Αμαλία Μουτούση: «Η ευαισθησία στον άντρα είναι ευτυχία»

Posted: Φεβρουαρίου 7, 2009 in Μουτούση Αμαλία

ΤΗΝ ΙΖΕ, ΜΙΑ ΗΡΩΙΔΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΓΝΗΤΙΖΕΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΛΟΝΤΕΛ «Ο ΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ», ΘΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕΙ Η ΑΜΑΛΙΑ ΜΟΥΤΟΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ Ο ΓΙΟΣΙ ΒΙΛΕΡ

Μόνο μία από τις προδιαγραφές των υψηλών στάνταρντ αυτής της νέας παραγωγής δεν τηρείται. Να εγκαινιάσει, όπως είχε προγραμματισθεί, την Κεντρική Σκηνή του κτιρίου Τσίλερ, επειδή το αναστηλωτικό έργο δεν έχει ολοκληρωθεί. Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα θα δοθεί στην «Πειραιώς 260», διατηρώντας τα υπόλοιπα στοιχεία που ανεβάζουν τον πήχυ των απαιτήσεων. Τη θαυμαστή ποιότητα του κειμένου, έναν σκηνοθέτη, τον Γιόσι Βίλερ, που διαπρέπει στην Ευρώπη κι ένα δυνατό κουαρτέτο ηθοποιών (Αμαλία Μουτούση, Νίκο Κουρή, Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Νίκο Καραθάνο). Η παράσταση, εμβαθύνοντας στην πνευματικότητα και την ποίηση του Κλοντέλ, φιλοδοξεί να δείξει πόσο ουσιαστικά μοντέρνο είναι σήμερα το έργο, γραμμένο το 1906. Τέσσερα πρόσωπα- μια γυναίκα, ο σύζυγος, ο πρώην εραστής και ο καθοριστικός τελευταίος της έρωτας- ξεκομμένα από την πραγματικότητα γύρω τους, συγκεντρωμένα στον εαυτό τους, στα αισθήματα και τις επιθυμίες τους, πλέουν προς την Κίνα, με την αχλύ ενός μυστηρίου, σχεδόν μεταφυσικού.

info

Πρεμιέρα στις 13 Φεβρουαρίου στην «Πειραιώς 260» (τηλ. 210
4838739 και http://www.n-t.gr)

Ηθοποιός με εκτόπισμα, η Αμαλία Μουτούση μιλάει για όσα την κινητοποιούν και τη συνδέουν με την ποιητική υπόσταση του έργου και την ηρωίδα. «Έργο κρυπτικό, αφορά τον άνθρωπο και την υπόστασή του στο σύμπαν. Και την ίδια στιγμή βαθιά προσωπικό και για μένα που το κάνω. Είναι αυτό το κομμάτι που σωπαίνει μέσα μου, ανεξάρτητα από τα βιώματα και τις επιλογές μου, αλλά ενδεχομένως, το μόνο αληθινό. Η Ιζέ, μια γυναίκα σπασμένη σε κομμάτια, αναγνωρίζει τον εαυτό της μόνο μέσα από τους άνδρες. Απολύτως κολλημένη στη ζωή, κρύβεται από τον εαυτό της. Είναι το φως που τυφλώνει και τυφλώνεται από τον ίδιο της τον εαυτό, δεμένη με τη ζωή, τη σάρκα, με τη θνητότητα. Νάρκισσος σχεδόν αυτιστικός, μέσα σε μια αφόρητη πλήξη, γιατί πώς να μην πλήττει ένας άνθρωπος όταν δεν μπορεί να ζήσει από μέσα του- κι εδώ είναι το κομμάτι του Θεού, ο πόθος για πίστη, να νιώσει την πληρότητά του μέσα από το Θείο- έζησε μια ζωή, και καθόλου δεν προετοιμάστηκε για τον θάνατο. Εγώ εδώ τη βρίσκω σπαρακτική. Γιατί με δική της επιλογή πάει να πεθάνει, ενώ φοβάται τόσο πολύ τον θάνατο. Υπάρχει μια σύγκρουση, που σε κάνει να νιώσεις βαθιά συμπόνια, γιατί δεν έζησε ποτέ τον εαυτό της, με την έννοια της δικής της υπόστασης. Μια κατάσταση αληθινή, σε σχέση με τη γυναικεία φύση και τη σημασία που μπορούμε όλοι μας και ειδικότερα η γυναίκα και ακόμα ειδικότερα εγώ που την ερμηνεύω να τη δούμε και να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει, αν συμβαίνει μέσα μας. Κι έχει σημασία να τη δούμε μέσα από την οπτική του φωτός. Το φως στον Κλοντέλ είναι ο πυρήνας του έργου. Είναι το μερίδιο του καθενός μας από τον ήλιο, που μπορεί να βγάλει από μέσα μας διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Και μπορώ πιο καλά να το καταλάβω, αν σκεφτώ το φως στη δική μου ζωή. Ξυπνάω το πρωί και μπαίνει μια δέσμη μικρή από το παράθυρό μου και μόνο που τη βλέπω, αισθάνομαι ότι συμπυκνώνεται όλη μου η ζωή. Ο “Κλήρος” μιλάει για το μεσημέρι, που σημαίνει το μέσο της ζωής. Κι εγώ είμαι στο μέσο. Σ΄ αυτό το σημείο που αρχίζω κι έχω περισσότερη χαρά, γιατί βλέπω με απόσταση τη δουλειά μου, τη ζωή μου- ένα μικρό κομματάκι σ΄ ένα μεγάλο σύμπαν. Μεγαλώνοντας μπορείς να πλησιάσεις τα πράγματα και να νιώσεις τις πραγματικές διαστάσεις που έχουν. Είναι λυτρωτικό να παρατηρείς, χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι το κέντρο».

  • Η συνεργασία με ξένους σκηνοθέτες μήπως είναι επιφανειακή;

«Προηγήθηκε πολύ καλή προετοιμασία για να λειτουργήσουμε σαν ομάδα, σε έναν κοινό κώδικα. Από εκεί και πέρα η συνάντησή μου με τον Γιόσι Βίλερ με κάνει ευτυχή. Ο Γιάννης Χουβαρδάς που τον έφερε έκανε εξαιρετική επιλογή. Αν και δεν ξέρει τη γλώσσα μας, καταλαβαίνει το νόημα από το αν είναι σωστός ή λάθος ο ήχος που ακούει. Είναι πολύ βαθύς, με μια ευαισθησία, που όταν έχει ένας άντρας είναι για μένα μεγάλη ευτυχία. Δεν μου έχει τύχει ποτέ να βρίσκομαι με σκηνοθέτες επιφανειακούς. Αλλά είμαι και εγώ πολύ προσεκτική. Η μητέρα μου μού λέει ότι είμαι πολύ καλλή μάνατζερ του εαυτού μου. Γιατί, για να συμβούν ορισμένες προτάσεις, έχω δουλέψει προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Ο ηθοποιός είναι εξαρτημένος από τον σκηνοθέτη, τον συμπαίκτη του, από την όλη οργάνωση που περιβάλλει μια δουλειά, ως φιλοσοφία. Χρειάζεσαι τις κατάλληλες συνθήκες, για να μπορέσεις να ανθήσεις. Έχω ανάγκη να συμφωνώ με τον σκηνοθέτη, όχι απλώς στο τι λέει λέει η ιστορία, αλλά πώς θα την πούμε. Συνήθως καταλαβαίνω αν έχουμε κοινό ήθος, από τον τρόπο που οδηγεί τον ρόλο. Κι αυτό είναι το κομμάτι που μπορώ να εμπιστευθώ. Τώρα πια είναι και σ΄ εμένα είναι πιο ξεκάθαρο τι με ενδιαφέρει σ΄ αυτή τη δουλειά, πότε, με ποιους ανθρώπους και ποια έργα. Γιατί προσανατολίζομαι πλέον σ΄ αυτό που λέγεται ποιητικό θέατρο, που είναι οι τραγικοί μας, τα κλασικά κείμενα».

  • Οι δυσκολίες της Επιδαύρου

Ο Γκότζεφ, επίσης ξένος σκηνοθέτης, την επέλεξε για τον ρόλο της Άτοσσας, στους «Πέρσες», που θα σκηνοθετήσει στην Επίδαυρο, με το Εθνικό Θέατρο.

«Σε μια εποχή που η Επίδαυρος βάλλεται, η πρώτη μου αντίδραση είχε να κάνει με μια επιφύλαξη. Η Επίδαυρος είναι ένας χώρος που έχει ειδικές δυσκολίες και που είναι σχεδόν ανέφικτο να ξεπεραστούν.

Δεν κάνεις καν πρόβες στον χώρο όπου θα παίξεις, παρά μόνο γενικές, έχεις ένα κείμενο μεταφρασμένο από τη δική σου γλώσσα που δεν ξέρεις ή δεν έχεις διδαχθεί. Δηλαδή δεν είσαι σίγουρος για τα περισσότερα, ενώ θέλεις να κάνεις μια δουλειά που να την «ελέγχεις». Να μιλάς την ίδια γλώσσα και τη θεατρική και την ελληνική. Μετά την πρώτη επιφύλαξη όμως, είδα την πρόκληση, γιατί τέτοιες συναντήσεις σπάνια συμβαίνουν».

Απόφοιτος της Σχολής του Κάρολου Κουν, η κόρη της Νόνικας Γαληνέα, ύστερα από 30 χρόνια δουλειάς και ψαξίματος από διάφορους δρόμους και παράδρομους, βρίσκεται στη λεωφόρο των σπουδαίων έργων, των μεγάλων ρόλων και των απαιτητικών ερμηνειών.

«Η πορεία μου ήταν απρόβλεπτη. Έπαιρνα διάφορα μονοπάτια, που όλα έβγαιναν σ΄ ένα δρόμο, ο οποίος ήταν από την αρχή εκεί, αλλά δεν μπορούσα να τον δω. Σαν ορμητικός ποταμός, στον οποίο εκβάλλουν άλλοι μικρότεροι, με νερά θολά, που παίρνεις, χωρίς να μπορείς να διακρίνεις ούτε τον εαυτό σου, που σε βγάζουν στα βαθιά νερά, και πάλι σε άλλους παραπόταμους και τσακ σε βγάζουν στο μεγάλο ποτάμι που σε πάει με τη δική του ορμή».

  • Γράφει η Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s