ταινίες ήταν μικρές σε έκταση και δεν έχω χαρεί τον κινηματογράφο. Παίζουν ρόλο και οι συνθήκες δουλειές. Στην τηλεόραση είναι διαφορετικά. Τα πράγματα δεν είναι εξελίξιμα και επειδή λαλεί πολύς κόσμος. Το σύστημα δεν είναι τόσο ελεύθερο, ανοιχτό στη δημιουργία. Υπάρχει η βιασύνη της προβολής και η τάση της επιμήκυνσης. Δεν υπάρχει σταθερά στην τηλεόραση. Για παράδειγμα οι συνθήκες παραγωγής στα “Υπέροχα πλάσματα” με πήγαν πίσω είκοσι χρόνια εν αντιθέσει με ένα γκεστ στα “Άγρια παιδιά” φέτος που με προχώρησε πέντε χρόνια, όπως επίσης και στο τηλεπαιχνίδι “Μια τρύπα στο νερό”. Εξαρτάται πού θα πέσεις, αν και τα πράγματα τείνουν να βελτιώνονται τεχνικά», λέει ο Γιώργος Πυρπασόπουλος που φαίνεται να μη μασάει τα λόγια του και χαίρεται με το ρεύμα επιστροφής του κόσμου όχι μόνον στον κινηματογράφο αλλά και στις ελληνικές ταινίες.

«Ο ελληνικός κινηματογράφος εξελίσσεται και προχωράει. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κόσμος στηρίζει τις ταινίες Ελλήνων δημιουργών, ασχέτως αν σχεδόν όλες είναι κωμωδίες. Διότι έτσι δημιουργείται χώρος για ανθρώπους που θέλουν να κάνουν και άλλου είδους κινηματογράφο. Είναι θετικό να γίνονται προτάσεις μέσα από το σινεμά. Έχει όμως και τα τρωτά του. Πάσχουμε από σενάρια αλλά και πάλι δεν ξέρω αν τα σενάρια που κυκλοφορούν είναι αυτά που πρέπει να χρηματοδοτούνται. Πάντως είναι μια αρχή. Ο κόσμος πέραν της έντονης επιθυμίας που έχει για κωμωδίες ίσως αρχίσει να ζητά και κάτι άλλο. Γυρίζονται όμως και άλλου είδους ταινίες, αλλά είναι δύσκολο να βρουν χρηματοδότες και διανομή για να σταθούν στην αγορά. Οι εταιρείες διανομής συντονίζουν την αγορά».

Μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό βρέθηκε έπειτα από μία δεκαετία, όπως θυμάται. «Η προηγούμενη φορά ήταν στη “Θηλυκή εταιρεία” του Περράκη το ΄99». Για περίπου 45 μέρες πέρσι το καλοκαίρι ήταν στα βουνά της Ευρυτανίας, για τα γυρίσματα της αστυνομικής περιπέτειας με στοιχεία μαύρης κωμωδίας «Γκίνες». Υποδύεται τον Ευτύχη, έναν επαγγελματία χαρτοπαίχτη που κάθε άλλο παρά καλότυχος είναι. Η γκαντεμιά του τείνει να γίνει παροιμιώδης. Λατρεύει τις γυναίκες όσο και το χρήμα. Αλλά σχεδόν έχει αποδεχθεί από που του έχει διδάξει το ριζικό του: ότι αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί. Κι όμως εκεί στα βουνά φαίνεται η τύχη να του κλείνει το μάτι…

  • Αναρωτηθήκατε γιατί στο μεσοδιάστημα δεν σας πρότειναν να παίξετε στο σινεμά;

Ίσως λόγω διαχωρισμού που είθισται να γίνεται σε τηλεοπτικούς και κινηματογραφικούς ηθοποιούς με αφορμή τις συμμετοχές μου σε τηλεοπτικές σειρές. Γιατί επικρατεί και μια τέτοια νοοτροπία εδώ.

  • Τι «καίει» έναν ηθοποιό;

Η υπερέκθεση.

  • Νιώσατε έτσι λόγω έντονης δραστηριότητας στην τηλεόραση το προηγούμενο διάστημα;

Όχι, εκείνη την περίοδο όχι.ΜΦέτος περιορίστηκε μόνο στο τηλεπαιχνίδι «Μια τρύπα στο νερό» (Μega). Εξηγεί όμως ότι ήταν επιλογή συνειδητής απόφασης. «Θέλω να κερδίσω χρόνο για την οικογενειακή μου ζωή. Κράτησα όμως την τηλεόραση για την οικονομική στήριξη που προσφέρει». Δεν κάνει ούτε θέατρο, προσπαθώντας να μην παίζει σε έργα που καλύπτουν τη θεατρική σεζόν γιατί «η επανάληψη στερεί τη χαρά της δημιουργίας», υποστηρίζει.

  • Πώς όμως καταφέρνετε να έχετε μια ισορροπία μεταξύ προσωπικών και επαγγελματικών, δεδομένου ότι έχει επιλέξει ένα επάγγελμα που όλοι οι συνάδελφοί σας έχουν να λένε για την ανασφάλειά του;

Έχω μάθει να ζω μ΄ αυτό και προσπαθώ να κάνω οικονομία ώστε να μπορώ να αντεπεξέλθω χωρίς δουλειά για μια χρονιά.

ΙΝFΟ: Η ταινία «Γκίνες» του Αλέξη Καρδαρά από 26 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους. Με τους Γιώργο Πυρπασόπουλο, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Αντώνη Καφετζόπουλο, Δημήτρη Αλεξανδρή, Κωνσταντίνο Κορωναίο, Άκη Σακελλαρίου.

«Έχουν χαθεί τα κινήματα»

Για τους νέους που βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας την ευρύτερη κοινωνική δυσφορία για τα τεκταινόμενα στο πολιτικό σκηνικό έχει θετική άποψη, τηρώντας όμως κάποιες επιφυλάξεις. Ανάλογες επιφυλάξεις εκφράζει για ενδεχόμενες αντιδράσεις των ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου. «Ίσως αν υπήρχε ένα κίνημα- αλλά νομίζω έχει χαθεί. Ο καθένας πλέον κοιτάει πώς να βολευτεί. Δεν ξέρω πώς αυτές οι κινητοποιήσεις θα μπορούσαν να μη γίνουν γραφικές. Μόνον μέσα από την Τέχνη θα μπορούσαν να εκφράσουν κάτι».

  • Μπαίνει φρένο στη σάτιρα; Πρέπει να ακολουθεί κανόνες; (σ.σ.: με αφορμή την αγωγή του προέδρου του ΛΑΟΣ Γιώργου Καρατζαφέρη στον Λάκη Λαζόπουλο).

Αυτό εξαρτάται από την ανοχή που έχει εκείνος που σατιρίζεται και βεβαίως σχετίζεται με την αίσθηση χιούμορ που διαθέτει.

  • Οι πολιτικοί μας έχουν αίσθηση του χιούμορ;

Όχι, οι πολιτικοί μας δεν ξέρουν να μιλούν στον κόσμο. Αυτό είναι πιο βασικό. Είναι ελάχιστοι εκείνοι που μπορούν να απευθυνθούν στον κόσμο, να επικοινωνήσουν μαζί του. Αυτό είναι το βασικό γνώρισμα των Ελλήνων πολιτικών· και βεβαίως είναι πολύ δειλοί, κότες…

  • Γ ιατί;

Δεν αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις. Υπεκφεύγουν, μεταθέτοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλον. Δεν πιστεύω ότι οι πολιτικοί μας έχουν όραμα. Για τις οικογένειες, τους φίλους τους, έχουν, αλλά ένα όραμα για καλύτερο μέλλον της χώρας, για όλους, δεν νομίζω πως έχουν. Όχι όλοι, αλλά κι όσοι έχουν είναι λίγοι και για να πάς κόντρα στο κατεστημένο δεν πρέπει να φοβάσαι- κι αυτοί οι λίγοι φοβούνται, τους νοιάζουν μόνον οι ψήφοι…

  • Του Χρήστου Ν.Ε. Ιερείδη, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

«Υπάρχει μια γενικότερη  δυσφορία στην ελληνική  κοινωνία» λέει ο Παύλος  Μάτεσις. «Και όχι μόνο λόγω  της σημερινής κυβέρνησης. Από  μια άποψη, θα ήταν ευχής έργο  αν αυτή η δυσφορία οδηγούσε  σε ένα νέο 1789 (σ.σ.: χρονιά της  Γαλλικής Επανάστασης). Αλλά αυτά  που ζήσαμε πρόσφατα, ανεξάρτητα  από τη δολοφονία του παιδιού,  είναι απλώς πολιτικό φολκλόρ.  Κινήσεις πολιτικώς αδέσποτες, όσο  και αν κάποιοι προσπαθούν να τις  εκμεταλλευθούν»

function openWindow(theTarget, windowName, Properties){
var newWin = window.open(theTarget, windowName, Properties);
newWin.focus();
}

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει αλλά και ποτέ δεν ανασταίνεται», λέει ο Παύλος Μάτεσις. Είναι φανερό ότι μοιράζεται ένα συναίσθημα απογοήτευσης που διακατέχει μεγάλη μερίδα πολιτών, αλλά με τις κεραίες του δημιουργού επιχειρεί να του δώσει ιστορικό βάθος. «Αυτό συμβαίνει ήδη από το 200 π.Χ., που άρχισε να φθείρεται με τις επιδρομές των βαρβάρων, και μετά που κατακτήθηκε από το Βυζάντιο- γιατί άλλο Βυζάντιο, άλλο Ελλάδα – μέχρι την κατάκτηση από τους Τούρκους και την ανακήρυξη του νέου ελληνικού κράτους. Αλλά και μετά το 1832, που ουσιαστικά την ελευθέρωσαν οι ξένοι, όλο κάνει μια καινούργια αρχή και όλο αποτυχαίνει», λέει.

«Τι να θυμηθεί κανείς; Θλιβερές απόπειρες όπως του 1897; Ή την ηθική καταδίκη του αντάρτικου; Οι άνθρωποι που ανέβηκαν στο βουνό, ανεξάρτητα από τους απώτερους σκοπούς και τις επιθυμίες των αρχηγών, θα έπρεπε να θεωρούνται όσιοι. Αντίθετα, μετά την απελευθέρωση προδόθηκαν και τα πράγματα αντιστράφηκαν. Βέβαια, ως μικρό κράτος είμαστε εξαρτημένοι από τις δολοπλοκίες των ισχυρών, της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Οι Άγγλοι, που πάντα μας καταδιώκουν, έβαλαν και τότε το χέρι τους. Σήμερα, που έχουν μικρότερη ισχύ, το κάνουν διά του Τύπου και του κουτσομπολιού».

Περί θεάτρου και κοινωνίας συζήτησε πρόσφατα σε εκδήλωση του «Μegaron Ρlus» με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Κώστα Γεωργουσόπουλο. Δεν θέλει να μιλήσει γι΄ αυτό. Θέλει να μιλήσει για τη «φθορά» που ζούμε σήμερα: «Υπάρχει μια φθορά στο ήθος του Έλληνα πολίτη. Ίσως είναι η κούραση, και η κούραση οδηγεί σε εκτροπή της ορθής λογικής. Είναι μια κόπωση από τις πολλές προσπάθειες και τις πολλές αποτυχίες. Αυτή η φθορά είναι ύπουλη, γιατί περίπου παροτρύνει και εξωθεί ακόμη και όσους κάνουν σωστά τη δουλειά τους ως πολίτες και ως εργαζόμενοι προς μια αίσθηση ματαιοπονίας. Έτσι, πολίτες καλών προαιρέσεων συμπαρασύρονται προς τη φθορά».

Όλα αυτά ο θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος τα συνδέει με την πολιτική: «Έχουμε να δούμε ηγέτη από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Αυτή η απουσία παίζει τρομακτικό ρόλο. Βέβαια ο πολίτης που ψηφίζει δεξιά πρέπει να γνωρίζει ότι η παράταξή του φέρει το άλγος όλων των κακουργημάτων της πολιτικής- δικτατορίες, βασιλείες κ.λπ. Από την άλλη, και ο αριστερός χώρος έχει φέρει απογοήτευση, όπως δείχνει μια ψύχραιμη παρατήρηση των ποσοστών του ΚΚΕ, το οποίο ποτέ δεν μπόρεσε να τα αυξήσει. Σέρνει βέβαια και τα του σοβιετικού καθεστώτος που ξεπεράστηκε».

«Η φθορά του ήθους είναι ύπουλη, γιατί εξωθεί ακόμη και όσους κάνουν σωστά τη δουλειά τους ως πολίτες και ως εργαζόμενοι προς μια αίσθηση ματαιοπονίας»

  • «Οι ήρωές μου είναι πρόσφυγες»

«Στο μυθιστόρημα είμαι λαθρεπιβάτης», λέει ο Παύλος Μάτεσις, του οποίου τα μυθιστορήματα μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες. Πρόσφατα στην Τσεχία μεταφράστηκε ο «Παλαιός των ημερών» ενώ η «Μητέρα του σκύλου», που είχε ήδη μεταφραστεί, θεατροποιήθηκε από τον γνωστό Τσέχο συγγραφέα Πάβελ Κόχουτ και παίζεται εδώ και μήνες με επιτυχία. Τον ζόφο των ημερών τον αντιμετωπίζει ενεργητικά, με μεταφράσεις (τώρα μεταφράζει νουβέλες του Τόμας Χάρντι και «Άμλετ»), επιστροφή στο θέατρο (γράφει δύο έργα), με διαλέξεις (θα δώσει διάλεξη για το έργο του στο μακρινό Ελσίνκι) αλλά και δείχνοντας εμπιστοσύνη στους νέους.

«Είδα σε φεστιβάλ στην Ορεστιάδα την Ομάδα Εν Δράσει, που εδρεύει στον Ταύρο, να παίζει Λαμπίς και μου έκανε εξαιρετική εντύπωση.

Κατόπιν έπαιξαν το «Αρσενικό και παλιά δαντέλα» σε δική μου μετάφραση. Το καλοκαίρι θα παίξουν ένα έργο δικό μου, την “Εξορία”. Επίσης ξεκίνησα συνεργασία με ομάδα της Καλαμάτας. Ανεβάζουν την “Όπερα της πεντάρας” σε δική μου μετάφραση.

Είχα αποθαρρυνθεί και αποτραβηχτεί από τα θεατρικά πράγματα βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί με 200 θέατρα στην Αθήνα. Αυτό καταντάει φαιδρό. Δεν έδινα έργα αλλά και δεν μου ζητούσαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχα σταματήσει να ασχολούμαι με το θέατρο. Ξέρετε, με επισκέπτονται τα πράγματα. Αν μια ιδέα επιμείνει, ξεκινάω να γράφω.

Και αμέσως ξέρω αν πρόκειται για μυθιστόρημα ή για θέατρο. Άλλωστε και τα μυθιστορήματά μου έχουν μια προφορικότητα. Μυρίζουν θέατρο. Και μου αρέσει να περιφέρω τους ήρωές μου από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο, σαν πρόσφυγες. Τη μια πρωταγωνιστές, την άλλη κομπάρσοι».

  • Του Μανώλη Πιμπλή, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

Η «συμμορία» των 12

ΦΑΟΥΣΤ Το αριστούργημα του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε μέσα από εφτά διαφορετικές σκηνοθετικές ματιές και δώδεκα ερμηνευτικές προσεγγίσεις από μια ομάδα νέων καλλιτεχνών στην παράσταση-πείραμα του Εθνικού Θεάτρου. Το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης όπως το κατέγραψε ο Γκαίτε το 19ο αιώνα συναντά τις γνωστικές και υπαρξιακές αγωνίες μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών τον 21ο αιώνα. Το ερώτημα εργασίας απλό: Εγώ και ο Φάουστ. Οι σκέψεις, οι αγωνίες, οι φόβοι, η έμπνευση, η πορεία δώδεκα καλλιτεχνών με αλφαβητική σειρά:

  • Γιώργος Βαλαής, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«15 Οκτώβρη: Χθες χτύπησα το γόνατό μου στην παράσταση και τώρα κάνω δουλειές κούτσα κούτσα. Είπα να καθαρίσω το σπίτι. Ταυτόχρονα ακούω μουσική. I think I’m dumb or maybe just happy. Δύο μέρες μετά: Το γόνατό μου πρήστηκε πάλι, γαμώτο. Τι στο διάολο να κάνω; Ξημερώματα 24ης προς 25ης: Είμαι μάλλον λίγο κουρασμένος. Δευτέρα, μία μέρα μετά: Τίποτα για σήμερα. Ας πούμε ότι όλα πάνε καλά. Την άλλη μέρα: Κι αν έχω πεθάνει εδώ και πολύ καιρό; Μεσάνυχτα Τρίτης: Καλή μέρα, αν σκεφτείς ότι είμαι με 2 ώρες ύπνο και τώρα είναι 12.30 το βράδυ και εγώ κατάφερα να κάνω όλες τις δουλειές μου. Τώρα τα πόδια μου πονάνε αλλά είμαι ζωντανός».

  • Γιώργος Γάλλος, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«Κοιτάζω στο λεξικό: εγώ [eγό] αντων. προσ. α’ προσώπου: φανερώνει το α’ πρόσωπο του λόγου, εκείνον που μιλάει, σε αντιδιαστολή προς το εσύ (β’ πρόσωπο) και το αυτός (γ’ πρόσωπο). σύνολο [sinolo] 1. Το αποτέλεσμα της συνένωσης στοιχείων ή τμημάτων που μπορούν να αποτελέσουν μια ενότητα. 2. Ολα τα άτομα που αποτελούν μια μονάδα, χωρίς να εξαιρείται κανένας. Στο χαρτί είναι πολύ εύκολο να μπούνε οι δύο λέξεις δίπλα δίπλα, και μπορείς να απομνημονεύσεις τους ορισμούς τους σε δύο λεπτά. Στην πράξη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι μια διαδικασία που δοκιμάζεται εδώ και δεκατέσσερις μήνες και είναι ανάγκη να συνεχιστεί».

  • Δεσποινα Κούρτη, ηθοποιός

«Οταν πρωτοδιάβασα το έργο, ο ήρωας μου δημιουργούσε αντιφατικά συναισθήματα. Την ίδια στιγμή που με γοήτευε, την ίδια και με εκνεύριζε. Χρειάστηκε να συγκρουστούμε με το έργο για να μπορέσουμε να το ξεκλειδώσουμε. Πλέον για μένα ο Φάουστ είναι ένα μυαλό, μια ψυχή σε μια ασταμάτητη, λυσσασμένη κίνηση προς τα ψηλά και προς τα μπρος. Μια κίνηση παθιασμένη, σκληρή, επικίνδυνη, βλάσφημη, απελπισμένη και τελικά βαθιά συγκινητική».

  • Αριάν Λαμπέντ, ηθοποιός

«Ο φάουστ είναι σαν μια μου συνάντηση με έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να πάρει το πρόσωπο του καθενός, το δικό σου, το δικό μου, το δικό του. Δεν πρόκειται για έναν ήρωα, αλλά έναν άνθρωπο που ψάχνει να ζήσει. Που συναντά τον έρωτα όπως για πρώτη φορά συναντάμε το ίδιο μας το γέλιο. Σύντροφός του, δίπλα του, αυτός που εμείς ονομάζουμε Μεφιστοφελή. Μάρτυρας σε κάθε του βήμα. Μόνο εκείνος όμως, ο Φάουστ, είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις επιλογές του. Κι ό,τι πρέπει να ζήσει, θα το ζήσει.?Et ce qui doit etre vecu, sera vecu».

  • Χρήστος Λούλης, ηθοποιός

«Είναι ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης αυτή την περίοδο. Είμαι, λέει, κλεισμένος σε ένα ασανσέρ εγώ και ο Φάουστ. Είναι γέρος και τα μάτια του είναι ιδρωμένα και μαύρα. Τα γένια και τα μαλλιά του, άσπρα και μακριά, και φοράει ρούχα καλοκαιρινά. Προσπαθώ να πω κάτι αστείο και με κοιτάζει σαν να με λυπάται. Τότε τα παίρνω στο κρανίο και αρχίζω και τον χτυπάω. Ξυπνάω για να πάω στην πρόβα. Εκεί ξέρω τουλάχιστον ότι θα γελάσουν με το αστείο μου (ελπίζω). Παναγία μου, βόηθα…».

  • Βασίλης Μαυρογεωργίου, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«Επειτα από ένα χρόνο και παραπάνω ενασχόλησης με τον ‘’Φάουστ’’, η σχέση μου/μας με το κείμενο, τον ήρωα, το συγγραφέα, μοιάζει ερωτική. Υπήρχαν φορές που μίσησα βαθύτατα τον Γκαίτε, δεν είχα ιδέα τι θέλει να πει, για ποιο λόγο έγραψε αυτό το έργο και τι δουλειά έχω εγώ με αυτό. Υπήρξαν φορές που νόμιζα ότι κάτι βρήκα, μια λογική, κατάφερα να βγάλω ένα νόημα αλλά ο επόμενος στίχος ερχόταν να με διαψεύσει και να καταρρίψει κάθε μου θεωρία. Το κείμενο πολλές φορές συμπεριφερόταν σαν φίδι που ξέφευγε από κάθε προσπάθεια να το περιορίσεις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εκεί όπου αν ήσουν μόνος θα μπορούσες να κάνεις τα στραβά μάτια και να προχωρήσεις κόβοντας παρά λύνοντας τα προβλήματα, είχες πάνω από το κεφάλι σου και άλλους έξι σκηνοθέτες να γκρινιάζουν και να δυσφορούν με τις προσωπικές σου ευκολίες και να σε ξαναβάζουν στο σωστό μα δύσβατο δρόμο. Θα ήθελα πάρα πολύ να πω ότι αγάπησα αυτό το έργο, μα η αλήθεια είναι πως πιο πολύ αγάπησα τη συνθήκη και τους ανθρώπους».

  • Αργύρης Ξάφης, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«’’Μερικές φορές τις νύχτες περνάς σε κλειστά κλαμπ της συμφοράς, νιώθεις πως είσαι ανασφαλής, σε κάθε κατάχρηση επιρρεπής, σπρώχνεις ανθρώπους για να περάσεις και διώχνεις τις σκέψεις για να μην κλάψεις, αλήθεια, πώς είναι μια καρδιά από γυαλί και κάποιος που χάνεται από στιγμή σε στιγμή, ήμασταν ίδιοι κι όμως έχεις αλλάξει, φαίνεται βαρετό, μα τώρα πια δεν πειράζει, μιας και κάθε αγάπη σβήνει σα φλόγα κι εσύ κρατάς ένα κερί μέσα στην μπόρα[…] Μια ζωή που κοστίζει κάθε μέρα πιο ακριβά, υλικά, ζωτικά, συναισθηματικά, και τώρα πάλι ένας σκύλος κόβει βόλτες εδώ, με κρύβει μια βιτρίνα κι ένα φορτηγό και θέλω χίλια ακόμα χέρια να σου δείξω τι θέλω και χίλια μάτια για να βρω αυτό που δεν ξέρω’’. Stereo Nova, ‘’Το παζλ στον αέρα’’».

  • Αγγελική Παπούλια, ηθοποιός-σκηνοθέτις

«Θα δανειστώ ένα απόσπασμα από τους ‘’Γάμους του Ουρανού και της Κόλασης’’ του Ουίλιαμ Μπλέικ, όπου μιλάει η φωνή του Διαβόλου απαριθμώντας τρεις αλήθειες της ύπαρξης: ‘’1. Ο Ανθρωπος δεν έχει Σώμα χωριστό από την Ψυχή του. Γιατί αυτό που ονομάζουμε Σώμα είναι μέρος της Ψυχής και το διακρίνουμε με τις πέντε Αισθήσεις, τους μοναδικούς διαύλους της Ψυχής στις μέρες μας. 2. Η Ενέργεια είναι η μόνη ζωή κι εκπορεύεται από το Σώμα και η Λογική είναι όριο ή εξωτερική περιφέρεια της Ενέργειας. 3. Η Ενέργεια είναι Αιώνια Ηδονή’’».

  • Χρήστος Πασσαλής, ηθοποιός-σκηνοθέτης

«‘’Θα ‘θελα να γιορτάσω. Αλλά τι;/ Να τραγουδήσω με τους άλλους/ Ομως στην τόση μοναξιά μου λείπει καθετί το θεϊκό/ Αυτή, αυτή είναι η αναπηρία μου, το ξέρω/ Μου παραλύει τους τένοντες και με καταβάλλει ό,τι κι αν αρχίσω/ Και κάθομαι έτσι αναίσθητος όλη τη μέρα και βουβός σα νήπιο/… Αλλά για μένα, στο ταραγμένο στήθος μου, ο ήλιος που εμψυχώνει/ Ανατέλλει στείρος και ψυχρός σαν τις ακτίνες της νυκτός/ Αχ! Και μάταιος και άδειος, σαν τοίχος φυλακής, ο ουρανός/ Κρέμεται πάνω απ’ το κεφάλι μου βαρύς και με λυγίζει’’. Στίχοι του Friedrich Holderlin, του μεγαλύτερου Γερμανού ρομαντικού».

  • Γιάννος Περλέγκας, ηθοποιός

«Ο Φάουστ σήμερα, για μένα, είναι το παράδειγμα του αντιφατικού, παμφάγου και απελπισμένου ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να πιστέψει σε κάτι, να συγκινηθεί από κάτι, αλλά αδυνατεί. Για μένα αυτό συμβαίνει λόγω της υπερπληροφόρησης που λαμβάνουμε σήμερα σε συνάρτηση με την ολοένα επιταχυνόμενη απώλεια του εαυτού μας σ’ αυτόν τον αχανή, ακατανόητο κόσμο. Είναι ένα απόλυτα σύγχρονο πρόσωπο. Από την άλλη, η συνάντηση με τα παιδιά αυτού του «Φάουστ» είναι για μένα μια πολύ σημαντική στιγμή, γιατί αποτελεί συνάντηση μιας γενιάς, που τώρα ενηλικιώνεται καλλιτεχνικά και προσπαθεί να δώσει το στίγμα της».

  • Εύη Σαουλίδου, ηθοποιός

«Τρεις αποτυχημένες απόπειρες να το διαβάσω στο παρελθόν, έργο 4.610 στίχων, που ο συγγραφέας του το έγραφε σε ολόκληρη τη ζωή του. Λόγος ποιητικός και ακραία σύνθετος. Μιλάει για απόλυτα υπαρξιακά ζητήματα. Και ανατίθεται σε νέους ανθρώπους. Τρομακτικό, προκλητικό. Συζητήσεις επί συζητήσεων, προβληματισμοί, ατέλειωτες ώρες δουλειάς, φιδάκι που πάντα ξέφευγε. Ακόμα και τώρα. Συνεχόμενο κυνήγι. Των λέξεων, των νοημάτων. Μοιάζει το ψάξιμο να μην είναι ποτέ αρκετό. Μου άρεσε που σε αυτό το κυνήγι ήμασταν όλοι ίσοι και όλοι συνομήλικοι. Που ήταν το πιο αποκαλυπτικό ταξίδι προσωπικοτήτων. Που μέσα σε όλο το φορτίο χαιρόμασταν την αφορμή και γελούσαμε σαν παιδιά. Και που με τους συγκεκριμένους ανθρώπους θα είμαστε κάθε βράδυ στη σκηνή. Να προσπαθούμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε ότι η ζωή είναι η στιγμή».

  • Αργυρώ Χιώτη, ηθοποιός-σκηνοθέτις

«αφού το συναίσθημα έρχεται πρώτο/ αυτός που προσέχει έστω και λίγο/ τη σύνταξη των πραγμάτων/ απόλυτα ποτέ του δεν θα σε φιλήσει/απόλυτα να ‘μαι τρελός/ τώρα που η Ανοιξη είναι εδώ/ […]/γέλασε, γέρνοντας στα χέρια μου/ γιατί η ζωή δεν είναι παράγραφος/ Κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι παρένθεση’’. Ποίημα από το «33*3*33» του e.e.cummings».

  • ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 2130324848, 210-3305074, 210-7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας).
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Παρ. 21.00, Σάβ. 21.30, Κυρ. 19.00.
Τιμές εισιτηρίων: €20, €16, €13 (φοιτ.).

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, ET AGENDA, 21/02/2009