Αρχείο για Φεβρουαρίου 2, 2009

Δεν φοβάται η Ρούλα Πατεράκη να πει «συνήθως, προτιμώ να με αγαπούν παρά να αγαπώ,  δεν θ�λω να αγαπώ χωρίς ανταπόκριση, ούτε μπόρεσα ποτ� να ερωτευτώ �τσι» και  ανοίγεται χωρίς αναστολ�ς στο κεφάλαιο «περί �ρωτος» με ευκαιρία τη- σπάνιακινηματογραφική της εμφάνιση στο φιλμ του Π�τρου Σεβαστίκογλου «Τρεις στιγμ�ς»...

Σπάνια μιλάει «περί έρωτος» η Ρούλα Πατεράκη και η ευκαιρία δίνεται με το φιλμ «Τρεις στιγμές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου

O έρωτας σε τρεις ηλικίες, σε τρεις συγκρούσεις, σε «Τρεις στιγμές» κάνει τη Ρούλα Πατεράκη να εμφανιστεί για δεύτερη φορά στο σινεμά- μετά το «Μόνον της ζωής του ταξίδειον» του Λάκη Παπαστάθη. «Οι τρεις στιγμές του τίτλου», λέει, «μπορεί να είναι τρεις στιγμές στην ερωτική διαδρομή ενός ζευγαριού, τρεις στιγμές στον χρόνο μιας σχέσης, αλλά μπορεί να είναι και τρεις στιγμές σε τρία διαφορετικά ζευγάρια, ένα νεώτερο, ένα πιο ώριμο και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι».

Στα τρία- ή ένα σε τρεις φάσεις της ζωής του – ζευγάρια της δεύτερης ταινίας του Πέτρου Σεβαστίκογλου- μετά το «Άνεμος στην πόλη» με τη Μαρίνα Βλαντί- ο έρωτας περνά από πολλές διακυμάνσεις. «Μπορεί ο έρωτας να αλλάζει, να διαφοροποιείται, αλλά το μόνο που δεν αλλάζει είναι το πάθος», επισημαίνει η Ρούλα Πατεράκη, «το πάθος που καμιά φορά είναι και καταστροφικό, αλλά είναι αυτό το βασικό συστατικό της ερωτικής επιθυμίας».

  • Μπορούμε να καταλήξουμε σε κάποιο «συμπέρασμα» περί έρωτος;

Δεν ξέρω… Όπως για τον θάνατο, έτσι και για τον έρωτα δεν υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα. Έχω συγκεκριμένη άποψη για το τι είναι έρωτας: συνήθως προτιμώ να μ΄ αγαπούν παρά να αγαπώ. Δεν θέλω να αγαπώ χωρίς ανταπόκριση, ούτε μπόρεσα ποτέ να ερωτευτώ έτσι. Αυτό λέει πολλά. Αντίθετα, όταν ένιωσα πολύ ερωτευμένη είχα και μεγάλη ανταπόκριση…

  • Μήπως, έρωτας ίσον ουτοπία;

Αν ξεφύγουμε από το ρομαντικό πλαίσιο που ορίζει τον έρωτα, όπου πάντως ο έρωτας είναι ουτοπία και διαρκεί εσαεί- ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν οι άνθρωποι, ακόμη κι αν το αντικείμενο του πόθου δεν ήταν εκεί. Οι εποχές παρόμοιων κατά τους ρομαντικούς ορισμών έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Μπορούμε να «ξαναθυμηθούμε» ρομαντικά τον έρωτα μέσα από παλιές ιστορίες, ίσως. Αλλά σήμερα πολύ δύσκολα ερωτευόμαστε χωρίς φραγμούς…

Κι όταν τη ρωτάμε «γιατί», μας απαντάει αυθόρμητα: «Φταίει η πεζότητα της εποχής, φταίει το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του 20ού και 21ου αιώνα έχει πριμοδοτηθεί πολύ το σεξ. Το σεξ έχει υποκαταστήσει το συναίσθημα. Παλιότερα οι άνθρωποι, εξαιτίας ηθικών ή κοινωνικών περιορισμών έκαναν συνεχείς μετατοπίσεις στο ιδεατό. Δηλαδή η σωματική επαφή αργούσε να έρθει, μπορούσε να περιμένει κατά τον αρραβώνα π.χ. ή κατά τον γάμο. Αυτή η περιέργεια τροφοδοτούσε το πάθος. Η αναμονή, η γοητεία του ανεκπλήρωτου. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο εύκολα, πιο απλά. Αλλά, ναι, παρότι οι επιθυμίες ικανοποιούνται εύκολα, υπάρχουν φραγμοί».

  • Αυτοί οι φραγμοί, όμως, βάζουν και «όρους» μεταξύ των σημερινών ερωτευμένων…

Ναι. Δύσκολα σήμερα οι εραστές πιστεύουν στην αιωνιότητα του έρωτα, όπως παλιότερα. Μυθιστορήματα γράφτηκαν, τραγούδια, άνθρωποι αυτοκτονούσαν από ερωτικό πάθος όπως μας έδειξε ο Σαίξπηρ. Τα κείμενα αυτά, τα τραγούδια, δεν ήταν εκτός πραγματικότητας, είχαν ένα αραξοβόλι στην καθημερινή ζωή, την αντανακλούσαν. Σήμερα αυτό ολοένα απομακρύνεται, οι ήρωες δεν πεθαίνουν από αγάπη. Πιο εύκολα σήμερα κάποιος αυτοκτονεί για την καριέρα που χάνει ή επειδή την πάτησε στο χρηματιστήριο. Εξάλλου, στις μέρες μας αυτό είναι και πιο θεμιτό. Οπότε ναι, στην πεζή και εφήμερη εποχή μας, ο έρωτας είναι ουτοπία…

ΙΝFΟ: Το ονειρικό φιλμ «Τρεις στιγμές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου με τους Ευγενία Δημητροπούλου, Δημήτρη Λαρεντζάκη, Ρούλα Πατεράκη, Χρίστο Νικολάου, Αντώνη Καρυστινό, Γιώργο Διαλεγμένο προβάλλεται στον κινηματογράφο «Έλλη» (Ακαδημίας).

«Πιο εύκολα βαράς σήμερα την πόρτα πίσω σου»

  • Γιατί πιστεύετε πως χωρίζουν όλο και πιο εύκολα τα ζευγάρια σήμερα;

Κάποτε ο έρωτας ως έννοια κυρίως ήταν ο καλύτερος μηχανισμός παραγωγής ψευδαισθήσεων: οι άνθρωποι επινοούσαν, καλλιεργούσαν και διατηρούσαν την εντύπωση του αιώνιου έρωτα. Σήμερα μόλις περάσουν δυο τρεις μήνες, αρχίζει ο ένας και βαριέται τον άλλον, κάποιες συνήθειες ή καμώματα του άλλου του φαίνονται οχληρά. Μοιάζει τόσο δύσκολο να συνυπάρξεις, να αντέξεις τον άλλον, που μάλλον είναι πιο εύκολο να ζεις με τη μαμά και τον μπαμπά σου, παρά με τον εραστή ή την ερωμένη σου. Πιο εύκολα σήμερα βαράς μια πόρτα κι αφήνεις πίσω σου τον μέχρι τώρα αγαπημένο σου.

  • Αυτό είναι θέμα ανεξαρτησίας ή εγωισμού;

Παλιότερα τα κορίτσια- τουλάχιστον- δεν είχαν άλλη επιλογή. Ήταν αμαρτία να έχουν δικαίωμα στο σώμα τους. Ήταν μομφή να έχουν δικαίωμα στην πρώτη νύχτα του γάμου. Στις μέρες μας είναι πιο ανεξάρτητες, έχουν αυτοπεποίθηση απέναντι στη ζωή. Πατούν καλύτερα στα πόδια τους. Αντίθετα, οι άνδρες σήμερα είναι τρομοκρατημένοι, πιο ανασφαλείς. Ο έρωτας είναι πλέον ελεύθερος, η ομοφυλοφιλία είναι αποδεκτή όπως και η χειραφέτηση της γυναίκας. Παλιά η απαγόρευση όριζε το πλαίσιο του έρωτα. Ως ταμπού αλλά και ως καύσιμο που τροφοδοτούσε το πάθος. Σήμερα κυριαρχεί το σεξ. Και ιεραρχείται ψηλά, πολύ ψηλά. Αμέσως μετά το χρήμα και το κέρδος, ισοδυναμεί με την εξουσία…

  • Του Παύλου Θ. Κάγιου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

Advertisements
«Tο ταλ�ντο χρειάζεται δουλειά και υπομονή...»

Για μία και μοναδική συναυλία έρχεται στη χώρα μας η διάσημη Bρετανή μέτζο-σοπράνο Katherine Jenkins, στις 5 Φεβρουαρίου 2009 στο Mέγαρο Mουσικής Aθηνών, στην Aίθουσα Φίλων της Mουσικής

H Katherine Jenkins, δημοφιλέστατη «crossover» σοπράνο, είναι η πιο αγαπημένη τραγουδίστρια της Bρετανίας και όχι μόνο και δίνει κάθε χρόνο εκατοντάδες παραστάσεις στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές στην Eυρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Tα άλμπουμ της έχουν πωλήσεις πάνω από 3 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Tο πρώτο της άλμπουμ, με τον τίτλο Premiere είχε τις πιο γρήγορες πωλήσεις που είχε ποτέ άλμπουμ μέτζο- σοπράνο, μετά τη Mαρία Kάλλας. Aνάμεσα στις πολυάριθμες διακρίσεις της συγκαταλέγονται δύο βρετανικά βραβεία κλασσικής μουσικής (Classical Brit Awards), το 2005 και το 2006. H ευελιξία της φωνής της Katherine Jenkins της έχει επιτρέψει να πειραματιστεί με ένα ευρύτατο ρεπερτόριο από μεγάλες άριες της όπερας, έως κλασικά τραγούδια του Xόλιγουντ. Tο πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει αποσπάσματα από μιούζικαλ (West Side Story, My fair Lady), γνωστές όπερες (Carmen, Gianni Schicchi ), αλλά και σύγχρονα τραγούδια (I will always love you). Tην Katherine Jenkins, η οποία αφιερώνει την πρώτη της solo συναυλία στην Eλλάδα στην εκστρατεία για την πρόληψη του Kαρκίνου του Mαστού, θα συνοδεύσει η Oρχήστρα Σύγχρονης Mουσικής της EPT, υπό τη διεύθυνση του Aνδρέα Πυλαρινού.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το τραγούδι;

Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με το τραγούδι. Δεν νομίζω ότι σκέφτηκα ποτέ να κάνω κάτι άλλο. Tραγουδούσα από πάρα πολύ μικρή και στα 7 μου έγινα μέλος της τοπικής εκκλησιαστικής χορωδίας. Nομίζω ότι αυτή η εμπειρία ήταν που με ώθησε περισσότερο προς την κλασική μουσική. Aργότερα, ο δάσκαλός μου με έστρεψε προς την όπερα.

«Tο ταλ�ντο χρειάζεται δουλειά και υπομονή...»

Περιγράψτε μας λίγο την ιδιαίτερη πατρίδα σας.

H πόλη μου, το Neath, είναι μια παλιά εμπορική πόλη στην καρδιά μιας πανέμορφης κοιλάδας της Oυαλίας. Eίμαστε όλοι πολύ δεμένοι. Nοιώθεις πολύ οικεία στο Neath. Έχεις την αίσθηση ότι τους ξέρεις όλους!

Πότε τραγουδήσατε για πρώτη φορά;

Σε ηλικία μόλις τεσσάρων χρόνων!

Ποια ήταν η πρώτη σας σημαντική παράσταση;

Ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στον διαγωνισμό για τη χορωδό της χρονιάς. Ήμουν 10 ετών τότε, και θυμάμαι ότι ήμουν απίστευτα νευρική γιατί η διάκριση αυτή σήμαινε τότε τα πάντα για μένα. Tον κέρδισα βέβαια τον διαγωνισμό, αλλά όταν το φέρνω στο μυαλό μου τώρα, νομίζω πως ήταν μια υπέροχη εμπειρία, εν γένει.

Tελικά το ταλέντο γεννιέται;

Nομίζω ότι κατά ένα μέρος εξαρτάται από τα γονίδια, ό,τι σου δίνει ο Θεός δηλαδή. Xρειάζεται όμως απαραίτητα σκληρή δουλειά κι εκπαίδευση. Kάποιοι άνθρωποι, βέβαια, είναι προικισμένοι με μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ποιότητα φωνής; Aυτό είναι χάρισμα. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το μάθεις, να το διδαχθείς.

Έχετε τραγουδήσει με τους μεγαλύτερους τενόρους της εποχής μας. Yπάρχει κάποιος που θαυμάζετε περισσότερο και γιατί;

Tον Placido Domingo. Παρά το γεγονός ότι είναι απόλυτα επιτυχημένος και έχει υπέροχη φωνή, είναι ειλικρινά απλός και καταδεκτικός, φιλικός κι ευγενικός. Oποιοσδήποτε νοιώθει μαζί του άνετα.

Eίστε μια νέα γυναίκα γεμάτη ζωή, αλλά και μια εξαιρετικά απαιτητική καριέρα. Πόσο δύσκολο είναι να συμβιβάσετε τις επιθυμίες σας με τις υποχρεώσεις που προκύπτουν;

Δεν είναι τόσο δύσκολο γιατί κάνω αυτό που πάντα ήθελα να κάνω και νοιώθω πολύ τυχερή γι’ αυτό. Bέβαια, δε λείπουν και οι στιγμές «αδυναμίας» κυρίως όταν είμαι κουρασμένη και το μόνο που θέλω είναι να είμαι μαζί με την οικογένειά μου.

Yπάρχει ένας συνθέτης που σας συγκινεί ιδιαίτερα; Yπάρχει κάποιος ρόλος που να σας γοητεύει;

Aγαπημένος μου συνθέτης είναι ο Pοσίνι και ο επόμενος στόχος μου είναι να ερμηνεύσω την Kάρμεν στην ομώνυμη όπερα. Pόλο «δασκάλου» για τον σκοπό αυτό έχει αναλάβει ο μεγάλος Placido Domingo, τον οποίο θαυμάζω απεριόριστα!

Tί σας κάνει ευτυχισμένη, πέρα από το τραγούδι;

Eκείνες οι μικρές χαρές της ζωής, οι σύντομες αλλά γεμάτες στιγμές, οι φίλοι μου, η οικογένειά μου…

  • Συνέντευξη στην Τέα Βασιλειάδου, ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 31/01/2009

Η... Μαντόνα της όπερας

Ως έφηβη άκουγε Μαντόνα και Ντόρις Ντέι, όταν ο δάσκαλός της την έστρεψε προς την όπερα. Το όνειρό της είναι να ερμηνεύσει την «Κάρμεν». Η Κάθριν Τζένκινς έχει εμφανιστεί δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μουσικής (με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο την είχαμε δει και το 2007 στο Καλλιμάρμαρο) και είναι από τις πιο δημοφιλείς «crossover» (κροσόβερ) σοπράνο σήμερα. Η πιο αγαπημένη τραγουδίστρια της Βρετανίας δίνει κάθε χρόνο εκατοντάδες παραστάσεις στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα θα εμφανιστεί στις 5 Φεβρουαρίου στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών».

Τα άλμπουμ της Κάθριν Τζένκινς έχουν πωλήσεις πάνω από 3 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το πρώτο της άλμπουμ, το «Ρremiere», γνώρισε τις πιο γρήγορες πωλήσεις που είχε ποτέ άλμπουμ μέτζο σοπράνο, μετά τη Μαρία Κάλλας. Παράλληλα, είναι η μοναδική ερμηνεύτρια στην ιστορία της μουσικής που κατέχει ταυτόχρονα τα νούμερα 1, 2 και 3 στο τσαρτ των κλασικών άλμπουμ, με τα «Ρremiere», «Second Νature» και «Living the Dream» (2005).

Παρά τον κλασικό προσανατολισμό σας, κα Τζένκινς, δηλώνετε crossover, γιατί;

Μου αρέσει να είμαι crossover, να περνάω από το ένα άκρο του μουσικού φάσματος στο άλλο, από το ένα είδος στο άλλο. Μου αρέσει να πειραματίζομαι και να διασκευάζω ποπ τραγούδια σε στυλ κλασικού τραγουδιού. Θέλω να καταλάβει ο κόσμος ότι η όπερα δεν είναι προνόμιο μιας συγκεκριμένης ελίτ. Θέλω η κλασική μουσική να είναι πιο προσιτή στο ευρύ κοινό.

Εχετε τραγουδήσει με τους μεγαλύτερους τενόρους της εποχής μας. Υπάρχει κάποιος που θαυμάζετε περισσότερο και γιατί;

Τον Πλάθιντο Ντομίνγκο. Παρά το γεγονός ότι είναι απόλυτα επιτυχημένος και έχει υπέροχη φωνή, είναι ειλικρινά απλός και καταδεκτικός, φιλικός κι ευγενικός.

Τελικά το ταλέντο γεννιέται;

Νομίζω ότι κατά ένα μέρος εξαρτάται από τα γονίδια, ότι σου το δίνει ο Θεός δηλαδή. Χρειάζεται όμως απαραίτητα σκληρή δουλειά και εκπαίδευση. Κάποιοι άνθρωποι, βέβαια, είναι προικισμένοι με μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ποιότητα φωνής. Αυτό είναι χάρισμα.

Πιστεύετε ότι η εμφάνισή σας έπαιξε θετικό ρόλο στην καριέρα σας;

Πάντοτε μου άρεσε να αναδεικνύω τα θηλυκά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου. Ετσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την εικόνα μου «αποδοτικά». Δεν είμαι αφελής. Ξέρω πολύ καλά ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι σημαντικό μέρος της μουσικής βιομηχανίας, ακόμη και της κλασικής.

Μια νέα γυναίκα γεμάτη ζωή αλλά και με μια εξαιρετικά απαιτητική καριέρα, πόσο δύσκολο είναι να συμβιβάσει τις επιθυμίες της με τις υποχρεώσεις που προκύπτουν;

Δεν είναι τόσο δύσκολο γιατί κάνω αυτό που πάντα ήθελα να κάνω και νιώθω πολύ τυχερή γι αυτό. Βέβαια, δεν λείπουν και οι στιγμές «αδυναμίας», κυρίως όταν είμαι κουρασμένη. Το μόνο που θέλω τότε είναι να είμαι μαζί με την οικογένειά μου.

Τι σας κάνει ευτυχισμένη, πέρα από το τραγούδι;

Εκείνες οι μικρές χαρές της ζωής, οι σύντομες αλλά γεμάτες στιγμές, οι φίλοι μου, η οικογένειά μου…

Είστε τελειομανής;

Ναι. Πιέζω τον εαυτό μου. Είμαι τελειομανής και οι άνθρωποι γύρω μου το γνωρίζουν αυτό.

Η συναυλία σας στην Αθήνα είναι αφιερωμένη στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού. Αισθάνεστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στο θέμα αυτό;

Ναι. Είμαι ευαισθητοποιημένη στο θέμα του καρκίνου γενικότερα. Εχασα τον πατέρα μου από καρκίνο του πνεύμονα όταν ήμουν 15 ετών, γεγονός που με συγκλόνισε. Η μητέρα μου επίσης έχει αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα στο θέμα του καρκίνου.

Η απώλεια του πατέρα σας υπήρξε ένα τραγικό γεγονός…

Σίγουρα με ωρίμασε πιο γρήγορα και απότομα. Τον χάσαμε λίγο καιρό πριν από τις εξετάσεις μου. Δεν ήξερα αν θα δώσω, όμως ήξερα ότι ο πατέρας μου το ήθελε πραγματικά… Νιώθω ότι βρίσκεται πάντα μαζί μου. Σαν φύλακας-άγγελος.

Οι επόμενοι στόχοι σας;

Το Μάρτιο θα πάω για κάποιο διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες για το επόμενο άλμπουμ μου. Θα ήθελα επίσης να κάνω μια πλήρη όπερα. Το όνειρό μου είναι να παίξω την «Κάρμεν».

Ωστόσο, φυσιογνωμικά δεν μοιάζετε με την Κάρμεν…

Νομίζω ότι θα βρούμε τρόπο να το λύσουμε αυτό! (γέλια). Προς το παρόν θα δουλέψω μαζί με τον Πλάθιντο Ντομίνγκο, ο οποίος θα με προετοιμάσει μουσικά για τον ρόλο.

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ρεσιτάλ της Κάθριν Τζένκινς, στις 5 Φεβρουαρίου στις 20.30, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών». Τιμές εισιτηρίων: Διακεκριμένη Ζώνη 100, Α Ζώνη 62, Β Ζώνη 50, Γ Ζώνη 35, Φοιτητικό 20

Τηλ. 210-72 82 333. Και www.megaron.gr

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 31/01/2009

«Θυμίζει... κλουβί με τις τρελς η Ελλάδα»

Για την «τραβεστί εποχή που ζούμε!» και τις «αξιολύπητες της τηλεόρασης» μιλούν οι Σταμάτης Φασουλής – Γιάννης Μπέζος που σμίγουν ξανά, ερμηνεύοντας το γκέι ζευγάρι του θρυλικού μιούζικαλ του Ζαν Πουαρέ στο Παλλάς.

Με το που κυκλοφόρησε η είδηση ότι θα παρουσιαστεί σε αθηναϊκή σκηνή το περίφημο μιούζικαλ «Το κλουβί με τις τρελές», του Ζαν Πουαρέ η θεατρική Αθήνα άρχισε να μετρά αντίστροφα. Πόσω μάλιστα που ανέλαβε να το ανεβάσει στο «Παλλάς» ο Σταμάτης Φασουλής, που μαζί με τον Γιάννη Μπέζο θα «ντυθούν» το γκέι ζευγάρι που πρωταγωνιστεί σε αυτό. Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε νωρίς και περίπου ενάμιση μήνα πριν να ανέβει η αυλαία έχουν σπάσει τα ταμεία – πωλήθηκαν γύρω στα 17.000 εισιτήρια και μάλιστα αυτά που είναι τσουχτερά των 80 και 60 ευρώ. Η πολυδάπανη, πολυπρόσωπη παράσταση έχει μπει πια στην τελική ευθεία και οι δύο καλλιτέχνες μιλούν για το Κλουβί τους, τις άλλες… τρελές που πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητά μας, την τραβεστί εποχή μας κι όχι μόνο.

«Θυμίζει... κλουβί με τις τρελς η Ελλάδα»

Είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια σχεδίαζες να ανεβάσεις το «Κλουβί με τις τρελές», Σταμάτη.

Σ. ΦΑΣΟΥΛΗΣ: Πράγματι, το σκεφτόμουν πολλά χρόνια, έκανα διάφορες συζητήσεις γι’ αυτό -μία απ’ αυτές ήταν με τη αείμνηστη Τζένη Καρέζη που ήθελε να ανεβάσουμε το έργο με τον Κώστα Καζάκο στο «Αθήναιον»- μα το φοβόμουν και δεν το αποφάσιζα. Οταν μου έγινε νέα κρούση απ’ την «Ελληνική Θεαμάτων» και την Αρχοντούλα Παπαναγιώτου, το ξανασκέφτηκα και τους είπα ότι θα το τολμήσω με δύο όρους: να έχω πλάι μου τον Γιάννη Μπέζο για τον ρόλο του Ζορζ και να υπάρχει ζωντανή ορχήστρα στην παράσταση.

Εχετε δουλέψει ξανά μαζί και με μεγάλη επιτυχία, Γιάννη.

Γ. ΜΠΕΖΟΣ: Εχουμε παίξει μαζί στο «Δάφνες και πικροδάφνες», μα και σε επιθεωρήσεις, αλλά με έχει σκηνοθετήσει αρκετές φορές -ανάμεσα στις συνεργασίες μας ήταν αυτές στο «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» και φυσικά το «Βίρα τις άγκυρες» που κάναμε στο Εθνικό Θέατρο. Μου αρέσει πολύ να δουλεύω μαζί του! Εχει φαντασία, όραμα, προτάσεις, ιδέες εξαιρετικές και βέβαια χιούμορ.

ΣΤ.Φ.: Μαζί του δεν φοβάμαι να γίνω… γελοίος! Είναι καταπληκτικός κωμικός, με στόφα των παλιών μεγάλων μας κωμικών όπως ο Ορέστης Μακρής. Μαζί του νιώθω μια μεγάλη ασφάλεια στη σκηνή.

Το μιούζικαλ αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα. Τι το κάνει τόσο ξεχωριστό;

ΣΤ.Φ.: Με πολλά φρου-φρου, λάμψη, μποά, φτερά και έναν ύμνο στην αγάπη χωρίς όρους, το θρυλικό «Το κλουβί με τις τρελές» παντρεύει τη φάρσα με τη συγκίνηση, την υπερβολή με τη σοβαρότητα και τις αιώνιες οικογενειακές αξίες με τη χαρούμενη γοητεία της διαφορετικότητας.

Και η υπόθεσή του έξοχου αυτού μιούζικαλ;

Γ.ΜΠ.: Η ήσυχη ζωή του γκέι ζευγαριού ιδιοκτητών του καμπαρέ «Το κλουβί με τις τρελές» ταράζεται από τον επικείμενο γάμο του γιου του ενός που παίζω εγώ -προϊόν ετεροφυλικού… ατοπήματος του παρελθόντος του!- με την κόρη ενός συντηρητικού πολιτικού. Πώς θα κρύψουν το «Κλουβί;» Πώς δεν θα βγει τίποτα στη φόρα; Και κυρίως πώς θα καταφέρει να… εξαφανίσει τον Αλμπέν-Ζαζά -το δεύτερο είναι το… καλλιτεχνικό του (γέλια)- για να μην καταστραφεί ο γάμος; Οι ανατροπές δίνουν και παίρνουν με ξεκαρδιστικές καταστάσεις.

Για τις ανάγκες της παράστασης ντύνεσαι γυναίκα, με περούκες, φορέματα, μακιγιάζ και ψηλοτάκουνες γόβες. Πώς ένιωσες όταν είδες το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσής σου;

ΣΤ.Φ.: Στην αρχή το θέαμα δεν σ’ το κρύβω πως ήταν αποτρόπαιο (γέλια). Στη συνέχεια άρχισα να το συνηθίζω, πόσο δε όταν είδα τα συγκλονιστικά φορέματα που έφτιαξε η Ντένη Βαχλιώτη. Είναι επιταγή του έργου αυτή η μεταμφίεση, ένα άλλο κοστούμι. Και «δένει» τόσο πολύ με την εποχή που όλοι μεταμφιέζονται σε κάτι άλλο από αυτό που είναι, σε μια εποχή τραβεστί που καμώνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι! Κοίτα γύρω. Δεν έχω δίκιο;

Γ.ΜΠ.: Απόλυτο δίκιο! Ολοι μεταμφιέζονται, αλλάζουν και σου πλασάρουν κάτι ξένο από αυτό που είναι πραγματικά, χωρίς να καταφέρνουν να κρυφτούν, φυσικά, από την αλήθεια. Γιατί όσο και να δείξεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι, το από μέσα φαίνεται και φωνάζει ότι ψεύδεσαι!

ΣΤ.Φ.: Κοίτα τι γίνεται στην πολιτική. Οι της Νέας Δημοκρατίας δεν λένε ποτέ ότι είναι συντηρητικοί, οι κεντρώοι δεν λένε ότι είναι κεντρώοι αλλά σοσιαλιστές και οι αριστεροί λένε ότι στην πραγματική επανάσταση δεν θα σπάσει κανένα τζάμι! Βγάζεις άκρη; Εγώ καμία!

Γ.ΜΠ.: Αφού φαίνεται ότι το… κοστούμι που φοράς είναι ξένο, δεν σου πάει, δεν θα καταλάβουμε ότι δεν είναι το δικό σου αλλά ξένο; Πώς να κρυφτείς και πώς να μας πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που ξέρουμε, αφού το έχουμε δει το… έργο κανονικά χρόνια τώρα! Σε εποχή τραβεστί ζούμε!

ΣΤ.Φ.: Ολοι κάνουν τους πλούσιους και τους διευθυντές! Εχουν μικρό βαλάντιο και κυκλοφορούνε με 4Χ4 τζιπ, με τουπέ σαν να είναι ο γιος του Νιάρχου! Παίρνουν ένα μεροκάματο από την εταιρεία που δουλεύουν, καταχρεώνονται με τρελά δάνεια και κατεβαίνουν με την τζιπάρα και την πουράκλα τη Σόλωνος. Μα δεν έχουν καμιά συναίσθηση της πραγματικότητας ή απλά δεν την αντέχουν;

Το ότι στο μιούζικαλ πρωταγωνιστεί ένα γκέι ζευγάρι πόσο προκλητικό μπορεί να είναι στη σημερινή εποχή;

ΣΤ.Φ.: Πλάκα μου κάνεις; Είναι πολύ πιο… αθώο το έργο μας από το «έργο» που παίζεται στις μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές που φιλοξενούν μια γυναίκα που ήταν… άντρας και ξανάγινε γυναίκα (γέλια). Είμαστε πολύ «σοφτ», ένα… οικογενειακό έργο μπορώ να σου πω μπροστά σε όλο αυτό το «σκηνικό» που φιλοξενείται στα τηλεοπτικά προγράμματα!

Γ.ΜΠ.: Από τη μια αυτό και από την άλλη γίνονται τόσα στο θέατρο πια, με ολόγυμνες εμφανίσεις, με ερωτικές περιπτύξεις κάθε τύπου που το γκέι «χαριτωμένο» ζευγάρι δεν προκαλεί με τίποτα. Και σημασία έχει πώς στήνεις κάτι. Εμείς δεν θέλουμε να προκαλέσουμε με ακρότητες ερωτικές που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν στο έργο. Δεν νομίζω ότι θα σοκαριστεί κανένας! Δεν έγινε το 1978 που πρωτοανέβηκε το έργο, θα γίνει τώρα, ύστερααπό τριάντα ολόκληρα χρόνια;

Μαθαίνω ότι δεν θα βγαίνεις ντυμένος γυναίκα στη σκηνή, αλλά ότι θα μεταμφιέζεσαι επί σκηνής και μάλιστα τραγουδώντας.

ΣΤ.Φ.: Ας το αυτό, γιατί με αγχώνει τρομερά. Πρέπει να βγω, να τραγουδώ, να βάφομαι, να βάζω ψεύτικες βλεφαρίδες, φόρεμα, ψηλά τακούνια και όλο αυτό σε έναν συγκεκριμένο χρόνο. Αλλά ποιος φταίει; Εγώ που είπα ναι! (γέλια). Οχι εντάξει, μη με ακούς που γκρινιάζω. Με γοητεύει πολύ όλο αυτό το «στοίχημα».

Εσύ, Γιάννη, δεν θα το ζήσεις το δράμα της μεταμφίεσης;

Γ.ΜΠ.: Με σκέφτεσαι εμένα με ψηλά τακούνια, ψεύτικη βλεφαρίδα και φόρεμα; Δικό σας θα ήταν το… δράμα!

  • «Μα τα… τίποτα να ζητάνε και τα ρέστα κιόλας;»

Εγινε μεγάλη κουβέντα για το ότι οι πνευματικοί άνθρωποι δεν πήραν άμεσα θέση για τα γεγονότα μετά τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου και θα ήθελα την άποψή σας για όλο αυτό.

ΣΤ.Φ.: Ποιοι τους θυμήθηκαν τους πνευματικούς ανθρώπους; Αυτοί που δεν τους έχουν καμιά εμπιστοσύνη; Αυτοί που δεν έχουν ανοίξει ποτέ τους ένα βιβλίο και που με το που βλέπουν τα δύσκολα και δεν ξέρουν τι τους γίνετε, λένε: κάτσε να ρίξουμε το μπαλάκι στους πνευματικούς ανθρώπους; Οι πνευματικοί άνθρωποι, λοιπόν, τους ενημερώνω ότι τους έχουν χεσμένους! Οι πνευματικοί άνθρωποι κρίνονται από το έργο τους, τη γενικότερη στάση τους και όχι από κάποια ανδρείκελα που παριστάνουν τους καμπόσους. Μα έχουμε τρελαθεί; Τα… τίποτα να ζητάνε και τα ρέστα κιόλας;

Γ.ΜΠ.: Οπως το λέει ο Σταμάτης! Τα τίποτα ζητάνε και τα ρέστα! Αγνοούν τι σημαίνει τέχνη, τι σημαίνει πνευματικός άνθρωπος και τους θυμούνται ξαφνικά για να βγάλουν το φίδι από την τρύπα! Είναι απίστευτο όλο αυτό.

Δεν σας είδα να παίρνετε θέση σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών.

ΣΤ.Φ.: Με ζήτησαν σαν… καλλιτέχνη -κωμικό και ολίγον τι «εξυπνάκια»- για να τους πω καμιά «εξυπναδούρα» και να μου πουν «απαπαπα, πώς τα λέτε, κύριε Φασουλή!». Να γίνει ένα τόσο τραγικό γεγονός όσο η δολοφονία ενός παιδιού και να βγεις να κάνεις τον έξυπνο, να πουλήσεις μούρη για να ανεβάσεις τις μετοχές σου και να πείσεις για το πόσο ευαίσθητος είσαι; Εκλαψα σπίτι μου, μόνος μου. Και όχι στο γυαλί για να συγκινήσω, να χαϊδέψω τα παιδιά -που είναι έτσι κι αλλιώς θύματα του βόθρου που τους έφτιαξαν οι μεγάλοι! Για να με παίξουνε μετά στα μεσημεριανά ανάμεσα σε «νούμερα» της λεγόμενης σόου μπιζ; Για να πάρω μέρος σε όλο αυτό το χυδαίο σκηνικό που έχει στηθεί; Ποτέ.

Γ.ΜΠ.: Εχουμε και θέσεις και προβληματισμούς και απόψεις και κριτική να κάνουμε για όλο αυτό το έργο που παίχτηκε και παίζεται. Αλλά να βγαίνεις ως ο απόλυτος «ξερόλας» και να μιλάς επί παντός του επιστητού με κάθε ευκαιρία το βρίσκω γελοίο. Και προτιμώ να απέχω!

Η τηλεόραση μπορεί να παρομοιαστεί με… κλουβί με τρελές;

ΣΤ.Φ.: Με τις θεότρελες μπορείς να το πεις.

Γ.ΜΠ.: Οι τρελές του δικού μας κλουβιού είναι χαριτωμένες τουλάχιστον, με χιούμορ και ψυχή. Οι άλλες οι θεότρελες του κλουβιού της τηλεόρασης είναι αξιολύπητες!

Η Ελλάδα θυμίζει φορές-φορές ένα «Κλουβί με τις τρελές»;

Γ.ΜΠ.: Φορές-φορές μόνο; (γέλια). Στο θεατρικό «Κλουβί» όμως επικρατεί το χιούμορ, ενώ στην Ελλάδα μας επικρατούν η απόλυτη αταξία, η απειθαρχία, η λούφα, η μίζα, η διαπλοκή… Σε τέτοια σημεία που τρελαίνεσαι πραγματικά! Πραγματικά!

ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

  • 6 Μαρτίου θα γίνει η πρεμιέρα του «Κλουβιού με τις τρελές».
  • 17.000 εισιτήρια έχουν προπωληθεί για την παράσταση έως τώρα.
  • 80, 60, 50, 45, 25 και 20 ευρώ κοστίζουν τα πιο φθηνά εισιτήρια.
  • 600 περίτεχνα κοστούμια σχεδίασε η Ντένη Βαχλιώτη.
  • 20 εντυπωσιακά σκηνικά φιλοτέχνησε ο Γιώργος Γαβαλάς.
  • 22 ηθοποιοί και χορευτές συμμετέχουν στην παράσταση.
  • 7 μουσικοί θα παίζουν ζωντανά στη σκηνή του «Παλλάς».
  • 15 τραγούδια θα ακουστούν -τα τέσσερα τα λέει ο Φασουλής.
  • 8 βραβεία «Τόνι» έχει αποσπάσει αυτό το μιούζικαλ-θρύλος.
  • 20 παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί για το «Κλουβί», αλλά πρόκειται να δοθούν, όπως είναι φυσικό, πολλές παρατάσεις -γίνονται κουβέντες για να «πάει» και του χρόνου στον ίδιο χώρο για περιορισμένες παραστάσεις.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Το «Κλουβί με τις τρελές» ανεβαίνει στο θέατρο «Παλλάς» στις 6 Μαρτίου σε μετάφραση-σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Ντένης Βαχλιώτης, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου, απόδοση των στίχων των τραγουδιών Αφροδίτης Μάνου, ενορχήστρωση, αλλά και διεύθυνση ορχήστρας Αλέξιου Πρίφτη και σε φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου. Πρωταγωνιστούν: Σταμάτης Φασουλής, Γιάννης Μπέζος, Νέλλη Γκίνη, Θόδωρος Κατσαφάδος, Μέμος Μπεγνής, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Σοφία Φαραζή. Παραγωγή «Ελληνική Θεαμάτων».

ΒΑΣ. ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 01/02/2009