Αρχείο για 3 Ιανουαρίου, 2009

Η Αννα Κουτσαφτίκη κρατάει τον πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο στο έργο του Ιρλανδού Τζον Μίλινγκτον Σινγκ «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» που παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στο θέατρο «Μεταξουργείο» σε μια καλοφτιαγμένη παράσταση σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Ερμηνεύει έξοχα την Πέγκιν, μια δροσερή και δυναμική κοπέλα, που ασφυκτιά δουλεύοντας στο καπηλειό του πατέρα της σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό της Ιρλανδίας.
Στη δωδεκάχρονη θεατρική διαδρομή της, η Κουτσαφτίκη έχει να επιδείξει ποικίλες κι εξαιρετικές «μεταμορφώσεις» επί σκηνής. Κάποιοι θα τη θυμούνται στο Θέατρο Τέχνης είτε ως Ιρίνα στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ (σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη) είτε ως Αγνή στο έργο του Τζον Πιλμέιερ «Η Αγνή του Θεού» (σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη), είτε σε σκηνοθεσία του τελευταίου ως Ερωφίλη στο ομώνυμο έργο του Χορτάτζη με το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης.

  • Πώς θα περιγράφατε την Πέγκιν;

Με τον Στέλιο Ιακωβίδη στο έργο του Σινγκ «Ενας ήρωας, το καμάρι της Δύσης»

«Είναι ένα νέο κορίτσι, ζωντανό, θαρραλέο και δυναμικό. Ζει φτωχικά και περιορισμένα σ’ ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, που δεν της επιτρέπει να αναπτυχθεί ως προσωπικότητα και ως γυναίκα. Το σκηνικό αυτό θα ανατραπεί όταν θα γνωρίσει έναν νέο που φαίνεται να έχει σκοτώσει τον αυταρχικό του πατέρα. Η Πέγκιν θα τον χρίσει ήρωα και μέσα σε 24 ώρες θα ερωτευτεί, θα τολμήσει την προσωπική της επανάσταση και θα διεκδικήσει τα όνειρά της, μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί ο διασωθείς πατέρας του νέου. Το όνειρο θα ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια της, η ίδια θα προδοθεί βαθιά, θα χάσει το εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή και θα επιστρέψει στη μοναξιά της και στη μοναδική ζωή που ξέρει, βιώνοντας απόλυτα το τσεχοφικό ανεκπλήρωτο».

  • Η ουσία του έργου πού έγκειται;

«Νομίζω ότι πρόκειται για ένα ταξίδι ενηλικίωσης που μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας. Σε αυτό το ταξίδι που δεν είναι καθόλου ανώδυνο, χρειάζεται να συμβούν γενναίες πράξεις όπως το να «σκοτώσουμε» τα γονεϊκά μας πρότυπα, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με ό,τι μας ετεροπροσδιορίζει, να ανακαλύψουμε την πραγματική μας ταυτότητα και ν’ αναλάβουμε την πλήρη ευθύνη του εαυτού μας. Ετσι χαράζουμε το δικό μας μονοπάτι, αναγνωρίζουμε την προσωπική μας αξία και δεν έχουμε ανάγκη να στραφούμε σε ψεύτικους και εφήμερους ήρωες-πρότυπα, κάτι που συμβαίνει κατά κόρον στις μέρες μας».

  • Η ανάγκη για αναγνώριση, που «καίει» τον ήρωα, πόσο καθοριστική είναι για τον καθένα; Η ανάγκη για δημοσιότητα πόσο σημαντική είναι για τον ηθοποιό;

«Η αναγνώριση που έρχεται ως φυσική συνέπεια μιας προσωπικής ή επαγγελματικής πορείας που χτίζεται σταθερά μέσα στον χρόνο, είναι αληθινή και καλοδεχούμενη. Η εύκολη και άμεση αναγνώριση όμως μπορεί να είναι μεγάλη παγίδα. Είναι δύσκολο να τη διαχειριστείς και όταν γίνεται αυτοσκοπός, καταλήγει να είναι όπλο αυτοκαταστροφής. Η δημοσιότητα για άλλους είναι σημαντική και για άλλους όχι, πολλές φορές ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Θεωρώ ότι η παιδεία του καθενός και η εσωτερική του ανάγκη χαράζει και την προσωπική του διαδρομή. Φυσικά παίζει μεγάλο ρόλο με ποιους ανθρώπους ανταμώνει σε αυτήν τη διαδρομή. Σε αυτό έχω υπάρξει τυχερή. Προτεραιότητα δίνω πάντα στο κάλεσμα της ψυχής μου. Αυτό με οδηγεί».

  • Αυτοί οι λαϊκοί χαρακτήρες της ιρλανδέζικης αγροτικής μικροκοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα πόσο μας αφορούν στην εποχή μας, όπου καλπάζουν η τεχνολογία, η κατανάλωση, ο μοντερνισμός;

«Είναι η σκέψη-παγίδα που κάνουμε συχνά όταν πάμε να δούμε έργα που δεν ανήκουν χρονολογικά στην εποχή μας, καμιά φορά ακόμη και όταν πρόκειται για μεγάλα αριστουργήματα. Η ανθρώπινη αλήθεια όμως είναι διαχρονική και τα ζητήματα της ανθρώπινης ψυχής ήταν, είναι και θα είναι παρόντα. Γιατί π.χ. να είναι μικρότερη η μοναξιά του σημερινού νέου που γνωρίζει την ανθρώπινη επαφή-επικοινωνία κυρίως μέσω Ιντερνετ, από αυτή που βίωνε ένα παιδί αγροτικής μικροκοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα; Οταν επιλέγουμε τέτοια έργα, σημασία έχει με ποιο τρόπο θέλουμε να τα φωτίσουμε και ποιες αλήθειες θέλουμε να κοινωνήσουμε στον κόσμο».

  • Υπάρχουν κάποιες αντιστοιχίες συμπεριφοράς, ψυχοσύνθεσης, ανάμεσα στον Ελληνα και τον Ιρλανδό;

«Ναι, υπάρχουν κοινά. Είμαστε δύο χώρες μικρές, των οποίων η οικονομία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αγροτική παραγωγή. Εχουμε υπάρξει για πολλά χρόνια υπό τον ζυγό ξένων δυναστών, οπότε γνωρίζουμε καλά τι πάει να πει πόλεμος, αντίσταση, απώλεια και ανέχεια. Και οι δύο λαοί είμαστε έντονοι, παλλόμενοι, αγαπάμε τη ζωή, είμαστε φιλόξενοι, εκφραζόμαστε με εξωστρέφεια και παιδικότητα, την ίδια στιγμή που στα μάτια μας κουβαλάμε μια βαθιά μελαγχολία και κούραση».

  • Τι είναι αυτό που κάνει τη σκηνοθετική εργασία του Λιβαθινού να μοιάζει με χειροποίητη λεπτοβελονιά;

«Ο Στάθης Λιβαθινός έχει μέθοδο, στόχο και όραμα. Δεν αφήνει ποτέ τίποτε στην τύχη. Συνεργάζεται επί της ουσίας με τους ηθοποιούς. Τους οδηγεί με τρόπο δημιουργικό να ερευνήσουν, να ανακαλύψουν το έργο, την εποχή, τους ήρωες και να δομήσουν σιγά σιγά ανθρώπους πολύ ζωντανούς και πολύ αληθινούς. Θεωρώ ότι είναι ένας πολύ καλός δάσκαλος».

  • Εντεκα ισάξιοι ηθοποιοί επί σκηνής σε μια δύσκολη και λόγω της οικονομικής κρίσης σεζόν. Από πού αντλείτε κουράγιο, αισιοδοξία;

«Η αλήθεια είναι πως ζούμε περίεργες μέρες και τα πράγματα δεν είναι εύκολα από καμία άποψη. Οι ηθοποιοί, όμως, γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει δυσκολία, και η συγκεκριμένη ομάδα δεν είναι τωρινή, κοπιάζει και καταθέτει χρόνια τη δουλειά της. Πιστεύω, άλλωστε, ότι οι καλλιτέχνες οφείλουμε και επιθυμούμε να είμαστε πάντοτε παρόντες, πόσο μάλλον όταν οι εποχές είναι δύσκολες».

  • Το θέατρο για σας είναι…
«Τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας, ένα παιδικό παιχνίδι που παίζεται με όρους ενηλίκων και μια γερή αφορμή για να θυμάμαι ότι η αληθινή ζωή είναι πάνω από όλα».
Στο «Καμάρι της Δύσης» παίζουν επίσης οι Νίκος Καρδώνης, Μαρία Ναυπλιώτου, Αρης Τρουπάκης, Δημήτρης Παπανικολάου, Στέλιος Ιακωβίδης, Βασίλης Κουκaλάνι, Γιώργος Δάμπασης, Μαρία Σαββίδου, Καλλιόπη Σίμου, Σοφία Τσινάρη. *

Hello world!

Posted: 3 Ιανουαρίου, 2009 in Uncategorized

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!