ΑΜΑΛΙΑ ΜΟΥΤΟΥΣΗ: «Λέμε πολλά, κάνουμε λίγα»

Posted: Φεβρουαρίου 8, 2009 in Μουτούση Αμαλία
Στο κατάστρωμα ενός υπερωκεάνιου τρεις άντρες παραπαίουν ζαλισμένοι γύρω από μία γυναίκα. Ο Μεζά (Νίκος Κουρής), ο Αμαλρίκ (Λάζαρος Γεωργακόπουλος), ο Ντε Σιζ (Νίκος Καραθάνος) έχουν χάσει τον άξονα ισορροπίας, τα σωθικά τους ανακατεύονται. Τέσσερις… αθώοι Ευρωπαίοι ταξιδεύουν προς την άγνωστη, λαγγεμένη Ανατολή, που όμως την έχουν κιόλας συναντήσει, εκεί στο πλοίο, καταμεσής του Ινδικού Ωκεανού, στο πρόσωπο της μοιραίας Ιζέ (Αμαλία Μουτούση).

«Ο κλήρος του μεσημεριού», το απολύτως αυτοβιογραφικό έργο του Πολ Κλοντέλ, ανεβαίνει την Παρασκευή από το Εθνικό Θέατρο στην Πειραιώς 260 σε μετάφραση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ. Πρόκειται για το αναπάντεχο ερωτικό δράμα που έζησε ο συγγραφέας από το 1900 μέχρι το 1905. Η δύναμη της σχέσης του με τη γοητευτική σύζυγο ενός διπλωμάτη τον έφερε σε σύγκρουση όχι μόνο με ανθρώπους αλλά και με την πίστη του.

Το έργο παίζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα στην αυθεντική του εκδοχή. Ενα παράξενο κουαρτέτο σ’ ένα επικίνδυνο παιχνίδι πόκερ που διαδραματίζεται σε τρεις πράξεις: η πρώτη εν πλω, η δεύτερη σ’ ένα κινεζικό νεκροταφείο για Ευρωπαίους και η τρίτη σ’ ένα πολεμικό καταφύγιο στο Χονγκ Κονγκ.

«Οι ήρωες καταστροφικοί, αυτοκαταστροφικοί, φέρουν μέρη της προσωπικότητας του συγγραφέα», λέει η Μουτούση. «Δεν ξέρουν γιατί και πώς ζουν, πότε χωρίζουν, πότε παντρεύονται. Ο έρωτας της Ιζέ και του Μεζά σκοτώνει τους ίδιους κι όποιον βρεθεί δίπλα. Το αίσθημα του Κλοντέλ είναι ακατέργαστο. Ολα είναι γυμνά, ευάλωτα, εκτεθειμένα. Το φινάλε επίσης διαφέρει απ’ αυτό της τελευταίας γραφής. Οι ήρωες, βουτηγμένοι στο ναρκισσισμό τους, σκοτώνονται σαν ο θάνατος να είναι ο μοναδικός τρόπος ένωσής τους. Κι αν αυτό ακούγεται ρομαντικό, στο έργο είναι απίστευτα ωμό».

– Το έργο έχει συχνές αναφορές στο Θεό, στην αμαρτία.

«Ο Κλοντέλ είχε αληθινή πίστη, όχι θρησκοληψία. Οι ήρωες προκειμένου να ζήσουν τις επιθυμίες τους δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και μοιραία κάνουν κακό. Πάντα θα κάνουμε λάθη. Μέσα απ’ αυτά μαθαίνουμε τον εαυτό μας, αλλά κάποτε πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη τους αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί με τη ζωή μας».

– Πώς υποδύεστε αυτή τη μοιραία γυναίκα;

«Προσπαθώ να την καταλάβω απ’ τα πολλά δικά της λόγια, αλλά και των άλλων γι’ αυτήν. Θέλω να την υποστηρίξω, όχι να την κρίνω».

– Σας είναι ξένη ως προσωπικότητα;

«Δεν θέλω να προσποιηθώ ότι τη γνωρίζω. Συνεχώς συμπεριφερόμαστε λες και ξέρουμε καλά ποιοι είμαστε εμείς και οι άλλοι. Μην παριστάνουμε τους έξυπνους. Οσο πιο πολύ δουλεύω, τόσο περισσότερο πλησιάζω δικά μου πράγματα που σχετίζονται μ’ αυτήν όπως ο έρωτας, η πίστη στο θεό και πώς αυτά μπορεί να συνυπάρξουν».

– Ο Μεζά βρήκε το Θεό στο πρόσωπο της Ιζέ. Εσείς θ’ αναγνωρίζατε το Θεό στο πρόσωπο ενός άντρα;

«Σε μια ιδανική κοινωνία; Γιατί αν μιλάμε γι’ αυτήν που ζούμε, το πρόσωπο του Θεού είναι εξορισμένο. Στον κόσμο μας ο έρωτας και η αγάπη είναι πράγματα άγρια, αυτοκαταστροφικά. Ο Μεζά ψάχνει το Θεό απεγνωσμένα γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν. Οταν τον προδίδει η Ιζέ, νιώθει ότι ο Θεός τον απορρίπτει δεύτερη φορά. Δεν ξέρω πόσο θα βγουν στην παράσταση αυτά τα διαφορετικά βλέμματα. Το έργο, παρά το έντονα μεταφυσικό στοιχείο, μιλάει για την ευθύνη των ανθρώπων κι όχι του Θεού».

– Η απιστία τι θέση έχει στη ζωή σας;

«Εχω μεγάλο πόθο για την πίστη και εξαιτίας του, η απιστία δεν μου έχει κάνει καλό ούτε θα μου κάνει… Και μιλάω για οποιαδήποτε μορφή απιστίας. Ως ανθρώπινα όντα συγκρούονται μέσα μας, συχνά, διαφορετικές επιθυμίες. Την ίδια στιγμή που αναζητούμε την πίστη, μας τραβά η απιστία. Είναι το βάσανο της καθημερινότητάς μας: να προσπαθούμε να φέρουμε βόλτα τις ανάγκες του σώματος και συγχρόνως να ταΐζουμε την ψυχή μας. Ευτυχώς, μερικές φορές, χωρίς να το περιμένεις, νιώθεις ότι σώμα και πνεύμα γίνονται ένα, λες και φύσηξε ένα αεράκι και σ’ έκανε ολόκληρο, ενιαίο».

– Στο έργο υπάρχει ένα παραλήρημα λόγου κι απ’ τους τέσσερις ήρωες.

«Το οποίο κορυφώνεται απ’ τον Μεζά. Ακόμα και στην τελευταία πράξη, που ο πόλεμος μαίνεται, το ζευγάρι είναι αυτιστικά απασχολημένο με το δράμα του. Ο επικείμενος θάνατος για τον Μεζά είναι λύτρωση – θα συναντήσει το Θεό. Για την Ιζέ είναι τρόμος, δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω απ’ το σώμα της».

– Πιστεύετε ότι σήμερα μιλάμε πολύ;

«Φλυαρούμε όταν δεν πρέπει κι όταν πρέπει να μιλήσουμε στεκόμαστε βουβοί. Το έζησα στην πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» στο Εθνικό Θέατρο. Τα παιδιά διέκοψαν την παράσταση λέγοντας: «Ελάτε έξω, η βία του Τσούκο είναι στους δρόμους»… Εκείνη την ημέρα χρειάζονταν τα λόγια κι όμως δεν είπε κανείς λέξη. Είχα ανάγκη ως θεατής να ρωτήσω το διπλανό μου τι σκέφτεται γι’ αυτό. Ν’ αποφασίσουμε κάτι: θα μείνουμε ή θα πάμε στους δρόμους όπου βρίσκεται ο Ρομπέρτο Τσούκο;.. Με πάγωσε η παγωμάρα όλων. Μέσα σε πέντε λεπτά βγήκαν όλοι και κατευθύνθηκαν στο μπαρ για σάντουιτς και καναπεδάκια. Θύμωσε κανείς με τη διακοπή; Σκέφτηκε κανείς ν’ ακολουθήσει τα παιδιά έξω; Καμιά σκέψη, καμιά ανησυχία, κανένας διάλογος. Θέλω την επόμενη φορά να είμαι πιο έτοιμη, πιο τολμηρή».

– Τι είναι αυτό που δεν σας αρέσει στη δουλειά σας;

«Ο ναρκισσισμός. Τα τελευταία χρόνια βλέπω πολλούς καλλιτέχνες με ξεχωριστή αξία και έργο που όμως αντιστρατεύονται μεταξύ τους».

– Παίρνετε θέση σ’ αυτό;

«Και μόνο που το αναφέρω παίρνω θέση. Μέσα σε δύο χρόνια ο Γιώργος Λούκος έφερε παραστάσεις που ποτέ δεν θα φανταζόμασταν ότι θα απολαύσουμε. Και τώρα μιλάμε για απειλή της εθνικής μας ταυτότητας! Αν όντως απειλούνταν, θα ήθελα κι εγώ να τη στηρίξω. Αλλά ποιος θα ορίσει την ελληνικότητα; Ας συνεργαστούμε καλύτερα να χαράξουμε μια πολιτική. Αν δεν μας αρέσει ό,τι γίνεται στην Επίδαυρο, να την κλείσουμε για πέντε χρόνια και σ’ αυτό το διάστημα να οργανώσουμε, συνέδρια όπου θα συμμετέχουν όλοι ώστε να κατατεθούν προτάσεις».

– Πιστεύετε ότι αυτοσχεδιάζουμε υπερβολικά;

«Υπάρχει πανεπιστήμιο για τις τέχνες; Αν είσαι τυχερή, πέφτεις σ’ ένα σκηνοθέτη και μαθαίνεις κάτι σωστό. Αν είσαι άτυχη, πέφτεις σε κάποιον και τα μαθαίνεις. Αν είσαι τυχερότερη, μαθαίνεις και κάτι μόνη σου. Κι έτσι πορευόμαστε. Θέλω να είμαι ενεργή στο θέατρο. Η δουλειά μου δεν είναι μόνο να κάνω τη μοιραία Ιζέ. Οταν ανοίγω τον υπολογιστή και βλέπω το κομμένο κεφάλι ενός παιδιού στην Παλαιστίνη, πρέπει κάτι να κάνω».

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – Φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/02/2009
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η random house λέει:

    η μουτουση ηταν πολυ καλη
    και το λευκο εφαρμοστο φορεμα της ταιριαζε πολυ

    http://www.arelis.gr
    περιεχει το μεταφυσικο θεατρικο εργο μεταξυ ενδσοκοσμικου και υπερβατικου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s