Αρχείο για Φεβρουαρίου 21, 2009

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ, ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ, ΧΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΑΓΙΩΝ, ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΟΡΠΙΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΓΕΙ. ΟΙ «ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΑΔΙΑΤΥΠΩΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Μοναδική περίπτωση στο ελληνικό θέατρο, ιδρυτής του πρωτοποριακού θεάτρου «Τheseum», καλλιτέχνης ιδιωματικός, αναζητάει και βρίσκει την έκφρασή του όχι μόνο σε θεατρικά κείμενα αλλά παντού στη ζωή. Δυο φράσεις, μια σιωπή, ένα στιγμιότυπο στον δρόμο μπορούν να εμπλακούν στην προσωπική του περιπέτεια, να την κάνει παράσταση, να την κεράσει ρεβίθια και κρασί, να την πάει βόλτα στον Κεραμεικό. Ο πειραματισμός του σήμερα έχει πάρει την πιο σοβαρή και ψαγμένη μορφή εναλλακτικού, πολιτικού θεάτρου, με φανατικούς θεατές. Κι αν έχει μια παραπάνω αξία η αναζήτησή του είναι ότι συνεχίζει να καλλιεργεί σε πολλούς από μας ένα ενδιαφέρον που βοηθάει τη σκέψη και καμιά φορά βοηθάει να βρίσκουμε τις λύσεις μας. «Ένα ζήτημα της εποχής μας είναι ότι κάνουμε πολλά πράγματα μηχανικά και χωρίς βαθιά εμπλοκή του εαυτού. Χωρίς πίστη».

info: Πρεμιέρα 1η Μαρτίου, στο θέατρο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210-
3255444).

  • Τι είναι οι «Βίοι αγίων»;

Μια παραβολή η οποία προκύπτει από μικρές ιστορίες. Είναι μια παραβολή που θέλει μεθερμηνεία- ο καθένας να βρει έναν τρόπο να την αναγάγει στα δικά του ενδιαφέροντα. Τα πρόσωπα κρατάνε μια ασάφεια στην καταγωγή τους. Υπάρχει ένας έφηβος, τέσσερις γυναίκες, ένας άνθρωπος που δουλεύει το κυλικείο και η κόρη του. Βρέθηκαν τυχαία κάτω από το υπόστεγο αυτού του χώρου. Αυτή είναι η σύνδεση της στιγμής. Φανερά δεν συμβαίνει τίποτα. Έχει να κάνει με τη σημασία του κενού από πλευράς στόχων, πλοκής. Σ΄ αυτά τα διάκενα μπορεί κανείς να δει μια βαθύτερη έννοια του ρήματος «βλέπω». Και τα λαχεία ως «μπορεί» τα αγοράζουμε. Ένας κόσμος αναγκών, ελπίδας, σιωπηλός κι αδιατύπωτος- θα τολμούσα τον όρο προσευχής, με την έννοια του απευθύνομαι προς κάτι. Δεν σημαίνει ότι θα συμβεί αυτό. Σημαίνει όμως εμπειρία. Ευτυχώς ο κόσμος με τον οποίο συνδιαλέγονται αυτά τα πράγματα είναι στον αντίποδα του ωφελιμισμού, δηλαδή στον πόδα του δωρεάν. Και χρειάζεται μια εσωτερική ευρυχωρία. Αλλά σήμερα δεν προλαβαίνουμε. Η παράσταση έχει να κάνει με αυτό το «δεν προλαβαίνουμε». Πάνω σ΄ αυτό τον προβληματισμό και την διερεύνηση συναντήθηκα με δύο πόλους. Ένα είναι τα συναξάρια, που είναι ζωές αγίων- άγιοι ήταν άνθρωποι που είχαν ένα μέγεθος εσωτερικής γενναιοδωρίας. Το άλλο είναι η σκέψη του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, ο τρόπος που συνδέει τις παραμικρές, καθημερινές εμπειρίες, με ένα σύστημα δυνάμεων που επηρεάζει τα πράγματα. Αυτά τα δύο συστήματα σκέψης βρίσκονται στη βάση της παράστασης. Είναι πολύ ωραίο να συνδέεται η ρουτίνα της καθημερινότητας με μια θεολογία της καθημερινότητας. Τότε η καθημερινότητα δεν θα είναι τόσο ρουτίνα. Από αυτή την πλευρά είναι μια παράσταση επί των μικρών πραγμάτων. Γιατί τα μικρά είναι αυτά που μας διαφεύγουν.

  • Συναξαριστής, Πεντζίκης, Βίοι αγίων. Είστε ένας πιστός χριστιανός;

Στην εποχή μας μιλάμε εύκολα για όλα. Είναι εύκολο να πεις ότι είσαι άθεος, εύκολο να πεις ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως κυνηγάω στιγμές της θεατρικής δύναμης της ορθοδοξίας μέσα από τις τελετές της και απογοητεύομαι συχνά, καθώς δεν βρίσκω την πνευματικότητα που φαντάστηκα. Αλλά, μη μπερδεύουμε την πίστη με την Εκκλησία. Η πίστη έχει να κάνει με το αίσθημα. Χωρίς πίστη δεν πας ούτε στο περίπτερο. Είναι το καύσιμο για την ανθρώπινη οντότητα.

Αξίες μέσα στον πανικό της ύφεσης

Συχνά ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μιλάει για την αξία της ζωής. Σε εποχές οικονομικής ύφεσης, θεωρεί ότι εκπίπτει η αξία της; «Υπάρχει σαφώς μια πρέσα που πολεμάμε να τη μετατοπίσουμε», απαντά. «Το σημαντικότερο είναι να μη χάσουμε μέσα στον πανικό της ύφεσης τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που είναι η αξιοπρέπεια και η γενναιοδωρία. Στην ιστορία έχουν υπάρξει τρομακτικές υφέσεις που οδήγησαν σε πολέμους, σε καταστροφές. Ταυτόχρονα μέσα στην ύφεση, μέσα στα σκουπίδια ελπίζεις ότι κάτι θα συμβεί. Θες όμως μια βοήθεια. Επειδή η τέχνη πάντα έχει να κάνει με την ελπίδα, το θέατρο μπορεί να ελπίζει πως μπορεί να βοηθήσει».

  • Μέσα από ποιους όρους βλέπετε το «πολιτικό» θέατρο;

Η τέχνη λειτουργεί σ΄ ένα πεδίο πιο σύνθετο από την απλή μπροσούρα. Λειτουργεί με βραδυφλεγείς όρους αξιών. Για τα μικρά και τα παραμικρά των αισθήσεων. Αυτό είναι μια πολιτική πράξη σήμερα- γιατί όλα είναι, στην ανάλογη κλίμακα. Το θέατρο λειτουργεί πολιτικά στη βελτίωση της εσωτερικής ποιότητας του καθημερινού βλέμματος. Όταν στις παραστάσεις του «Εθνικού ύμνου», υπήρχαν θεατές που ήθελαν στο τέλος να χορέψουν, κάτι είχε συμβεί. Κάτι που δεν αποτιμάται πουθενά. Δεν άλλαξε βέβαια την κυβέρνηση, αλλά ως βραδυφλεγής ενέργεια μπορεί να κάνει την υπέρβαση.

«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ»

  • Πιστεύετε στην πολιτική;

Εγώ πιστεύω στον Λέοναρντ Κοέν (γελάει). Άλλοι πιστεύουν στην πολιτική. Χωρίς πίστη δεν γίνεται πολιτική. Στην πολιτική προσδοκούμε να μας κάνει πράξη αυτά που προσδοκούμε. Όταν καταρρέει όμως λόγω προσώπων, χάνεται η πίστη. Πώς να πιστέψεις μια πολιτική που πριν από δύο μήνες πέταξε στα σκουπίδια την οικονομική της πολιτική. Αντανακλά ένα κόνσεπτ που δεν έχει ηθική, με την έννοια της συνέπειας. Το σοβαρό ζήτημα είναι ότι μας πληγώνουν την πίστη στα πράγματα και γινόμαστε επιθετικοί ή αδρανείς.

  • Ως σύγχρονος καλλιτέχνης που αφουγκράζεται την εποχή του, πώς την αντιμετωπίζετε;

Αυτό που με στενοχωρεί είναι η οργανωμένη πλευρά της κοινωνίας, που λέγεται κράτος, όταν αδυνατεί να εκμεταλλεύεται προς το κοινό όφελος όλον αυτό τον κόπο που καταβάλλουμε εμείς που κατοικούμε μέσα του. Πάει χαμένη παρά πολλή ενέργεια. Κι όλο και περισσότερο. Αντίθετα από αυτό που λέγεται, πως οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, εγώ βλέπω πως δουλεύουν πολύ. Δουλεύουν όμως αναποτελεσματικά. Να το πω αλλιώς. Ενώ βρέχει πολύ, δεν έχουμε νερό. Αυτό το νερό χάνεται, γιατί δεν έχουμε σύστημα να συγκεντρωθεί. Νομίζω πως κάθε ζωντανός άνθρωπος απέναντι στην εποχή του οφείλει να έχει αμφίθυμα συναισθήματα. Να προσπαθεί να διορθώσει αυτά που δεν του αρέσουν και να χαίρεται γι΄ αυτά που του αρέσουν. Και τα δύο, όμως, με πάθος και ψυχραιμία, σε διαρκή εναλλαγή. Και εννοείται πως, πολύ συχνά, δεν τα καταφέρνει. Το βλέπεις καθημερινά. Η καθημερινότητα είναι η μονάδα μέτρησης της ιστορίας. Η ιστορία είναι που με γοητεύει. Την ιστορία παρακολουθώ. Είναι ένα σύστημα δυνάμεων που τσουλάει τώρα.

  • Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ, 21/02/2009

Advertisements

ΤΑ ΝΕΑ, 21/02/2009

ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥ ΠΟΥ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΝΙΔΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΥΑΖΟΥΝ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗ ΦΡΕΣΚΙΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ. ΜΕ ΤΑΚΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΗΣ ΤΟΝ ΘΩΜΑ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟ, Η ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΑΓΗΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΠΟΡΤΑ»

  • Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Μέσα στο νερό. Σε ήσυχη ανοιχτή θάλασσα.

  • Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η περιέργεια για τα καινούργια. Το άγχος για τα δύσκολα.

  • Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Προχτές μ΄ έπιασε νευρικό γέλιο σε στιγμή που δεν έπρεπε. Είχε χρόνια να μου συμβεί και πολύ το ευχαριστήθηκα.

  • Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας, είναι;

Κυκλοθυμική.

  • Το βασικό ελάττωμά σας;

Ρωτήστε τους φίλους μου. (Αλλά μη μου το πείτε).

  • Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σ΄ αυτά που κάνω κι εγώ.

  • Η τελευταία φορά που κλάψατε;

Πριν έναν χρόνο. Για μια γατούλα που σκοτώθηκε σε ατύχημα.

  • Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Θα μου άρεσε να ταυτιστώ με τη Μαρία Κιουρί. Αλλά μού ΄ρχεται λίγο δύσκολο.

  • Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Οι γυναίκες που σηκώνουν κεφάλι στις χώρες όπου τις καταπιέζουν και τις βασανίζουν.

  • Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Νησιά του Αιγαίου (όσα δεν έχουν καταστραφεί).

  • Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Στη φάση που βρίσκομαι με συναρπάζουν οι αυτοβιογραφίες. Του Κανέτι, του Άμος Οζ. Και φυσικά του Προυστ. Αν θεωρήσουμε την Αναζήτηση αυτοβιογραφία.

  • Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Τρυφερό χιούμορ. Και να ξέρει να μαγειρεύει.

  • … Και σε μια γυναίκα;

Γενναιότητα και γενναιοδωρία.

  • Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Έχω αδυναμία στα μικρά έργα μεγάλων συνθετών.

  • Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Ποτέ μου δεν κατάφερα να σφυρίξω.

Ποια ήταν η ταινία που σας σημάδεψε;

Η πρώτη που είδα, σε ηλικία 5 χρονών: Ο Χρυσοθήρας

  • Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

10 χρονών διάβαζα και ξαναδιάβαζα στο πρωτότυπο τη Μαντάμ Μποβαρί. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρόκειται για μοναδικό βιβλίο.

  • Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Έχοντας μητέρα ζωγράφο τριγύριζα από παιδί στα ατελιέ και τις εκθέσεις και ξεφύλλιζα βιβλία τέχνης. Ονειρευόμουν τη στιγμή που θα έβλεπα από κοντά την Τζοκόντα. Κι όταν την είδα η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Τώρα όμως που μπήκε ακόμη και σε σοκολατάκια δεν είναι πια το ίδιο.

  • Το αγαπημένο σας χρώμα;

Παραλλαγές χρωμάτων που δύσκολα μπορείς να τις ονομάσεις.

  • Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Που έμαθα να μπαίνω στη θέση των άλλων.

  • Το αγαπημένο σας ποτό;

Λευκό κρασί. Παγωμένο.

  • Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για όσα δεν είπα σε ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια.

  • Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ΄ όλα;

Το δήθεν. Στην τέχνη, την πολιτική, την καθημερινότητα,

  • Όταν δεν γράφετε,ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Να ονειρεύομαι.

  • Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να χάσω αυτούς που αγαπώ.

  • Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Όταν η αλήθεια θα πλήγωνε χωρίς να είναι χρήσιμη.

  • Ποιο είναι το μότο σας;

Και μια μέρα μόνο να σου μένει, υπάρχει μέλλον.

  • Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ανώδυνα και συνειδητά. Παρηγορώντας αγαπημένα μου πρόσωπα. Και με μουσική υπόκρουση φυσικά. Ακριβώς όπως στο σινεμά.

  • Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Να μου απαντήσει στην ερώτηση: – Πού ήσουνα τόσον καιρό;

  • Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Αναζήτησης.