ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΙΑΝΟΣ «Εγώ και το θείο βρέφος»

Posted: Ιανουαρίου 18, 2009 in Καλαβριανός Γιάννης
Ετικέτες:

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της κωμωδίας με θέμα ένα παιδί που ήθελε να μοιάσει στον Ιησού Χριστό δικάστηκε για τις «βλάσφημες» προθέσεις του την περασμένη Τετάρτη

της αστεροπης λαζαριδου | το βήμα, Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009. «Καρκίνο να πάθετε!Να ψοφήσετε! Θα σας βιάσουμε!Θα σας λιθοβολήσουμε!Θα σας κάψουμε ζωντανούς!»: ήταν τα εμπνευσμένα λόγια εκατό περίπου εν χριστώ αδελφών που εν έτει 2006 είχαν κυκλώσει το Θέατρο του Νέου Κόσμου απειλώντας να λιντσάρουν τόσο τους συντελεστές όσο και τους θεατές μιας συγκεκριμένης παράστασης. Και το όνομα αυτής «Εγώ είμαι το θείο βρέφος».

Και το θέμα αυτής, η ιστορία του Αντώνη, ενός παιδιού που γεννήθηκε στη διπλανή φάτνη από τον Χριστό και βάλθηκε να πείσει τους πάντες ότι εκείνος και όχι Εκείνος ήταν ο πραγματικός Μεσσίας. Τι και αν η αντίστοιχη κωμωδία των Μόντι Πάιθον «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης» (Τhe life of Βryan)- από την οποία εμπνεύστηκε ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης- θεωρείται από τις ωραιότερες όλων των εποχών; Τι και αν έχουν πλέον περάσει δύο χρόνια από το θεατρικό ανέβασμα της ελληνικής εκδοχής της; Τον περασμένο Νοέμβριο έφτασαν τα χαρτιά που οδηγούσαν τον δημιουργό Γιάννη Καλαβριανό, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τους ηθοποιούς της παράστασης στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Η δικάσιμος πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη. Η κατηγορία: το έργο αποτέλεσε προσβολή του Ιησού Χριστού, Ιδρυτού της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ετυμηγορία: ο δικαστής έκρινε τους καλλιτέχνες αθώους και ευτυχώς δεν έπιασε η κατάρα της μάρτυρος κατηγορίας «να πέσει η εικόνα του Χριστού πάνω στο κεφάλι σας!».

«Στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Και ακόμη δυσκολότερο ότι δεν είσαι Αντίχριστος» λέει ο δικαιωμένος 35χρονος καλλιτέχνης. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κατέβηκε στην Αθήνα για να ανεβάσει το έργο που σχολίαζε με χιούμορ το θρησκευτικό σύμπαν, όπως αυτό διαμορφώνεται από την παιδική μας κιόλας ηλικία, όταν αρχίζουμε να γράφουμε σχολικές εκθέσεις μιλώντας χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για το πώς φανταζόμαστε τον Θεό. «Εψαχνα ένα σπίτι κοντά στο μετρό και κατέληξα στη στάση Συγγρού-ΦΙΞ.Αποφάσισα να χτυπήσω την πόρτα του πλησιέστερου θεάτρου,που ήταν εκείνο του Νέου Κόσμου. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος με καλοδέχτηκε και αρχίσαμε να στήνουμε την παράσταση. “Τί ωραία που είναι εδώ στην Αθήνα!” σκέφτηκα. Ολα τα όνειρά σου μπορούν να πραγματοποιηθούν» θυμάται ο δημιουργός, ο οποίος έχοντας μια πολύ καλή πρώτη εμπειρία, απέκτησε την ψευδαίσθηση ότι θα ήταν πάντα και παντού έτσι. Τον ρόλο του… κατά φαντασίαν θείου βρέφους κράτησε ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, ο οποίος ένωσε τις δυνάμεις του με τους ηθοποιούς που απαρτίζουν την εταιρεία θεάτρου Sforaris (Αναστασία Μποζοπούλου, Μαρία Κοσκινά, Χρήστος Θεοδωρίδης) και οι θεατρικές βραδιές κυλούσαν ανέμελα. Ως τη στιγμή που εκατό περίπου φανατικοί υπερασπιστές των θείων περικύκλωσαν το θέατρο οπλισμένοι με πανό, σημαίες, θρησκευτικές εικόνες και σταυρούς. Κάποιοι μάλιστα ανέμιζαν και φυλλάδια από την παράσταση ως αποδεικτικά στοιχεία της βλασφημίας. Λησμονώντας το «Αγαπάτε αλλήλους» άρχισαν να επιτίθενται με κατάρες. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τους κάλεσε να δουν την παράσταση για να διαπιστώσουν ότι δεν έθιγε τα πιστεύω τους, εκείνοι όμως προτίμησαν να συνεχίσουν τις απειλές. Οι υπεύθυνοι του θεάτρου κλείδωσαν τις πόρτες για να αποφύγουν τις συγκρούσεις και όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο αναγκάστηκαν να καλέσουν την αστυνομία προκειμένου να φυγαδευτούν οι θεατές. «Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι είμαστε τελείως ανώριμοι κοινωνικά. Ξαφνικά η κάθε φανατική θεία προασπίζεται τα θεία και απαιτεί. Δεν γίνεται όμως σε αυτόν τον τόπο να δίνουν τον τόνο οι θείες» τονίζει ο Γιάννης Καλαβριανός, σημειώνοντας ότι η μήνυση βασίστηκε αποκλειστικά στον τίτλο και στο δελτίο Τύπου της παράστασης: «Κανείς δεν ζήτησε να δει το έργο ή έστω να διαβάσει το κείμενο». «Η τέχνη είναι μια πρόταση.Ο θεατής πρέπει να είναι ελεύθερος να παρακολουθήσει οτιδήποτε. Το θέατρο ασχολούνταν ανέκαθεν με ακραία ζητήματα. Τα καθημερινά τα λύνουμε στο ασανσέρ. Συνομιλώντας. Αλλά τα άλλα, που μπορεί και να ενοχλούν και να πονάνε, γιατί να τα καταχωνιάζουμε μονίμως στην ντουλάπα;» διερωτάται. Ο ίδιος θεωρεί ότι αν όλοι όσοι ήταν έτοιμοι να τον λιθοβολήσουν έβγαζαν τις παρωπίδες και έκοβαν εισιτήριο, θα καταλάβαιναν ότι το έργο ουσιαστικά σέβεται απολύτως τον Χριστό: ο Αντώνης προσπαθεί να κάνει θαύματα, να βρει μαθητές και να διδάξει, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς, αφού ένας είναι ο Υιός του Θεού. Ετσι, παίρνει των ομματιών του και πηγαίνει στην Κίνα, για να στείλει ύστερα από καιρό γράμμα στους γονείς του: «Μαμά-μπαμπά,οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ καλοί και με έχουν κάνει Βούδα». «Ευτυχώς οι απανταχού Κρίσνα δεν περικύκλωσαν ποτέ το θέατρο αλαλάζοντας για την πίστη τους» λέει ο συγγραφέας, ο οποίος την επόμενη χρονιά βρήκε πολλές κλειστές πόρτες στην προσπάθειά του να ανεβάσει εκ νέου το έργο και έτσι παίχτηκε στο Club 22. Με την εμπειρία της «άδικης δίκης» και τους χαρακτηρισμούς της μήνυσης- «ο καλλιτέχνης, ένα ασήμαντο ανθρωπάριο που βρίζει τα θεία στο όνομα του κέρδους »- να είναι ακόμα νωπά, συνεχίζει να παίζει στο έργο «Οι πρακτόρισσες» (Θέατρο του Ηλιου) το οποίο έχει επίσης γράψει και σκηνοθετήσει. Μια και αυτή τη φορά σατιρίζει τα κλισέ των χολιγουντιανών ταινιών δράσης, ελπίζει να μην του κάνει μήνυση κάποιος λαμπερός κινηματογραφικός αστέρας. Και ο Θεός βοηθός…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s