Αρχείο για Φεβρουαρίου 11, 2009


Ενα θεατρικό «κολλάζ» με στοιχεία ντοκιμαντέρ που φιλοδοξεί να καταγράψει την ιστορία της ζάχαρης και των εργαζόμενων σε ένα βορειοελλαδίτικο εργοστάσιο μέσα από μνήμες, μαρτυρίες, άρθρα, εμπλουτισμένο με ζωντανή μουσική, τραγούδια και χιουμοριστική διάθεση. Μια κατάθεση προβληματισμού για το πέρασμα από τους παλιούς καλούς καιρούς στην εποχή της αβεβαιότητας.

Σκηνή από το «Sugar babes». Εκτός από ηθοποιοί, συμμετέχουν Σερραίοι πολίτες, χορωδοί του «Ορφέα» και συγκρότημα του Μουσικού Λυκείου

Πρόκειται για την παράσταση «Sugar babes» που ανεβαίνει την Παρασκευή στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά. Ο 31χρονος Θεσσαλονικιός Ανέστης Αζάς, που έχει σπουδάσει στη Γερμανία κάνοντας και δύο σκηνοθεσίες στο Βερολίνο, μας εξηγεί τι είναι.

«Είναι ένα θεατρικό κολάζ, ένα έργο που αναπτύχθηκε μέσα από τις πρόβες, με κείμενα που έφεραν οι συντελεστές και θεματικό άξονα τη ζάχαρη. Το στοιχείο του ντοκιμαντέρ αναπτύσσεται σε δύο σκέλη: αφ’ ενός είναι οι ίδιοι οι ερασιτέχνες ηθοποιοί που δεν καλούνται να παίξουν κάποιο ρόλο, αλλά να μοιραστούν μαζί μας τις αναμνήσεις τους. Αφ’ ετέρου η παράσταση αφηγείται συνοπτικά την ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, με κείμενα από εφημερίδες που υποστηρίζονται από επαγγελματίες ηθοποιούς. Το τοπικό εργοστάσιο στον Λευκώνα αποτέλεσε μάλλον την αφορμή για την ανάπτυξη του έργου, που ξεφεύγει από τη θεματική του εργοστασίου. Στόχος ήταν να αναπτυχθεί θεατρικά το πορτρέτο μιας κοινωνίας που μοιάζει να χάνει την ευφορία στην οποία είχε συνηθίσει και να περνά σε μια φάση αβεβαιότητας».

Απευθύνεται στους ντόπιους με έναν προβληματισμό ή και σ’ αυτούς που την περνάνε… ζάχαρη; Ενδείκνυται για διαβητικούς;

«Προσπαθήσαμε να δούμε την ιστορία της ζάχαρης ως μια ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Μια βασική ιδέα που θέλαμε να ερευνήσουμε θεατρικά ήταν η σχέση του προϊόντος της ζάχαρης με τη γενικότερη ανάπτυξη του καπιταλιστικού συστήματος. Ωστόσο, αυτό έπρεπε να γίνει με μια εύθυμη, ψυχαγωγική διάθεση. Ετσι, η παράσταση απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους, λάτρεις των γλυκών αλλά και διαβητικούς, σε μοναχικές ψυχές αλλά και σε ερωτευμένους… για να επιστρέψουμε στο κλίμα των ημερών».

«Ο παππούς μου έναν καιρό καλλιεργούσε ζαχαρότευτλα, οπότε γνωρίζω προσωπικά τι σημαίνει η ζάχαρη – για τους Βορειοελλαδίτες τουλάχιστον», λέει ο Ανέστης Αζάς
Σκηνοθετικά, θελήσατε κάτι να τονίσετε;

«Το πέρασμα από μια εποχή ανάπτυξης σε μια εποχή αβεβαιότητας. Κάποιοι από τους συμμετέχοντες έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί. Οι αναμνήσεις τους από τη δεκαετία του ’50 και του ’60 μας μεταφέρουν σε έναν κόσμο με πολλές δυσκολίες, που όμως είχε μια σταθερότητα και μια ανοδική πορεία. Οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς γνωρίζουμε ότι είναι πιθανό να μην πάρουμε ποτέ σύνταξη, έχουμε αποδεχθεί ότι δεν θα έχουμε σταθερή δουλειά και είμαστε διατεθειμένοι να εργαστούμε σε χώρους που δεν έχουν σχέση μ’ αυτό που σπουδάσαμε. Πάνω σ’ αυτήν την αντίθεση δύο κόσμων τόσο κοντινών και τόσο διαφορετικών συνάμα, προσπάθησα να σταθώ».

Η προσωπική σχέση σας με τη ζάχαρη ποια είναι;

«Δεν είμαι ιδιαίτερα γλυκατζής, τον καφέ μου τον πίνω σκέτο. Κατάγομαι από αγροτική οικογένεια, ο παππούς μου έναν καιρό καλλιεργούσε ζαχαρότευτλα, οπότε γνωρίζω προσωπικά τι σημαίνει η ζάχαρη – για τους Βορειοελλαδίτες τουλάχιστον».

Ο αμερικανικός τίτλος «Sugar babes» πώς εξηγείται;

«Ηθελα έναν ποπ τίτλο, που ίσως βοηθήσει να προσεγγίσουμε το ευρύτερο νεανικό κοινό. Δυστυχώς στην ελληνική επαρχία αυτό που ισχύει σχετικά με το θέατρο -και όταν λέω θέατρο δεν εννοώ τους τηλεοπτικούς θιάσους- είναι ότι οι άνθρωποι το βλέπουν ως κάτι ξένο, κάτι που δεν τους αφορά άμεσα. Στην καλύτερη περίπτωση αφορά τους κουλτουριάρηδες, στη χειρότερη είναι ακόμη συνυφασμένο με την πορνεία. Γι’ αυτό ευθύνονται και οι ίδιοι οι άνθρωποι του θεάτρου, που μερικές φορές εκτός Αθήνας συμπεριφέρονται με τη λογική του «δε βαριέσαι, επαρχία είναι» ατυχώντας στις επιλογές του ρεπερτορίου, στο να προσεγγίσουν ένα μεγαλύτερο κοινό, πέρα από τους φανατικούς θεατρόφιλους. Ευτυχώς η πόλη των Σερρών έχει αγκαλιάσει την προσπάθεια που γίνεται φέτος στο ΔΗΠΕΘΕ από τον καλλιτεχνικό διευθυντή Θ. Γκόνη. Ο κόσμος γεμίζει το θέατρο κι αυτό μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε. Το υπουργείο Πολιτισμού όμως, συνεχίζοντας την παράδοση της μνημειώδους κωλυσιεργίας, δεν έχει υπογράψει ακόμη την προγραμματική σύμβαση και ουσιαστικά είμαστε όλοι στον αέρα».

Η γερμανική θεατρική παιδεία σας έχει επηρεάσει τον τρόπο δουλειάς σας;

«Σπουδάζοντας και κάνοντας τις πρώτες μου δουλειές στο Βερολίνο, σαφώς και έχω επηρεαστεί από την παράδοση του γερμανικού θεάτρου. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η ψυχολογική ρεαλιστική αναπαράσταση μιας ιστορίας, όσο η ανάπτυξη της παράστασης σε συνενοχή με το κοινό, στο εδώ και τώρα του θεάτρου. Προσπαθώ πάντα να προσεγγίσω την αρχή του Μπρεχτ ότι η σκηνή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας».

info: Μουσική Κώστα Κοράκη, δραματουργική επεξεργασία Κατερίνας και Παναγιώτας Κωνσταντινάκου, σκηνικά-κοστούμια Αγγελικής Κόντη. Παίζουν οι: Σύρμω Κεκέ, Κώστας Κοράκης, Στράτος Παυλίδης. Συμμετέχουν Σερραίοι πολίτες, χορωδοί του πολιτιστικού συλλόγου «Ορφέας» και συγκρότημα μαθητών και αποφοίτων του Μουσικού Λυκείου της πόλης.
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 11/02/2009
Advertisements