Αρχείο για Ιανουαρίου 18, 2009

«�χει π�σει

«Βγείτε στον δρόμο και τιμωρήστε με την ψήφο σας», παροτρύνει ο Θοδωρής Αθερίδης που έρχεται «Από μακριά» με τη νέα του σουρεαλιστική κωμωδία στο «Μικρό Παλλάς», όπου πρωταγωνιστεί μαζί με τους Καρύδη – Καπουτζίδη

Τι σχέση έχει ο Αϊνστάιν με έναν ανθρωπόσαυρο, που είναι μεταλλαγμένος από το ντόπινγκ υπεραθλητής, και ένα ακέφαλο ρομπότ με τον σκηνοθέτη μιας παράστασης και τον θίασό του και ένας συνοδός διαστημόπλοιου με το μπότοξ και πώς όλα αυτά «δένουν» με ένα αστρικό ταξίδι από το 2045 στο σήμερα και μάλιστα την ώρα που πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα αν είναι σωστή η άποψη του Αϊνστάιν για την πραγματικότητα ή αν οι ποιητές μπορούν να δούνε πιο μακριά στο μέλλον.

Το νέο έργο του Θοδωρή Αθερίδη «Από μακριά», που ανεβαίνει στο «Μικρό Παλλάς» στα τέλη του μήνα, ρίχνει φως σε όλο αυτό το μυστήριο, με τον ίδιο τον συγγραφέα-σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή να μιλάει μαζί με τον θίασό του για τα «ούφο» που υπάρχουν γύρω μας στην πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, τηλεοπτική ζωή μας.

«Να περάσει και σε εμάς το ρεύμα της νεολαίας»

Οι ήρωές του έρχονται «Από μακριά» και δεν είναι… ούφο, οι… ήρωες της καθημερινότητάς μας όμως -οι πιο πολλοί έστω, όπως τονίζουν η Καρύδη, ο Καπουτζίδης, η Βολιώτη- είναι ανεκδιήγητα «UFΟ».

Μίλησέ μου για το νέο έργο σου Θοδωρή. Μπήκα στην πρόβα και είδα ότι η Σμαράγδα Καρύδη γίνεται μια γυναίκα που έρχεται με διαστημόπλοιο από το μέλλον κι ότι ο Γιώργος Καπουτζίδης θα εμφανιστεί στη σκηνή μισός άνθρωπος και μισός σαύρα!

Ενα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στη σκηνή ενός θεάτρου όπου ετοιμάζεται μια παράσταση με ήρωα τον Αϊνστάιν! Ενα ζευγάρι -εκείνη άρρωστη που αναζητά ένα μόσχευμα που θα δώσει λύση στο πρόβλημά της και εκείνος υπεραθλητής που έχει πάθει μετάλλαξη από το ντόπινγκ και έχει γίνει σε ένα μεγάλο μέρος του σώματός του σαύρα!- έρχεται απ το 2045 πίσω στο 2009 για να βρει το εν λόγω μόσχευμα.

Θα πειστεί ο πατέρας της κοπέλας ότι είναι η κόρη που δεν έχει κάνει ακόμα; Θα συγκινηθεί με το δράμα της; Θα τη βοηθήσει ή όχι; Θα μπει στο διαστημόπλοιο, για να πάει στο 2045 για να βρει την αλήθεια; Και τι θα βρει εκεί; Θα καταλάβει πόσο αληθινά απειλητικό είναι το μέλλον που έρχεται, αν δεν γίνουν κινήσεις διορθωτικές στο παρόν; Τα ερωτήματα που τίθενται από το νέο μου έργο θα απαντηθούν επί σκηνής με το κοινό να έχει βασικό ρόλο, συμμετέχοντας -συμπράττοντας στην παράσταση.

Πρόκειται για μια καυστική, σουρεαλιστική κωμωδία, που έρχεται από μακριά για να προσφέρει γέλιο, που το έχουμε όλοι μας ανάγκη, και παράλληλα ένα σοβαρό προβληματισμό για όσα βιώνουμε γύρω μας και μέσα μας με νύξεις για τα κακώς κείμενα της καθημερινότητάς μας.

Τα κακώς κείμενα γιγαντώθηκαν το τελευταίο διάστημα, με ένα νεκρό παιδί από σφαίρα αστυνομικού. Πόσο σε επηρέασε το γεγονός αυτό;

Με πόνεσε πολύ όπως όλους μας. Κατέβηκα στις πορείες, οργίστηκα, θύμωσα, πληγώθηκα και ξέρεις τι με παρηγόρησε; Οτι η νεολαία δεν κοιμάται, όπως πιστεύαμε. Λέγαμε ότι είναι βυθισμένη -εγκλωβισμένη στο Ιντερνετ, έχοντας μια βαθιά κοινωνική απαξίωση για τα πάντα, αλλά τους είδες πώς «τσαμπουκαλεύτηκαν» και όρθωσαν το ανάστημά τους στη δολοφονία του μικρού Αλέξη; Τους ζήλεψα, πρέπει να σου πω.

Θα ήθελα αυτό το «ρεύμα» που τους διαπέρασε, να περάσει και σε εμάς. Πρέπει να παραδειγματιστούμε, να δείξουμε τα δόντια μας στους πολιτικούς, στην ξεφτίλα τους, στις ρεμούλες τους, στη διαπλοκή τους. Εχουμε μια ανοχή στην οποία πατάνε και αποθρασύνονται! Πρέπει να τσαμπουκαλευτούμε κι εμείς, πρέπει να τους τιμωρήσουμε με την ψήφο μας, να σπάσουμε τον δικομματισμό που γεννά έπαρση, να ζητήσουμε να γίνει ξεσκαρτάρισμα στο τόσο «σκουπίδι», να απαιτήσουμε πια να πάψει το «κουκούλωμα» των σκανδάλων τύπου Βατοπεδίου.

Εχει κουραστεί και οργιστεί ο κόσμος με την τόση «σαπίλα»;

Εχει εξοργιστεί και έχει κουραστεί να βλέπει το ίδιο έργο, ενώ κινδυνεύει να μείνει χωρίς δουλειά και χωρίς φαγητό. Είναι προκλητικό σε μια εποχή τόσο δύσκολη, που υπάρχει οικονομική ύφεση, που υπάρχει τόση ανεργία και ανέχεια, να βλέπουν τους άλλους να πλουτίζουν, να χτίζουν παλάτια, να κινούν μαύρο χρήμα σε οφ σορ εταιρείες, να παίρνουν μίζες, να συναλλάσσονται με μοναστήρια. Εχει κορυφωθεί η διαφθορά και όταν κινδυνεύεις να μην έχεις να φας, ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι σου με τόση πολλή βρωμιά.

Και τι να κάνει κανείς; Να βάλει κουκούλα και να βγει έξω;

Πού να τις βρεις τις κουκούλες; Τις μοιράζει η αστυνομία για να κάνει το «παιχνίδι»της. Να βγεις στον δρόμο χωρίς την κουκούλα. Επαναστάτησε αλλά με ονοματεπώνυμο. Οπως οι μεγάλοι επαναστάτες. Ο Παναγούλης. Αλέξης Παναγούλης.

Επαναστάτης με ονοματεπώνυμο και κυρίως χωρίς κουκούλα. Να μου πεις, χωράνε επαναστάτες στην εποχή μας; Δεν χωράνε. Αλλά τουλάχιστον βγες στον δρόμο, αντιτάξου στη διαφθορά, τη «σκουπιδίλα». Και παράλληλα τιμώρησε με την ψήφο σου.

Να βγούμε λοιπόν στους δρόμους. Βγαίνουν και τα παιδιά μας όμως. Βγήκε η δεκαοκτάχρονη κόρη σου, όπως μου έλεγες πριν, βγήκε και ο δεκατετράχρονος ανιψιός μου – πήγε στην κηδεία του μικρού Αλέξη. Και τρέμαμε και οι δύο. Εξοστρακίζονται, σου λέει, σφαίρες, δεν τρέμεις; Τρέμεις. Πώς το είδες όλο αυτό;

Εχεις όπλο απέναντι σε έναν που δεν έχει! Και μάλιστα σε παιδί δεκαπέντε χρόνων! Δεν έχει όπλο, δεν σε σημαδεύει, δεν σε απειλεί.

Γιατί το κάνεις λοιπόν; Για εκφοβισμό; Για να δείξεις πόσο μάγκας είσαι; Σε ένα παιδάκι; Και άντε να δεχτώ ότι δεν στόχευσες τον μικρό. Μία στις εκατό η σφαίρα που ρίχνεις στον αέρα μπορεί να εξοστρακιστεί και να σκοτώσει, δεν το ξέρεις; Το ξέρεις, αλλά θέλεις να αποδείξεις ότι είσαι μάγκας! Θέλεις να το σχολιάσουμε αυτό τώρα; Μιλάει από μόνο του.

Στη διάρκεια του έργου και από μια παρανόηση «παίζει» το θέμα εξωγήινων και θέλω με αφορμή αυτό να σταθούμε στα ούφο που υπάρχουν στην καθημερινότητά μας.

Να ξεκαθαρίσω ότι πρόκειται για παρανόηση και ότι στο έργο δεν έχουμε ούφο, αλλά ανθρώπους από το μέλλον. Στη ζωή πάντως, άλλο τίποτα από ούφο παντός τύπου! Στην πολιτική αμέτρητα, στην κοινωνία πολλά, στο γυαλί αναρίθμητα. Ούφο που δεν έχουν καν τη γοητεία αυτών που έχουμε δει στις ταινίες. Πρόκειται για φτηνά, φαιδρά ούφο, που έχουν πάρει πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μας! Εβλεπα προχθές τηλεόραση και φρίκαρα. Και δεν σου λέω μόνο για τα ούφο που πηγαινοέρχονται στα «πρωινάδικα» και στις μεσημεριανές εκπομπές. Υπάρχουν πολλά παντού. Στα τοκ σόου δε, δίνουν και παίρνουν! Μα σε σοβαρή – λέμε τώρα -εκπομπή φέρνεις το… ούφο; Αφού αυτό πουλάει, θα σου πει, το φέρνω. Είναι πέλεκυς η AGB και γίνονται πιο νούμερα απ τα νούμερα, για να σηκώσουν τα πεσμένα νουμεράκια τους.

«Ο ΕΤ ήταν τουλάχιστον γλυκούλης!»

Η Βίκυ Βολιώτη, που μετράει πολλά χρόνια συνεργασίας και φιλίας με τον Αθερίδη και την Καρύδη, «ντύνεται» τη Στέλλα «μια ηθοποιό της τηλεόρασης που παίζει ένα διπλό ερωτικό παιχνίδι, ρόλο που απολαμβάνω ιδιαίτερα!».

Πιστεύει και η ίδια ότι «γεμίσαμε από… εξωγήινους σε όλους τους τομείς και ξέρεις τι με θλίβει; Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοια, αλλά υπήρχαν άλλες δυνατές φωνές που αντιστέκονταν. Τώρα σιγούν όλοι».

Σ αυτό συναινεί ο Χρήστος Σαπουντζής. «Μην τους λέμε… ούφο όμως. Εμένα μου ρχεται στο νου ο γλυκούλης ΕΤ, ενώ αυτοί είναι άθλιοι τύποι που πήραν πρωταγωνιστικό ρόλο».

Συμφωνεί και ο Γιώργος Κορμανός σε αυτό και ο Ανδρέας Νάτσιος και η Μένια Αναγνωστοπούλου.

«Και το πρόβλημα είναι ότι αυξάνονται και πληθύνονται σε επικίνδυνο βαθμό!

Αφού δεν γίνονται… εκκαθαρίσεις, φυσικό δεν είναι αυτό;».

Καρύδη – Καπουτζίδης
Τα… ούφο πια είναι πλειονότητα

Η Σμαράγδα για τις ανάγκες του έργου έρχεται απ το μέλλον – το 2045 – αλλά δεν είναι… ούφο. Πιστεύει ότι υπάρχουν τέτοια γύρω μας; «Αμέτρητα» μου απαντάει. «Και ξέρεις ποιο είναι το κακό; Οτι με τον καιρό πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα! Από εκεί που ήταν μειονότητα, έγιναν πλειονότητα! Επικίνδυνη πλειονότητα! Επιδημία ούφο έχει πέσει». «Και στο θέατρο πρωταγωνιστούν τέτοια;» τη ρωτώ. «Πολλααααααά! Καταλαβαίνω λοιπόν πόσο καλό και παρηγορητικό είναι να υπάρχεις σε δουλειές με συναδέλφους – φίλους που απέχουν από το είδος, όπως η εδώ παρέα μας.

Απολαμβάνω την ομάδα, το έργο, τον ρόλο, δηλαδή την πολύ ερωτευμένη με τον σύζυγό της, Ρόι -Γιώργο Καπουτζίδη-, Λαμπρινή». Ο Γιώργος κάθεται πλάι της και απολαμβάνει κι αυτός την παρέα της όσο και το όλο «πακέτο». Στο… παρά πέντε της πρεμιέρας του μιλά κι αυτός για τα ούφο που έχουν κατακλύσει τον χώρο -«είναι λυπηρό το πόσο στον κόσμο τους είναι άνθρωποι που θα έπρεπε να δώσουν λύσεις σε προβλήματα που μας μαστίζουν»- αλλά και την «ντόπα» που παίζει γενικώς. «Ο ήρωας που παίζω είναι σπρίντερ απ το μέλλον, εκεί που το ντόπινγκ έχει πάρει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις! Από τα φάρμακα έχει καταντήσει μισός άνθρωπος και μισός σαύρα (γέλια). Εξαιρετικός ρόλος, εξαιρετικό έργο!».

Ξέροντας ότι αγαπάει τον αθλητισμό και ότι ήταν στο Πεκίνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες τον ρωτώ πόσο πικράθηκε που αθλητές μας πιάστηκαν «ντοπαρισμένοι» και κόπηκαν απ τους αγώνες. «Πικράθηκα, πόνεσα, λυπήθηκα, αλλά παράλληλα χάρηκα με τους αγώνες που έδωσαν ικανοί αθλητές μας και τις εξαιρετικές επιδόσεις τους, χωρίς τη βοήθεια φαρμάκων.

Δεν πάω σε ένα στάδιο να κρίνω – κατακρίνω, να τιμωρήσω αυτούς που ντοπαρίστηκαν, αλλά για να αποθεώσω αυτούς που ντοπαρίστηκαν μεταφορικά απ την αγάπη τους στον αθλητισμό!». Αν ήσουν, τον ρωτώ, σπρίντερ όπως ο Ρόι που παίζεις, θα έπαιρνες φάρμακα για να πετύχεις καλύτερες επιδόσεις; «Εχω μάθει να ντοπάρομαι από το πάθος μου για ό,τι κάνω και όχι από οποιοδήποτε σκεύασμα-φάρμακο!».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ.

Το «Από μακριά» του Θοδωρή Αθερίδη ανεβαίνει στα τέλη του Ιανουαρίου στο «Μικρό Παλλάς» σε δική του σκηνοθεσία και σε σκηνικά – κοστούμια του Μανόλη Παντελιδάκη. Στο πλάι του Θοδωρή Αθερίδη παίζουν με αλφαβητική σειρά οι Μένια Αναγνωστοπούλου, Βίκυ Βολιώτη, Γιώργος Καπουτζίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Γιώργος Κορμανός, Ανδρέας Νάτσιος και Χρήστος Σαπουντζής. Παραγωγή «Ελληνική Θεαμάτων».

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 17/01/2009

Advertisements

Η Δεσποινίς Εξουσία

Posted: Ιανουαρίου 18, 2009 in Λαζαρίδου Ολια
Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ – φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Η Δεσποινίς Μαργαρίτα επιδίδεται σ’ ένα ντελίριο διδασκαλίας. Η γλώσσα της τρέχει με σαρκασμό, περνώντας από τη βιολογία στη γραμματική, από την ισότητα στο σεξ. Το έργο του Βραζιλιάνου Ρομπέρτο Ατάιντε «Δεσποινίς Μαργαρίτα», παραγωγή του Αντώνη Αντύπα, ανεβαίνει στις 2 Φεβρουαρίου στη Β’ Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου. Στη σκηνή η Ολια Λαζαρίδου διδάσκει και στην πλατεία οι μαθητές της, το κοινό, παρακολουθούν. Μια γκροτέσκα φιγούρα στην αισθητική του καρτούν παλεύει ανάμεσα σε δυο ιδιότητες: της εκπαιδευτικού και της γυναίκας.

Το έργο -γράφτηκε το 1971- παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1975 με την Ελλη Λαμπέτη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και τελευταία με τον Γιώργο Μαρίνο. Η Ολια Λαζαρίδου δεν έχει δει καμία παράσταση του έργου. Της έγινε η πρόταση για τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» από τον Αντώνη Αντύπα και όπως λέει την σκέφτηκε καλά.

«Με την Αντζελα Μπρούσκου είχαμε μια συγκεκριμένη ιδέα πάνω στο έργο. Αποφύγαμε τις υπάρχουσες μεταφράσεις -οι περισσότερες ήταν μάλλον αποδόσεις του κειμένου- και παραγγείλαμε στον Αρη Αρμαγανίδη καινούρια, πιστή στο πρωτότυπο. Το έργο, γραμμένο την περίοδο της δικτατορίας στη Βραζιλία, αποπνέει την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’70. Κι όμως, σήμερα, είναι τραγικά επίκαιρο. Με θέμα τη σαπίλα του εκπαιδευτικού συστήματος λέξεις όπως «εξέγερση» το προσγειώνουν στο σήμερα. Το ουσιαστικό στοιχείο -δεν στέκομαι στη σκληρή γλώσσα, που αποτελεί εύρημα- είναι ότι μιλάει με τρόπο σαρκαστικό για τα γενεσιουργά αίτια της βίας. Στην προσωπικότητα της δασκάλας βλέπεις ένα εκφραστικό μείγμα όλων των κοινωνικών δομών και αντιφάσεων σε θέματα που αφορούν από την εκπαίδευση μέχρι την οικολογία, τα ναρκωτικά μέχρι το νόημα της ζωής. Αυτό που προκύπτει ξεκάθαρα είναι ότι η εξουσία γεννά τη βία στο εκπαιδευτικό σύστημα, στην πολιτική, στα μέσα ενημέρωσης».

– Ενα αναρχικό στην ουσία κείμενο;

«Αμφισβητεί το κύρος οποιασδήποτε εξουσίας, ξεκινώντας από την υποτιθέμενη παιδευτική, που όμως υποκρύπτει τρομακτική βία. Αυτή η διπλή όψη, μέσα από μαύρο χιούμορ, εμφανίζεται στο πρόσωπο της δασκάλας. Το κείμενο εκλύει εφηβική ενέργεια. Ο συγγραφέας όταν το έγραψε ήταν νέος. Ενα κομμάτι μου ταυτίζεται απόλυτα κι ένα άλλο, λόγω ηλικίας, είναι στοχαστικό. Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που πλασάρουν κύρος, που δεν επιδέχονται διάλογο. Είναι μια στάση όχι μόνο ψεύτικη αλλά και βίαιη. Η οδυνηρή αλήθεια του έργου συνιστά το δρόμο προς κάποια ελευθερία».

– Πώς είναι να μονολογείτε επί σκηνής;

«Βασανίζω έναν μαθητή, τον εξαιρετικό συνάδελφο Αρη Μπινιάρη, βουβό μεν αλλά με έντονη παρουσία δίπλα μου. Αλλωστε μην ξεχνάμε ότι, συχνά, οι λόγοι εκπαιδευτικών και πολιτικών δεν είναι παρά μονόλογοι… Κείμενα και ρόλοι γίνονται και ξαναγίνονται. Θα ήταν ανούσιο να κάνω επίδειξη υποκριτικής δεξιοτεχνίας. Το σημαντικό ήταν η δυναμική του κειμένου μέσα από μια συγκεκριμένη προσέγγιση. Γι’ αυτό δεν ταυτίστηκα με το πρόσωπο, γι’ αυτό το εικαστικό μέρος είναι πειραγμένο. Η Αντζελα, ενώ ανήκει σ’ έναν εναλλακτικό χώρο, αποτελεί από μόνη της κατηγορία. Με γνώση τεχνικής, χωρίς να έχει ταυτιστεί με κάποια τάση, έχει το πλεονέκτημα της αυθεντικής, καθαρής και με χιούμορ ματιάς».

– Οι «δημόσιες σχέσεις» παίζουν ισχυρό ρόλο στο χώρο σας;

«Η δουλειά των καλλιτεχνών είναι η αφοσίωσή τους στο θέατρο. Ομως, παρατηρώ γύρω μου ένα καλοοργανωμένο δίκτυο προβολής που δημιουργεί τα γεγονότα, κι αυτό είναι άδικο. Σήμερα όλα παρανοούνται κι όλοι εκμεταλλεύονται τα πάντα. Προσπαθώ, όσο γίνεται, να είμαι σε εγρήγορση. Είναι η αυτονόητη αντίσταση στην κρεατομηχανή που λέει: «Ελα να σε αλέσω»».

– Τι λέτε για τις κινητοποιήσεις των νέων αυτό τον καιρό;

«Τίποτα. Ακούω τους πάντες να εκφράζουν άποψη κι αηδιάζω. Αλλοι καταδικάζουν κι άλλοι ανενδοίαστα οικειοποιούνται. Αυτή η περίοδος πρέπει να σημάνει μόνο αυτοκριτική. Το ξέσπασμα της νεολαίας ήταν αναπόφευκτο. Οι μεγάλοι πρέπει να σιωπούν και να σκέφτονται τη δική τους ευθύνη. Οπως είπε ένας φίλος, δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε ή όχι, γιατί αυτά που γίνονται δεν μας ανήκουν… Οταν καθίσει ο κουρνιαχτός υπάρχει χρόνος για απόψεις. Τώρα ό,τι κι αν πεις είναι πρόωρο. Αυτό που με ανησυχεί είναι πόσο απροετοίμαστους μάς βρίσκουν τα γεγονότα, πόσο βουτηγμένους στην απάθεια. Με έχει επηρεάσει η κατάσταση, όμως η ελπίδα είναι στη φύση μου. Πολλά μπορούμε να κάνουμε, αλλά μας εμποδίζει ο καναπές. Οσες φορές κατάφερα να σηκωθώ απ’ αυτόν είδα ότι κάτι γίνεται»…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 18/01/2009

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της κωμωδίας με θέμα ένα παιδί που ήθελε να μοιάσει στον Ιησού Χριστό δικάστηκε για τις «βλάσφημες» προθέσεις του την περασμένη Τετάρτη

της αστεροπης λαζαριδου | το βήμα, Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009. «Καρκίνο να πάθετε!Να ψοφήσετε! Θα σας βιάσουμε!Θα σας λιθοβολήσουμε!Θα σας κάψουμε ζωντανούς!»: ήταν τα εμπνευσμένα λόγια εκατό περίπου εν χριστώ αδελφών που εν έτει 2006 είχαν κυκλώσει το Θέατρο του Νέου Κόσμου απειλώντας να λιντσάρουν τόσο τους συντελεστές όσο και τους θεατές μιας συγκεκριμένης παράστασης. Και το όνομα αυτής «Εγώ είμαι το θείο βρέφος».

Και το θέμα αυτής, η ιστορία του Αντώνη, ενός παιδιού που γεννήθηκε στη διπλανή φάτνη από τον Χριστό και βάλθηκε να πείσει τους πάντες ότι εκείνος και όχι Εκείνος ήταν ο πραγματικός Μεσσίας. Τι και αν η αντίστοιχη κωμωδία των Μόντι Πάιθον «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης» (Τhe life of Βryan)- από την οποία εμπνεύστηκε ο συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης- θεωρείται από τις ωραιότερες όλων των εποχών; Τι και αν έχουν πλέον περάσει δύο χρόνια από το θεατρικό ανέβασμα της ελληνικής εκδοχής της; Τον περασμένο Νοέμβριο έφτασαν τα χαρτιά που οδηγούσαν τον δημιουργό Γιάννη Καλαβριανό, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τους ηθοποιούς της παράστασης στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Η δικάσιμος πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη. Η κατηγορία: το έργο αποτέλεσε προσβολή του Ιησού Χριστού, Ιδρυτού της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ετυμηγορία: ο δικαστής έκρινε τους καλλιτέχνες αθώους και ευτυχώς δεν έπιασε η κατάρα της μάρτυρος κατηγορίας «να πέσει η εικόνα του Χριστού πάνω στο κεφάλι σας!».

«Στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Και ακόμη δυσκολότερο ότι δεν είσαι Αντίχριστος» λέει ο δικαιωμένος 35χρονος καλλιτέχνης. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κατέβηκε στην Αθήνα για να ανεβάσει το έργο που σχολίαζε με χιούμορ το θρησκευτικό σύμπαν, όπως αυτό διαμορφώνεται από την παιδική μας κιόλας ηλικία, όταν αρχίζουμε να γράφουμε σχολικές εκθέσεις μιλώντας χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για το πώς φανταζόμαστε τον Θεό. «Εψαχνα ένα σπίτι κοντά στο μετρό και κατέληξα στη στάση Συγγρού-ΦΙΞ.Αποφάσισα να χτυπήσω την πόρτα του πλησιέστερου θεάτρου,που ήταν εκείνο του Νέου Κόσμου. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος με καλοδέχτηκε και αρχίσαμε να στήνουμε την παράσταση. “Τί ωραία που είναι εδώ στην Αθήνα!” σκέφτηκα. Ολα τα όνειρά σου μπορούν να πραγματοποιηθούν» θυμάται ο δημιουργός, ο οποίος έχοντας μια πολύ καλή πρώτη εμπειρία, απέκτησε την ψευδαίσθηση ότι θα ήταν πάντα και παντού έτσι. Τον ρόλο του… κατά φαντασίαν θείου βρέφους κράτησε ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου, ο οποίος ένωσε τις δυνάμεις του με τους ηθοποιούς που απαρτίζουν την εταιρεία θεάτρου Sforaris (Αναστασία Μποζοπούλου, Μαρία Κοσκινά, Χρήστος Θεοδωρίδης) και οι θεατρικές βραδιές κυλούσαν ανέμελα. Ως τη στιγμή που εκατό περίπου φανατικοί υπερασπιστές των θείων περικύκλωσαν το θέατρο οπλισμένοι με πανό, σημαίες, θρησκευτικές εικόνες και σταυρούς. Κάποιοι μάλιστα ανέμιζαν και φυλλάδια από την παράσταση ως αποδεικτικά στοιχεία της βλασφημίας. Λησμονώντας το «Αγαπάτε αλλήλους» άρχισαν να επιτίθενται με κατάρες. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τους κάλεσε να δουν την παράσταση για να διαπιστώσουν ότι δεν έθιγε τα πιστεύω τους, εκείνοι όμως προτίμησαν να συνεχίσουν τις απειλές. Οι υπεύθυνοι του θεάτρου κλείδωσαν τις πόρτες για να αποφύγουν τις συγκρούσεις και όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο αναγκάστηκαν να καλέσουν την αστυνομία προκειμένου να φυγαδευτούν οι θεατές. «Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι είμαστε τελείως ανώριμοι κοινωνικά. Ξαφνικά η κάθε φανατική θεία προασπίζεται τα θεία και απαιτεί. Δεν γίνεται όμως σε αυτόν τον τόπο να δίνουν τον τόνο οι θείες» τονίζει ο Γιάννης Καλαβριανός, σημειώνοντας ότι η μήνυση βασίστηκε αποκλειστικά στον τίτλο και στο δελτίο Τύπου της παράστασης: «Κανείς δεν ζήτησε να δει το έργο ή έστω να διαβάσει το κείμενο». «Η τέχνη είναι μια πρόταση.Ο θεατής πρέπει να είναι ελεύθερος να παρακολουθήσει οτιδήποτε. Το θέατρο ασχολούνταν ανέκαθεν με ακραία ζητήματα. Τα καθημερινά τα λύνουμε στο ασανσέρ. Συνομιλώντας. Αλλά τα άλλα, που μπορεί και να ενοχλούν και να πονάνε, γιατί να τα καταχωνιάζουμε μονίμως στην ντουλάπα;» διερωτάται. Ο ίδιος θεωρεί ότι αν όλοι όσοι ήταν έτοιμοι να τον λιθοβολήσουν έβγαζαν τις παρωπίδες και έκοβαν εισιτήριο, θα καταλάβαιναν ότι το έργο ουσιαστικά σέβεται απολύτως τον Χριστό: ο Αντώνης προσπαθεί να κάνει θαύματα, να βρει μαθητές και να διδάξει, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς, αφού ένας είναι ο Υιός του Θεού. Ετσι, παίρνει των ομματιών του και πηγαίνει στην Κίνα, για να στείλει ύστερα από καιρό γράμμα στους γονείς του: «Μαμά-μπαμπά,οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ καλοί και με έχουν κάνει Βούδα». «Ευτυχώς οι απανταχού Κρίσνα δεν περικύκλωσαν ποτέ το θέατρο αλαλάζοντας για την πίστη τους» λέει ο συγγραφέας, ο οποίος την επόμενη χρονιά βρήκε πολλές κλειστές πόρτες στην προσπάθειά του να ανεβάσει εκ νέου το έργο και έτσι παίχτηκε στο Club 22. Με την εμπειρία της «άδικης δίκης» και τους χαρακτηρισμούς της μήνυσης- «ο καλλιτέχνης, ένα ασήμαντο ανθρωπάριο που βρίζει τα θεία στο όνομα του κέρδους »- να είναι ακόμα νωπά, συνεχίζει να παίζει στο έργο «Οι πρακτόρισσες» (Θέατρο του Ηλιου) το οποίο έχει επίσης γράψει και σκηνοθετήσει. Μια και αυτή τη φορά σατιρίζει τα κλισέ των χολιγουντιανών ταινιών δράσης, ελπίζει να μην του κάνει μήνυση κάποιος λαμπερός κινηματογραφικός αστέρας. Και ο Θεός βοηθός…