ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ: «Ο κάθε τεμπέλης κάνει σεμινάρια υποκριτικής»

Posted: Ιανουαρίου 7, 2009 in Σοφιανός Φίλιππος

Δ.Κ., ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009

Έναν μαλθακό αριστοκράτη που αναζητά την ανθρώπινη  επικοινωνία υποδύεται ο Φίλιππος Σοφιανός στον  «Υπηρτη» του Ρόμπιν Μομ, στο θατρο «Προσκήνιο»

«Τα χρήματα και η καταξίωση δεν φέρνουν την ευτυχία. Χρειάζεται ανθρώπινη επαφή και προσφορά», λέει στα «ΝΕΑ» ο Φίλιππος Σοφιανός που φέτος πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί τον διεφθαρμένο «Υπηρέτη» του Ρόμπιν Μομ
Ένας αριστοκράτης γίνεται υποχείριο του υπηρέτη του, ο οποίος του στήνει μια πλεκτάνη. Του προσφέρει φροντίδα και μια νέα κοπέλα για συντροφιά σε αντάλλαγμα την εξουσία και τα χρήματά του. Είναι το θέμα του «Υπηρέτη» του Ρόμπιν Μομ (ανιψιός του συγγραφέα Σόμερσετ Μομ), που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Φίλιππου Σοφιανού, στο θέατρο «Προσκήνιο».

«Ο “Υπηρέτης” είναι ένα ταξικό έργο που παρουσιάζει την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Υπάρχει μια υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου. Παράλληλα, ο κεντρικός ήρωας του έργου διατηρεί μια απαγορευμένη και σκοτεινή σχέση με τη ζουμερή και ανήλικη υπηρετριούλα του. Το έργο απεικονίζει την υποκρισία και την αγένεια που χαρακτηρίζει τους Άγγλους», λέει στα «ΝΕΑ» ο Φίλιππος Σοφιανός, ο οποίος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση.

Τον «Υπηρέτη» διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Χάρολντ Πίντερ και σκηνοθέτησε ο Τζόζεφ Λόουζι το 1963. Πρωταγωνιστής είναι ο Τόνι (Φίλιππος Σοφιανός), ένας μαλθακός αριστοκράτης ο οποίος επιστρέφει στην πατρίδα του, το Τσέλσι, ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα στις αγγλικές αποικίες, για να ξαναβρεί τη μνηστή του Σάλι (Ζωή Ναλπάντη) και αναζητά τις υπηρεσίες ενός υπηρέτη, του Μπάρετ (Πέρης Μιχαηλίδης), ο οποίος γίνεται απαραίτητος για τον Τόνι. Έτσι, ο υπηρέτης αποκτά εξουσία, την οποία εδραιώνει μέσα από τη Βέρα (Στέργια Μιχαήλου), ένα νέο και προκλητικό κορίτσι που εμφανίζεται ως «ανιψιά» του Μπάρετ. Ο Τόνι θα ενδώσει στη γοητεία της και θα απομακρυνθεί από τη μνηστή του μέχρι τη στιγμή που ανακαλύπτει ότι όλοι τον εκμεταλλεύονται.

«Το έργο σταδιακά μετατρέπεται σε ιστορία αλκοολισμού, εκφυλισμού της προσωπικότητας και αυτοκαταστροφής. Καθώς ο πρωταγωνιστής Τόνι συγχωρεί τον υπηρέτη και αναζητά και πάλι σε εκείνον τη συντροφιά», προσθέτει ο σκηνοθέτης και ηθοποιός, που επιστρέφει στο θέατρο τρία χρόνια μετά το θεατρικό «Παράξενο ζευγάρι» με τον Σωτήρη Μουστάκα. «Η παράσταση αποτελεί ένα προσωπικό μου στοίχημα. Ήταν δική μου η απόφαση να μη δεχτώ την ασφάλεια που προσφέρουν οι επιδοτήσεις. Δεν συνεργάζομαι με παρεάκια που εναλλάσσονται σε καρέκλες και μοιράζουν δημόσιο χρήμα», λέει.

Τι γίνεται όταν σε μια παράσταση ηθοποιός και σκηνοθέτης είναι το ίδιο πρόσωπο; «Ο ηθοποιός οφείλει να είναι ένα όργανο που παρέχει εκφραστικές κλίμακες στον σκηνοθέτη. Το πάνω χέρι έχει ο σκηνοθέτης, ως άλλος δικτάτορας, ο οποίος οφείλει να ερεθίσει τον ηθοποιό. Στην περίπτωση που ο ηθοποιός σκηνοθετεί παράλληλα, τρέφεται από την ατάκα του παρτενέρ του τον οποίο και συμβουλεύεται».

Πώς διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση στο θέατρο και την τηλεόραση;

Οι περισσότεροι από εκείνους που εμφανίζονται στην τηλεόραση έχουν ξεχάσει να μιλάνε ελληνικά. Πουλάνε, σαν φτηνά κρέατα, την ομορφιά τους και κερδίζουν απίστευτους μισθούς. Η δίψα τους όμως για να γίνουν γνωστοί τούς οδηγεί στην εφήμερη προβολή που προσφέρει μια τηλεοπτική σεζόν. Συμμετέχουν σε σίριαλ με σκηνοθέτες αμφιβόλου ταυτότητας και αυτοαποκαλούνται τηλεοπτικοί ηθοποιοί. Τα υποκριτικά και σκηνοθετικά βίτσια δεν πρέπει να βασίζονται στο ψώνιο του καθενός. Έχει γεμίσει ο χώρος από άθλια σεμινάρια υποκριτικής και σκηνοθεσίας, τα οποία παρακολουθεί ο κάθε τεμπέλης νέος. Ευτυχώς, στο θέατρο τα πράγματα είναι ακόμα αγνά. Ακριβώς επειδή υπάρχει το εισιτήριο. Ο θεατής πληρώνει, δεν κάνει ζάπινγκ, και απαιτεί.

ΙΝFΟ: «Ο υπηρέτης» του Ρόμπιν Μομ, στο θέατρο «Προσκήνιο» (Καπνοκοπτηρίου 8, Πλατεία Βάθης, τηλ.: 210-8252.242) από τις 29 Ιανουαρίου.

«Ζούμε σε ένα κράτος εχθρικό»

«Έμεινα έκπληκτος όταν είδα τη γενιά που έχει αφιερώσει τη ζωή της στο Διαδίκτυο, να βγαίνει στους δρόμους και να διεκδικεί τα δικαιώματά της», λέει ο Φίλιππος Σοφιανός. «Μάλιστα, το Διαδίκτυο τους βοήθησε στη διοργάνωση των συγκεντρώσεων και ευτυχώς όχι τα πολιτικά κόμματα. Οι νέοι της Ελλάδας δημιούργησαν ένα κίνημα που βγήκε από την καταπίεση. Η πηγή του κακού δεν είναι οι ρασοφόροι ούτε οι κουκουλοφόροι. Ζούμε σε ένα κράτος εχθρικό που μας ξεζουμίζει συναισθηματικά και οικονομικά και επιτρέπει τη δράση ενός παρακράτους. Οι υπουργοί κλέβουν από τις τσέπες του λαού γιατί, λένε, θέλουν να εξασφαλίσουν το μέλλον των παιδιών τους. Και το εξοργιστικό της υπόθεσης είναι ότι κάποιοι θα ψηφίσουν ξανά το πολιτικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία και ευθύνεται για όσα συμβαίνουν σήμερα. Και το οποίο θέλησε να καταχραστεί δημόσιο χρήμα επειδή το ίδιο έκαναν και οι προκάτοχοι της εξουσίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s