ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΣΜΥΡΝΑΙΟΥ: 40 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΑΤΡΟ. «Θέλω κοινό με ακριβά γούστα»

Posted: Φεβρουαρίου 19, 2009 in Σμυρναίου Σμαράγδα
  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη

  • ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009

Σμαράγδα Σμυρναίου (στην  ένθετη φωτογραφία αγνώριστη στο «Υπέροχό μου  διαζύγιο»): «Ο Μίνως  Βολανάκης με  έλεγε

Σαράντα χρόνια θέατρο και η Σμαράγδα Σμυρναίου συνεχίζει να ανθίζει στη σκηνή- φέτος ερμηνεύοντας, τον έναν μετά τον άλλον, δύο μονολόγους. Τη βρήκα να παίζει στο πιάνο. Στο ζεστό φουαγιέ του κομψού θεάτρου «Αγγέλων Βήμα». Τη μουσική την έχει στο αίμα της η Σμαράγδα Σμυρναίου.

Πατέρας της, ο Άκης Σμυρναίος. Ο Μικρασιάτης μουσικός και συνθέτης πλήθους γνωστών τραγουδιών αλλά και συμφωνικής μουσικής, που βγήκε στο βουνό στον Εμφύλιο ως Αστραπόγιαννος- ο Θούριος της Εθνικής Αντίστασης «Στ΄ άρματα, στ΄ άρματα, εμπρός στον αγώνα» σε δική του μουσική είναι-, ιδρυτής, το 1954, με τον Κώστα Γιαννίδη της Ελαφράς Ορχήστρας του ΕΙΡ – σήμερα Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ. Ο αδελφός της, η νύφη της, τα ανίψια της, όλοι μουσικοί.

Έκανε μαθήματα πιάνου μέχρι τα δεκαέξι. Τα παράτησε μετά. Διάλεξε το θέατρο. Αλλά τη μουσική τη φέρει και στη σκηνή. Γοητευτική γυναίκα πάντα, με φωνή σκούρο βελούδο, έχει ερμηνεύσει θαυμάσια ρόλους εξαιρετικούς με τα σημαντικότερα θεατρικά συγκροτήματα και τους καλύτερους σκηνοθέτες, έχει ελιχθεί με επιτυχία από την επιθεώρηση έως τον Τσέχωφ, ικανή να μεταφέρει τη συγκίνηση στον θεατή, ικανή και να τον πλημμυρίσει ευφορία με το χιούμορ της. Και πάντα με μία υπόγεια μουσικότητα να διατρέχει την υποκριτική της.

Στο «Αγγέλων Βήμα», απολαυστική, αφήνοντας την αύρα μιας ανεπαίσθητης μελαγχολίας, πέρυσι και φέτος, στον μονόλογο «Κρεβάτι ανάμεσα στις φακές» του Άλαν Μπένετ, επανέρχεται τώρα με έναν μονόλογο και πάλι και με σκηνοθέτη και πάλι τον Κοραή Δαμάτη: «Το υπέροχό μου διαζύγιο» της Ιρλανδής Τζέραλντιν Άρον.

Στα προσφυγικά της Νέας Ιωνίας- την Ελευθερούπολη- γεννήθηκε και μεγάλωσε μέχρις ότου μετακόμισαν στα Πατήσια. «Μόνο μνήμες αγάπης έχω από τα παιδικά μου χρόνια. Τον «ήχο» των χαλιών, ας πούμε. Τα χαλιά ήταν η τέχνη για τις Σπαρταλιές- τις γυναίκες από τη Σπάρτη της Πισιδίας απ΄ όπου καταγόταν ο πατέρας μου. Η θεία μου είχε στημένο αργαλειό και με τις κόρες της ύφαινε χαλιά- έκανε μεροκάματο. Η γειτόνισσα απέναντι, η κυρία Κούλα, κι αυτή είχε αργαλειό. Μου φαίνονταν εξωτικά όλα αυτά: τα πρόσωπα με τα μαυρισμένα δόντια από το νερό της πατρίδας τους που τους έκανε τα δόντια γερά αλλά τα μαύριζε, τα βραχιόλια στα χέρια για τα αρθριτικά…».

Μου περιγράφει την περιοδεία που είχε κάνει τα πρώτα χρόνια στη δουλειά της με συνθήκες μπουλουκιού: «Τρεις παραστάσεις ρουλεμάν (σ.σ.: συνεχόμενες, και με το κοινό να μπαίνει σε όποιο σημείο ήθελε και να βγαίνει όποτε ήθελε), να τρέχουμε στο Αμύνταιο μέσα στο χιόνι, γύρω γύρω, να βγούμε απ΄ την άλλη κουίντα γιατί δεν υπήρχαν αυλαίες δεξιά- αριστερά, με πρόσβαση στη σκηνή από μια στημένη σκάλα οικοδομής, με τα τενεκεδάκια της Φυτίνης, που μου τα είχε μάθει η Μαρούλα η Ρώτα, για να κατουρούμε γιατί δεν υπήρχε τουαλέτα, πρωί πρωί να μας φορτώνουν στο ίδιο πούλμαν με τα σκηνικά για να πάμε στην άλλη πιάτσα και να λαγοκοιμόμαστε… Μεγάλο σχολείο!».

  • Κλείνει φέτος σαράντα χρόνια στο θέατρο. Τι μάθατε αυτά τα χρόνια;

«Να είμαι περισσότερο ο εαυτός μου και να μην τον φοβάμαι. Να δείχνω τις άσχημες πλευρές του- που ίσως τις προβάλλω και περισσότερο. Είναι σαν στοίχημα να κερδίζεις τον άλλον και μέσα από τα στρυφνά σου. Έμαθα πως δεν μπορεί να αρέσουμε σε όλο τον κόσμο. Δεν με ενδιαφέρει να αρέσω σε όλα τα μάτια. Μου αρέσει να επιλέγω εγώ τα μάτια που τους αρέσω. Είμαι λίγο ακριβή στα γούστα μου. Και θέλω να είναι με ακριβά γούστα και το κοινό που με βλέπει».

  • Κάνατε αβαρίες στην προσωπική σας ζωή για χάρη του θεάτρου;

«Δεν μου αρέσει να μιζερεύω με τη ζωή μου. Δόξα τω Θεώ είμαι καλά. Όχι υπεραισιόδοξη και ανάλαφρη, χαρούμενη κι ωραία αλλά πατάω στα πόδια μου. Έχω ζήσει μία ζωή γεμάτη στα εικοσιπέντε χρόνια του έγγαμου βίου μου κι ας έληξε αυτό κάποια στιγμή. Ήμουν πάντα άψογη νοικοκυρά και σύζυγος. Με γειώνει το γεγονός ότι μπορώ να μαγειρεύω ωραία και να πλέκω ωραία και να κεντάω ωραία, να ασχολούμαι με το σπίτι, να καθαρίζω, να πλένω… Και είχα το χρόνο να τα κάνω όλα».

  • Τι είναι ο καινούργιος σας ρόλος στο «Υπέροχό μου διαζύγιο»;

«Η ιστορία μιας γυναίκας στα πενήντα της». Γελάει. «Μου κρύβει χρόνια…». Γελάμε. «Παντρεμένη με εικοσάχρονη κόρη, διακοσμήτρια σε βιτρίνες που άφησε τη δουλειά της όταν παντρεύτηκε. Και κάποια στιγμή, ξαφνικά, ο άντρας της βρίσκει μια πιτσιρίκα και φεύγει από το σπίτι και την αφήνει μόνη. Με ένα σκυλί. Κι έπειτα από λίγο της ζητάει και διαζύγιο. Τι κάνει έπειτα από συνήθεια τόσων χρόνων, συν η οικονομική ανασφάλεια; Έχει ξεχάσει πια τι ήθελε… Κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, κάνει προσπάθειες να κρατηθεί στα πόδια της, σηκώνεται, πέφτει… Έχει όμως πολύ χιούμορ. Και είναι αισιόδοξο έργο. Να αρχίσω να σου παίζω να δεις;». Γελάει.

ΙΝFΟ: Στο «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, τηλ. 210-5242.211-3) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15. Εισιτήρια: 20, (φοιτητικό) 15 ευρώ.

Επτά σταθμοί

1948. Γεννιέται στην Αθήνα.

1966. Στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

1969. Πρώτη εμφάνιση με τον θίασο Κατερίνας Βασιλάκου- Θανάση Μυλωνά σε περιοδεία με «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ».

1973. «Κι εσύ χτενίζεσαι», με το «Ελεύθερο Θέατρο».
1976. Μάσα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ με Νίκο Κούρκουλο, Αλέκο Αλεξανδράκη, Ξένια Καλογεροπούλου, Νόνικα Γαληνέα, Γιώργο Μιχαλακόπουλο.
1982. Στην ιδρυτική ομάδα της «Σκηνής» στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων».
1997. Άννα Πετρόβνα στον «Ιβάνοφ» σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς στο «Αμόρε».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s