Ελενα Τοπαλίδου: Είναι ωραίο να μην ξέρουμε

Posted: Ιανουαρίου 30, 2009 in Τοπαλίδου Ελενα
Την Ελενα Τοπαλίδου τη γνωρίσαμε ως χορεύτρια. Υπήρξε συνεργάτιδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου (Γλαύκη στη διανομή της πρώτης Μήδειας) και για πολλά χρόνια βασικό μέλος της «Οκτάνας» του Κωνσταντίνου Ρήγου. Φέτος τη συναντάμε σ’ έναν αμιγώς θεατρικό ρόλο στην παράσταση που εγκαινίασε τη Νέα Σκηνή («Νίκος Κούρκουλος») του Εθνικού, στο ανακαινισμένο «Τσίλερ». Δηλαδή, στον «Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές, σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου. Εργο εξαιρετικά επίκαιρο.

Μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της στο «Ρομπέρτο Τσούκο», τον Γιάννο Περλέγκα, η Ελενα Τοπαλίδου, που δηλώνει ευτυχής για ό,τι της συμβαίνει σ’ αυτή τη δουλειά, παρ’ όλη την απελπισία που υπάρχει γύρω μας

«»Νομίζω ότι ένας από τους λόγους που το κάνουν επίκαιρο είναι το «ξαφνικό» του πράγματος. Σήμερα τίποτα δεν προλαβαίνει να γίνει επίκαιρο, γιατί κάτι άλλο το διαδέχεται αμέσως. Είμαστε πολύ αμήχανοι απέναντι σε όλα» διαπιστώνει. «Αλλά η αμηχανία είναι πολύ συγκινητικό πράγμα. Αξίζει τον κόπο να είμαστε και λίγο αμήχανοι. Είναι ωραίο να «μην ξέρουμε»».

Με την ίδια οπτική αντιμετωπίζει και την τέχνη της υποκριτικής. «Δεν χρειάζεται να έχεις αποφασίσει κάτι για να το δείξεις. Μπορείς να μην ξέρεις και να πηγαίνεις ψάχνοντας και μακάρι να σε οδηγήσει σωστά» λέει.

Αν και απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, το θέατρο γι’ αυτήν δεν είναι εντελώς νέα ιστορία. Φλέρταρε πολλά χρόνια μαζί του είτε ως μέλος χορού σε παραστάσεις αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο είτε με τις συμμετοχές της σε παραγωγές του «Αμόρε» και του ΚΘΒΕ. Στο ξεκίνημά της οι καθηγήτριές της την προέτρεπαν να στραφεί στην υποκριτική. Για εκείνη όμως ήταν ξεκάθαρο πως θα ακολουθούσε καριέρα χορεύτριας.

«Η τεχνική του χορού ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα. Γιατί θέλω συνεχώς να αποδεικνύω – με μανία πολλές φορές- πως μπορώ να κάνω πράγματα. Και τελικά χόρεψα 14 χρόνια».

Πώς έγινε η μετάβαση από τον χορό στην υποκριτική;

«Στη Θεσσαλονίκη κάποια στιγμή ήρθε ένα τέλος μέσα μου. Ηταν ψυχολογικό, συναισθηματικό, δεν ξέρω. Εκείνο τον καιρό το θέατρο το έβλεπα με πολύ λάγνα ματιά. Συμμετείχα και στις «Βάκχες» του Χατζάκη. Δεν έχω πάει σε δραματική σχολή. Εχω μάθει όμως πολλά δουλεύοντας με τον Λευτέρη Βογιατζή. Τώρα πια είμαι πολύ ευτυχής για ό,τι μου συμβαίνει σ’ αυτή τη δουλειά. Μέσα σε όλη αυτή την απελπισία που υπάρχει γύρω μας, θεωρώ ότι τα πράγματα μου έχουν πάει καλά».

Είναι η σύντροφος του εξαιρετικού ηθοποιού Νίκου Κουρή και πρόσφαταν απέκτησαν και το πρώτο τους παιδί. «Αυτό που άνοιξε τους ορίζοντές μου και με έκανε να νιώσω λίγο πιο σίγουρη είναι η οικογένειά μου, το παιδάκι μας και κυρίως ο άνθρωπός μου» ομολογεί.

Με ανοιχτούς ορίζοντες αντιμετώπισε και την «εισβολή» στο Εθνικό τη μέρα της επίσημης πρεμιέρας τού «Ρομπέρτο Τσούκο».

«Συμφώνησα με την κίνηση αυτή. Γιατί ένα από τα σπουδαία πράγματα που έχουμε χάσει στις μέρες μας είναι η φαντασία. Από την άλλη με ενόχλησε το πλακάτ που έλεγε «Η τέχνη μιλάει για τη ζωή. Οταν η ζωή αφαιρείται, η τέχνη τι κάνει;» Το βρήκα λίγο ξύλινο, εύκολο. Οταν η ζωή αφαιρείται, η τέχνη εξακολουθεί να μιλάει για τη ζωή. Και φυσικά σκέφτομαι πως οι θεατές, που χειροκρότησαν αυτή την κίνηση, δεν βγήκαν μετά στον δρόμο. Αλλά έφαγαν και τα φαγητά που είχαμε στην πρεμιέρα. Υπάρχει πίσω από πολλά πράγματα μια υποκρισία» λέει. «Θα ήθελα να έχουν μπει μέσα στα θέατρα και οπουδήποτε και να ουρλιάζουν όλοι για τη φρίκη στη Γάζα. Δεν αντέχεται άλλο αυτή η ηπιότητα».

Δεν θεωρεί πάντως τον εαυτό της εξαιρετικά πολιτικοποιημένο. «Θα ήθελα να έχω υπάρξει στη ζωή μου λίγο πιο παρατηρητική και πιο πληροφορημένη και δυστυχώς δεν έχω. Αργησα πολύ. Με ένοιαξε πολύ το «εγώ» μου και πώς να αποδώσω τα δικά μου μικρά πράγματα» παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Με ενθουσιασμό περιγράφει και την επόμενη δουλειά της. Συμμετέχει στον «Τιτανικό» που ετοιμάζει ο Κωνσταντίνος Ρήγος για το Εθνικό. «Είμαστε όλοι μια πολύ ενεργητική και δημιουργική φάση συνολικών αυτοσχεδιασμών» λέει. «Και το θέμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Γιατί η παράσταση δεν έχει να κάνει απλώς μ’ ένα πλοίο που βυθίζεται, αλλά με μια μεγάλη ιδέα που καταρρέει. Βυθιζόμενο το πλοίο παίρνει μαζί του τρομερές ιστορίες! Ανθρωποι που δεν σώθηκαν, επειδή δεν ανήκαν στη σωστή τάξη».

* «Ρομπέρτο Τσούκο»: έως την Κυριακή.

* «Τιτανικός»: από 13 Μαρτίου. *

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/01/2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s