Αρχείο για Φεβρουαρίου 22, 2009

Με την καλλιτεχνικά άρτια δουλειά της στην «Αίθουσα του θρόνου» και στο «Δέκα», θεωρείται η πλέον επιτυχημένη σκηνοθέτρια στην τηλεόραση. Η Πηγή Δημητρακοπούλου είναι πηγή ταλέντου, αλλά και ιδιορρυθμίας. Απεχθάνεται τις συνεντεύξεις, αλλά δέχτηκε να μας μιλήσει με αφορμή το ντεμπούτο της στο θέατρο με το έργο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς «Ο επαγγελματίας» σε μετάφραση Γκάκα Ρόσιτς. Βήμα της έδωσε το «Αγγέλων Βήμα» και ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Κοραής Δαμάτης, ο οποίος σκηνοθετεί επίσης την κωμωδία της Ιρλανδής Τζέραλντιν Αρον «Το υπέροχό μου διαζύγιο», σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα.

Σκηνή από την παράσταση «Ο επαγγελματίας» και κάτω η Πηγή Δημητρακοπούλου και ο Κοραής Δαμάτης.

Κι ενώ κάθε Δευτέρα και Τρίτη μια γυναίκα που μόλις χώρισε προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, τις υπόλοιπες μέρες το πολιτικό έργο του Κοβάτσεβιτς θα μας θυμίζει τις «Ζωές των άλλων», με ήρωες τον αντιεξουσιαστή (Γιάννης Τσορτέκης) και τον ασφαλίτη (Γιώργος Μπινιάρης): Ενας κρατικός υπάλληλος κατασκοπεύει τη ζωή κάποιου. Γίνεται η σκιά του και στο τέλος συλλέκτης των στιγμών της ζωής του.

**«Το άλλο έργο αφορά τη σύγχρονη γυναίκα, αλλά και τον άντρα», λέει ο Κ. Δαμάτης αναφερόμενος στο «Υπέροχό μου διαζύγιο». «Εκείνος τρομάζει βλέποντας τα χρόνια να περνούν και με τη λαχτάρα του βαμπίρ αρπάζεται απ’ τα κορίτσια προσπαθώνας να αφαιμάξει νιότη. Εκείνη μένει μόνη, γεμάτη ερωτήματα. Αυτό κάνει ο γάμος: τοποθετεί έναν σιγαστήρα και «ησυχάζεις» επαναπαυμένος».

Η Αντζελα είναι μια 48χρονη που ο άντρας της την εγκαταλείπει για μια νεαρή Μεξικάνα. Ξαφνικά βρίσκεται χαμένη στο πουθενά της μεσήλικης ζωής της. Σύντομα την εγκαταλείπει και η κόρη της. Η ηρωίδα προσπαθεί να ξαναδεί το παρελθόν, να ανορθώσει τη χαμηλή της αυτοεκτίμηση. Τον πρώτο καιρό ζητάει τηλεφωνική βοήθεια από τον Σύλλογο Φίλων με Αυτοκτονικές Τάσεις ή τρέχει σε ραντεβού για μοναχικές καρδιές… Η μοναξιά και το αδιέξοδό της προκύπτουν μέσα από κωμικές καταστάσεις, διάχυτο αυτοσαρκασμό, αλλεπάλληλες γκάφες.

Η Σμαράγδα Σμυρναίου υποδύεται μόνο με τη φωνή της, άλλους 25 ρόλους (την κόρη, τον Μαξ, τη μητέρα της, δυο γιατρούς, δυο πωλητές σεξ σοπ, μια νοσοκόμα, τον ψυχίατρο, δυο υποψήφιους εραστές). Στο πέρασμα των τριών χρόνων που παρακολουθεί το έργο αλλάζει ρούχα επί σκηνής, η οποία μοιάζει υπό μετακόμιση.

Ο Κ. Δαμάτης διευθύνει καλλιτεχνικά το «Αγγέλων Βήμα» δυόμισι χρόνια. Ενα ξεχασμένο αρχοντικό που αγόρασε η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα και το μετέτρεψε σ’ έναν καλόγουστο πολυχώρο. Γι’ αυτό βρέθηκε εδώ η Π. Δημητρακοπούλου. Αλλά πώς έφτασε από την τηλεόραση στο θέατρο;

**«Ηταν ιδέα του Κοραή. Διάλεξα το έργο κι αποφάσισα να το κάνω. Το θέατρο είναι δυσκολότερο. Στην τηλεόραση κλέβεις τη στιγμή του άλλου και τη χρησιμοποιείς. Εδώ πρέπει να αξιοποιήσεις το σύνολο της ψυχολογίας του ηθοποιού».

– Το έργο θυμίζει το κινηματογραφικό «Οι ζωές των άλλων».

«Είναι ένα πολιτικό έργο παντός καιρού. Το σύστημα, η εξουσία, πάντα παρακολουθεί ανθρώπους. Αλλάζει μόνον ο τρόπος. Από το σπίτι ώς τη δουλειά σε παρακολουθούν χίλιες κάμερες. Οι ήρωες είναι δυο άνθρωποι σε αντίθετα στρατόπεδα κι όμως τόσο κοντά. Ο εχθρός τους είναι άλλος. Κι αυτό ξεκαθαρίζει όταν το σύστημα αλλάζει: ο ένας πετιέται στα άχρηστα και ο άλλος ενσωματώνεται παίρνοντας θέση κλειδί. Δυο άνθρωποι που, ενώ μετείχαν της εξουσίας, κανένας τους δεν την είχε πραγματικά».

– Ποιος απ’ τους δύο είναι «ο ήρωάς σας», όπως λέμε, στον κινηματογράφο;

«Και οι δύο, γιατί αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Υπάρχει ένα σύστημα πάνω απ’ όλους, που μας χρησιμοποιεί αναλόγως με τις ανάγκες του και σε όλους τους τομείς. Και στην τέχνη το βλέπεις. Σήμερα πουλάς, αύριο σ’ έχουν αντικαταστήσει».

  • Ματαιότητα η επιτυχία

– Θεωρείστε η πιο πετυχημένη σκηνοθέτρια στην τηλεόραση κι όμως δεν δουλεύετε συχνά.

«Είναι θέμα χαρακτήρα. Αν αφεθείς στην επιτυχία, φθείρεσαι. Αν κρατήσεις αποστάσεις, μπορεί και να σωθείς…»

– Δεν έπεσαν πάνω σας με προτάσεις;

«Επεσαν, αλλά αρνήθηκα. Παίρνοντας ανάσες δουλεύεις καλύτερα. Κι έπειτα η επιτυχία είναι πολύ σχετική έννοια. Ο Καραγάτσης στο «Δέκα» λέει κάτι πολύ εύστοχο: «Αν κάποιος βάλει εκατό στόχους και πραγματοποιήσει τους πενήντα, θεωρείται αποτυχημένος. Αυτός που θα βάλει δέκα και πραγματοποιήσει τους εννέα θεωρείται πετυχημένος». Γι’ αυτό πιστεύω ότι η επιτυχία είναι μια ιστορία ματαιότητας και δεν με ενδιαφέρει καθόλου».

– Βλέπετε τηλεόραση;

«Παρακολουθώ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ, κυρίως στο BBC. Αλλά δεν αρνούμαι το μέσον. Αν σε βάλουν μπροστά σ’ ένα λευκό πρόγραμμα και σου πουν γέμισέ το, μπορείς να φανταστείς πολλά ωραία πράγματα».

– Ο κινηματογράφος;

«Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο. Δεν βάζω στόχους. Και το θέατρο τυχαία έγινε. Πιστεύω ότι στο σινεμά πρέπει να έχεις να πεις κάτι πολύ σοβαρό, δυνατό. Αν όχι, καλύτερα να περιμένεις».

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ- φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 22/02/2009
Advertisements