Νέλλη Γκίνη: Το θέατρο πάντα το έτρεμα, ίσως επειδή το σεβόμουν

Posted: Φεβρουαρίου 7, 2009 in Γκίνη Νέλλη
Η Ζακλίν, ιδιοκτήτρια κοσμικού εστιατορίου στο Σεν-Τροπέ, είναι στενή φίλη του Ζορζ και του Αλμπέν, που διατηρούν το περίφημο drag queen καμπαρέ «Το κλουβί με τις τρελές». Είναι επίσης ένας πολύ χαριτωμένος ρόλος-κλειδί για την έκβαση της πλοκής στο, βασισμένο στην περίφημη ταινία του Ζαν Πουαρέ, μιούζικαλ των Χάρβεϊ Φιρστάιν και Τζέρι Χέρμαν.

Ολο το καστ του «κλουβιού», παραταγμένο πίσω απ’ τις «κυρίες» του διάσημου καμπαρέ που απ’ το Σεν-Τροπέ εγκαθίσταται… στο «Παλλάς»

Η ελληνική του εκδοχή σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή, με τον ίδιο ως Αλμπέν και Ζορζ τον Γιάννη Μπέζο, θεωρείται ήδη μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεατρικές παραγωγές της σεζόν – αν και θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 6 Μαρτίου για να δούμε πώς αποδίδει θεατρικά ο ιδιοφυής Φασουλής και οι συνεργάτες του τις περιπέτειες του πιο χαριτωμένου γκέι ζεύγους στην ιστορία του σινεμά.

Εν τω μεταξύ, μπορούμε όμως να συναντήσουμε τη «Ζακλίν» της ελληνικής παραγωγής, τη Νέλλη Γκίνη, που την ξέρουμε με τη διττή ιδιότητα της ηθοποιού και της τραγουδίστριας. Ηταν μια μάλλον απρόβλεπτη επιλογή, αν σκεφτεί κανείς ότι έχει συνδεθεί κυρίως με το σανίδι της επιθεώρησης. Κι ωστόσο, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι και μια πολύ κατάλληλη επιλογή.

Ρωτήσατε τον Σταμάτη Φασουλή πώς σας σκέφτηκε για τον ρόλο της Ζακλίν;

«Οταν συναντηθήκαμε τον ρώτησα. Μου είπε ότι αρκετές φορές σκεφτόταν να με πάρει στο τηλέφωνο και να μου προτείνει να συνεργαστούμε, αλλά όλο κάτι γινόταν. «Γιατί δεν το έκανες πιο πριν», του είπα με παράπονο – γιατί πάντα τον εκτιμούσα πάρα πολύ».

Η πρόταση για τον ρόλο τής έγινε πριν από το καλοκαίρι με «αγγελιαφόρο» τον παλιό της φίλο, χορογράφο και συνεργάτη του Φασουλή, Δημήτρη Παπάζογλου. «Η πρόταση ήρθε σε μια στιγμή πολύ σημαντική για μένα. Είχα αποσυρθεί και ήθελα να σκεφτώ κάποια πράγματα που δεν είχα κάνει μέχρι τότε. Ηθελα να αλλάξω λίγο ρότα. Και ψυχολογικά εκείνη τη στιγμή ήμουν κάπως. Αλλά ήταν μια πολύ χαρμόσυνη είδηση», παραδέχεται η κ. Γκίνη.

Ρότα άλλαξε πολλές φορές στη ζωή της. Ξεκίνησε π.χ. ως ηθοποιός προορισμένη κυρίως για το αρχαίο δράμα, αλλά βρέθηκε και σόουγουμαν και τραγουδίστρια στην αθηναϊκή νύχτα. Τηλεοπτικά πρωτοεμφανίστηκε με τη «Γειτονιά» κι έκτοτε δεν σταμάτησε να δίνει συχνά-πυκνά το «παρών» – πιο πρόσφατα στα «Στρας», «Θανάσιμες πεθερές», «Εγκλήματα» κ.ά. Κινηματογραφικά έκανε αρκετά περάσματα, τη θυμόμαστε όμως κυρίως από μικρότερους ρόλους σε ταινίες του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Σταθερή πορεία έκανε στην επιθεώρηση. Και παρέμεινε στο θέατρο ακόμα κι όταν αποφάσισε να ξαναλλάξει ρότα και να αφήσει τη νύχτα για χάρη του γιου της, του Μάριου, που τον έχει μεγαλώσει μόνη της.

«Ευτυχώς που ήρθε στη ζωή μου ο Μάριος, γιατί και τα θέατρα είναι καλά κι οι ηθοποιοί ευλογημένα πλάσματα, αλλά και η μητρότητα είναι η μεγαλύτερη ευλογία», λέει.

Πάντα είχατε το ένα πόδι στο τραγούδι και το άλλο στο θέατρο;

«Ανέκαθεν».

Ξεκινήσατε, όμως, από το θέατρο.

«Και μάλιστα, πολύ νωρίς. Το σανίδι το πάτησα στα 12 μου χρόνια. Το μικρόβιο μου είχε όμως κολλήσει πολύ νωρίτερα. Παρακολουθούσα, θυμάμαι, με τον πατερούλη μου την ταινία της Αλίκης «Το κορίτσι με τα παραμύθια» και ξαφνικά γύρισα και του είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Μια μέρα διάβασα μια αγγελία στις εφημερίδες: «Ζητούνται παιδιά για παιδική παράσταση». Κι έτσι με πήγε ο πατέρας μου κι έμεινα 3 χρόνια κοντά στον Διονύση Χιόνη, έναν θεατράνθρωπο αφοσιωμένο στο παιδικό θέατρο».

Και μετά;

«Εδωσα στα ταλέντα και πέρασα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Στα 15 έκανα και το πρώτο υπερατλαντικό ταξίδι μου, με τον Μιχαηλίδη και με το Athens Drama Company, ως μέλος του Χορού. Κάθισα δύο χρόνια μαζί τους, έχοντας σπουδαίους καθηγητές (τον Σεβαστίκογλου, την Αρώνη, τον Παπαμιχαήλ), αλλά μετά έκλεισε ξαφνικά η σχολή. Κι έτσι πήγα στη σχολή του Εθνικού Ωδείου, κοντά στον άλλο σπουδαίο δάσκαλο, τον Θάνο Τράγκα, κι αποφοίτησα από εκεί».

Η σχέση σας με τη μουσική;

«Ο πατέρας μου ήταν μουσικός. Μεγάλωσα ακούγοντάς τον να παίζει την κιθάρα ή το ακορντεόν του. Θυμάμαι και πολλά καλοκαίρια στην Κέρκυρα, απ’ όπου κατάγομαι, τους θειούς μου με τις καντάδες τους κι εγώ να προσπαθώ να μάθω να κάνω δεύτερη και τρίτη φωνή. Είχα, λοιπόν, από μικρή κι αυτό το μικρόβιο».

Και στην πίστα πώς βρεθήκατε;

«Για να ‘μαι κοντά στον άνθρωπο που ερωτεύτηκα: τον άντρα μου, τον Κώστα Μαυρομιχάλη, ιδιοκτήτη ενός κέντρου στη Φωκίωνος Νέγρη, που λεγόταν «Το Καραβάνι». Εκεί τον γνώρισα ένα βράδυ που είχαμε πάει να διασκεδάσουμε με τη μάνα μου κι έναν θείο μου. Επαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε υπέροχα. Δεν υπάρχει πια. «Εφυγε» το ’87. Για να ‘μαι, λοιπόν, κοντά του ξεκίνησα την πίστα. Μετά βέβαια θέλησα να σπουδάσω. Μπήκα στο Εθνικό Ωδείο κι έκανα φωνητική με δασκάλα τη Μαρία Κωνσταντάρα».

Τα πρώτα σας λαϊκά ακούσματα;

«Ξεκινάνε από τον Ζαμπέτα. Τον μόνο λαϊκό που λάτρευε ο πατέρας μου, ο οποίος ως Κερκυραίος αγαπούσε την όπερα και την οπερέτα».

Τον Ζαμπέτα τον γνωρίσατε αργότερα…

«Κι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Τον γνώρισα μια σεζόν που δούλεψα στο «Στορκ» και ήταν στο σχήμα εκείνος, ο Βοσκόπουλος, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Λιδάκης, ο Πασχάλης, η Ζανίνου κι εγώ. Τότε γνώρισα και τον γιο του τον Μιχάλη. Ερωτευτήκαμε σχεδόν αμέσως, μείναμε τρία χρόνια μαζί, αρραβωνιασμένοι, και το διαλύσαμε 15 μέρες πριν τα σκαλοπάτια της Μητρόπολης. Τον Γιώργο τον Ζαμπέτα όμως τον έζησα ακόμα περισσότερο. Κάναμε και περιοδεία μαζί γυρίζοντας ολόκληρη την Αμερική».

Με ποιους άλλους συνεργαστήκατε στον χώρο του τραγουδιού;

«Με όλες τις πρωτιές. Μπιθικώτση, Κόκκοτα, Πουλόπουλο, Σακελλαρίου, Πάριο, Βοσκόπουλο, Γαβαλά, Νικολάου, Πανταζή, Γερολυμάτο, Αντζελα, σχεδόν με όλους. Το ίδιο και στο θέατρο. Εχω συνεργαστεί με τα τρία τέταρτα του ελληνικού θεάτρου».

Περάσατε κι από το σινεμά. Ποια ήταν η πρώτη σας ταινία;

«Μαθήτρια της Δραματικής Σχολής είχα κάνει το «Καινούργια μέρα χάραξε». Ημουν γύρω στα 18, ενζενούλα. Δεν είχα φτιάξει ακόμα τη μύτη μου – αυτό το έκανα αργότερα. Ούτε εγώ δεν με γνωρίζω. Με βλέπω τώρα και γελάω: ήταν λίγο δραματικός ο ρόλος κι εγώ τόσο υπερβολική! «Θεέ μου», σκέφτομαι, όμως, «τι τρέλα είχα από τότε μ’ αυτή τη δουλειά»».

Και οι ταινίες με τον Κωνσταντάρα;

«Ηταν το 1972 πια όταν μου πρότεινε ο Κώστας Καραγιάννης να παίξω ένα ρολάκι και να τραγουδήσω. Κι έτσι έπαιξα τη Δόμνα στο «Τι 30, τι 40, τι 50″ – ένα ρολάκι ήταν, κι όμως έμεινε στον κόσμο. Τότε γνώρισα τον Λάμπρο που με βοήθησε πάρα πολύ. Τον Κωνσταντάρα, τον Πρετεντέρη και τον Καραγιάννη θα τους θυμάμαι για πάντα: ήταν άνθρωποι που μου στάθηκαν και μου φέρθηκαν πολύ καλά. Με τον τελευταίο βέβαια μια εποχή δυσαρεστηθήκαμε…».

Γιατί;

«Είχαμε κάνει με τον Βόγλη μια αστυνομική περιπέτεια που λεγόταν «Κυνηγημένη». Ξαφνικά γίνεται η πρεμιέρα και, χωρίς να μας ενημερώσει, ο Καραγιάννης αλλάζει τον τίτλο και τον κάνει «Ματιές απ’ την κλειδαρότρυπα». Θυμάμαι, διάβαζε ο πατέρας μου την εφημερίδα και τον ακούω να ουρλιάζει: «Τι ‘ναι αυτά;». Εγώ δεν είχα γυρίσει τίποτα το επιλήψιμο. Μόνο σε μια σκηνή φορούσα ένα κάπως βαθύ ντεκολτέ. Κι είχαν βάλει αυτή τη φωτογραφία στη διαφημιστική καταχώρηση κι από κάτω φαρδύ-πλατύ τον τίτλο. Στενοχωρήθηκα πολύ με τον Καραγιάννη. «Δεν είχες το δικαίωμα να το κάνεις αυτό», του είπα. Ηταν μια εποχή που από τη «Γειτονιά» στην τηλεόραση είχε αρχίσει ο κόσμος να με γνωρίζει και να με αγαπάει κι αυτό μου στοίχισε. Αργότερα όμως τα ξαναβρήκαμε».

Υπήρξαν και άνθρωποι που δεν σας φέρθηκαν καλά;

«Βεβαίως, αλλά ήμουν γατόνι. Ημουν ένα νόστιμο κορίτσι, όπως έλεγαν τότε, και γι’ αυτό με κυνήγαγαν και παραγωγοί και διάφοροι άλλοι. Ξαφνικά έμπαινα σε ένα γραφείο και, παρ’ ότι είχα κι ένα όνομα πια, κλειδώνανε πόρτες… Τα έζησα κι αυτά. Είχα, όμως, έναν τρόπο να ξεγλιστράω, χωρίς να τους προσβάλλω κιόλας».

Πίστα, θέατρο, τηλεόραση, σινεμά. Πώς τα καταφέρνατε;

«Δεν είχα ποτέ προσωπική ζωή. Ούτε ώρες να κοιμηθώ. Θυμάμαι να κοιμάμαι στην καρέκλα ανάμεσα στα γυρίσματα. Ή να γυρίζω απ’ το κέντρο να κάνω ένα παγωμένο ντους και να τρέχω κατ’ ευθείαν στο πλατό. Χαιρόμουν, όμως, που το έκανα όλο αυτό. Μέχρι βέβαια που ήρθε ο γιος μου στη ζωή μου και πάτησα ένα μεγάλο φρένο. Παράτησα τα κέντρα, δυστυχώς για την τσέπη μου. Αλλά ήθελα το παιδί μου να το μεγαλώσω εγώ».

Δεν αφήσατε όμως και το θέατρο…

«Αυτό δεν θα μπορούσα με καμία δύναμη να το αφήσω. Κι ενώ στην πίστα, έχοντας τη βεβαιότητα ότι δουλεύω για τα λεφτά, τους είχα πάρει τον αέρα, το θέατρο πάντα το έτρεμα. Ισως επειδή το σεβόμουν πάρα πολύ».

Ποιους θυμάστε απ’ τους ρόλους σας στο θέατρο και στην επιθεώρηση;

«Θεωρώ ότι ακόμα δεν έχω παίξει ένα ρόλο που να ‘χει αγγίξει απολύτως την καρδιά μου. Ωριμάζοντας, κι αν θέλει ο Θεός, έχω χρόνια μπροστά μου να παίξω και νταμοκαρατερίστικους ρόλους και καρατερίστικους και ύστερα τη γιαγιά ή και την προγιαγιά…».

Είστε όμως ευχαριστημένη μέχρι εδώ;

«Πιστεύω τουλάχιστον ότι ήμουν υπεύθυνη κι αξιοπρεπής. Οχι ότι είμαι απολύτως ευχαριστημένη. Ποτέ δεν χειροκρότησα τον εαυτό μου και να πω «μπράβο, αυτό το έκανες καλά». Πάντα ήθελα και κάτι άλλο…». *

Οι γκέι μπορούν να δώσουν στα παιδιά αγάπη

Το «Κλουβί με τις τρελές» είναι πολύ επίκαιρο σε εποχές που ο γάμος των ομοφυλοφίλων και το δικαίωμά τους στην υιοθεσία πλησιάζουν να γίνουν θεσμοί

Ο Αλμπέν, στο «Cages aux folles», έχει μεγαλώσει τον γιο τού Ζορζ σαν μάνα. Και μόνο γι’ αυτό, το έργο, εκτός από εξαιρετικά χαριτωμένο, είναι και επίκαιρο.

«Εχει πολύ συγκινητικές στιγμές. Λέει π.χ. ο Αλμπέν στον Ζαν-Μισέλ: «Ποιος καρδιοχτυπούσε, ποιος ήταν πάνω από την ανάσα σου;». Βεβαίως και είναι πολύ επίκαιρο».

Εσείς είστε υπέρ του γάμου των γκέι;

«Εγώ πιστεύω ότι ένας ενήλικος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να επιλέξει τη ζωή του. Αλίμονο στο 2009 να λέμε «Γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι μαζί;» Γιατί έτσι θέλουν. Από τη στιγμή που δεν ενοχλούν κανένα, που δεν προσβάλλουν, δεν έχουν δικαίωμα να ακολουθήσουν αυτό που επέλεξαν;»

Και ως προς την υιοθεσία ενός παιδιού από ένα γκέι ζευγάρι;

«Γιατί να μην υιοθετήσουν και να μην το μεγαλώσουν; Αυτό λέει κι η παράστασή μας. Ενα παιδί χρειάζεται πρώτα από όλα αγάπη. Κι ο Αλμπέν έτσι μεγάλωσε τον Ζαν-Μισέλ: με αγάπη και φροντίδα».

  • Συνέντευξη στη ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 2 – 07/02/2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s