Τα διεθνή κινηµατογραφικά βραβεία που έλαβε την τελευταία διετία στα φεστιβάλ του Λοκάρνο και του Σαν Σεµπαστιάν για την «Ακαδηµία Πλάτωνος» και τον «Αδικο κόσµο» αντίστοιχα θύµισαν το µέγεθος της υποκριτικής του περσόνας. Στις δύο ταινίες που υπογράφει ο Φίλιππος Τσίτος ο Αντώνης Καφετζόπουλος έκανε την Ελλάδα να ακουστεί µε θετικό τρόπο σε εποχές που κάτι τέτοιο σπανίζει. Τώρα επιστρέφει στο θέατρο σκηνοθετώντας την «Ατέλειωτη βροχή» του Κιθ Χαφ, µε τον ∆ηµήτρη Αλεξανδρή και τον Γιάννη Στάνκογλου, ένα έργο που γνώρισε τεράστια επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ µε τους Χιου Τζάκµαν και Ντάνιελ Κρεγκ.

– Κύριε Καφετζόπουλε, μέσα σε δύο χρόνια είχατε σημαντικές διακρίσεις στη μεγάλη οθόνη…

«Με τις ταινίες έχω µια µακρά ιστορία. ∆εν είναι όπως στο θέατρο, όπου µπαίνω και βγαίνω. Με εξαίρεση ένα µικρό διάστηµα που δεν ταίριαζαν τα χνώτα µου µε µια γενιά κινηµατογράφου, εδώ και 30 χρόνια είναι αδιάκοπη και φυσιολογική η σχέση µου. Η συνάντηση µε τον Φίλιππο Τσίτο ήταν και για τους δυο µας, θα έλεγα, κάπως καθοριστική. Ηταν πολύ σηµαντικό για µένα ως βετεράνο και για εκείνον ως φρέσκο στον χώρο».

– Πάντα αντιμετωπίζατε διαφορετικά το θέατρο;

«Στο θέατρο δεν ήθελα καθόλου να κάνω πράγµατα στην κεντρική θεατρική σκηνή. Από την άλλη, η µη θεατρική κεντρική σκηνή µε αντιµετώπιζε µε επιφύλαξη λόγω αυτού του µπες-βγες µου. Στο θέατρο θέλω έναν χώρο που να χωρά 150 ανθρώπους για να είµαστε κοντά µε το κοινό, να βλεπόµαστε. Από τη θεατρική πιάτσα υπήρχε µια πίεση για µεγάλες σκηνές και µεγάλες παραγωγές. ∆εν µε τρελαίνει αυτό, δεν µε ευχαριστεί. Κάνω καλύτερα τη δουλειά µου όταν αισθάνοµαι ότι µε τους θεατές είµαι σε απόσταση τέτοια που να µπορούν να δουν λεπτές αποχρώσεις του ρόλου».

– Τι είναι η «Ατέλειωτη βροχή»; 

«Στην “Ατέλειωτη βροχή” οι δύο ρόλοι µεταφέρουν στη σκηνή, είτε µονολογώντας είτε σε διάλογο, άλλες σκηνές και άλλα πρόσωπα. ∆ύο κλασικοί αµερικανοί αστυνοµικοί πολύ δεµένοι µεταξύ τους µοιράζονται µια σχέση ζωής και θανάτου καθώς βρίσκονται µόνοι µέσα σε ένα περιπολικό. Εχουν µια κοντινή σχέση και ταυτοχρόνως υπάρχει γύρω τους µια κοινωνία που τους πιέζει να αποφασίσουν ποιος είναι δίκαιος, ποιος τίµιος. Οσο υπάρχουν µπάτσοι το ερώτηµα θα παραµένει. ∆εν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί πάντως. Υπάρχει µια λεπτή διαχωριστική γραµµή που έχει ο καθένας στο κεφάλι του και που δεν ταυτίζεται µε του άλλου. Στο τέλος το έργο αφήνει τον θεατή να βρει τη δική του κόκκινη γραµµή».

– Νομίζω ότι δεν τα πάτε και πολύ καλά με τους αστυνομικούς…

«Η δική µου θέση έχει λίγη προκατάληψη. ∆εν έχω ιδιαίτερη συµπάθεια στη στολή του αστυνοµικού. Είµαι παιδί της χούντας και η καθηµερινότητά µου είχε να κάνει µε τη στολή. Θυµάµαι ότι το 1971 µε έπιασαν γιατί φορούσα πέδιλα και είχα µακριά µαλλιά. Το µίσος πάντως που υπάρχει αποδεικνύει ότι δεν έχουν κλείσει οι λογαριασµοί. Ποτέ δεν είχαµε ανεξάρτητη Αστυνοµία. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τάσεις, ακροδεξιούς, συγκρούσεις. Αναπτύσσονται η παραβατικότητα, οι συµµορίες, δρουν µε οµερτά και καλύπτουν ο ένας τον άλλον».

– Πιστεύετε ότι με τη στάση και τις απόψεις σας επηρεάζετε νεότερουςσυναδέλφους σας;

«Προσπαθώ να το κάνω συνειδητά. Καµιά φορά παίρνω την πρωτοβουλία να µιλήσω στους νεότερους και συνειδητά διαδίδω την άποψή µου. ∆εν αναζητώ αυλή, το βρίσκω φθοροποιό. Πιστεύω στην αυστηρότητα στα επαγγελµατικά: να αµειβόµαστε, να είµαστε αξιοπρεπείς. Τα τελευταία χρόνια µειώθηκε και η αµοιβή και η αξιοπρέπεια. Κυρίως στην τηλεόραση. Πρέπει να δίνεις στον εαυτό σου το δικαίωµα να αρχίσει από το µηδέν. Αλλά όσο µεγαλώνουµε αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο. ∆εν νιώθω µόνος σε αυτό που κάνω, υπάρχει µια βουβή εκτίµηση. Στη δουλειά µας θέλεις και να αναγνωρίζουν αυτόνοµα την καλλιτεχνική σου ιδιότητα και να µην επηρεάζει αυτό το τι είσαι ως άνθρωπος».

– Εφέτος θα κάνετε τηλεόραση; «Εχω παραδώσει στην κρατική τηλεόραση τον νέο κύκλο του ντοκυµαντέρ “Εύρηκα”. ∆εν ξέρω πότε θα βγει. Παλιά είχα κάνει 26 επεισόδια και τώρα, στα 13 καινούργια, έχω συνδυάσει πολλές επιστήµες. Είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα».

– Τριάντα χρόνια μετά την «Αστροφεγγιά», τι σκέφτεστε για τον ρόλο του Αγγελου Γιαννούζη;

«Τότε µου φαινόταν πολύ στερεότυπο το ότι αναζητούσε ορίζοντες πέρα από το στενό του περιβάλλον. Τώρα µου φαίνεται ότι έχει πολύ βάθος και ουσία».

«Σήμερα νιώθω ότι έχω μάλλον συντηρητικές απόψεις» ομολογεί ο Αντώνης Καφετζόπουλος. «Ισως γιατί προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να ζούμε όλοι ειρηνικά. uni0394εν θέλω να κρεμάσουν τον τελευταίο τραπεζίτη ούτε πιστεύω ότι η ευτυχία στον άνθρωπο είναι πάνω στο βουνό. Η ευτυχία υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους, στο να ακουμπάς πάνω στον άλλον, στο να ακούς ένα “μπράβο”. Αναρωτιέμαι πώς μπορούμε να ζήσουμε εν ειρήνη και γι’ αυτό κάνω μια διαρκή και συνειδητή προσπάθεια. Ρίχνω καινούργιες ιδέες, όπως το να μπολιαστεί το κράτος με κληρωτούς – και ας το αρχίσουμε από τις δημοτικές εκλογές. Προσωπικά το δημοψήφισμα μου φάνηκε καλό. Οι εκπρόσωποιόμως του συστήματος φρίκαραν. Αλλά ως προς την ιδέα να βρεθούμε εκτός Ευρώπης, τη βρίσκω γελοία. Οταν έχεις συνεισφέρει στο να μεγαλώσει αυτό το δέντρο, μου φαίνεται γελοίο να κόψεις το δικό σου κλαδί. Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ένας άνθρωπος τηςκουλτούρας, της παιδείας και της ιδεολογίας που δημιούργησε το πρόβλημα, όσο κι αν τώρα τον βλέπουμε λίγο σαν σωτήρα. Πάντως αν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που διαθέτει το χρήμα δεν είναι αποφασισμένο να το χάσει, τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει λύση». Τον φοβίζει η τρέχουσα συγκυρία; «Η συγκυρία μάς κάνει πιο δημιουργικούς. Μου αρέσει η λιτότητα στην τέχνη, ως παρενέργεια κάνει καλό. Αλλωστε δεν πιστεύω ότι η τέχνη αλλάζει τις κοινωνίες».

«Ατέλειωτη βροχή» του Κιθ Χαφ. Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 210 3479.426. Παραστάσεις κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21.15. Τιμέςεισιτηρίων: 15, 19 ευρώ.

Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 9/10/2011

«Ξεκινάμε», είπε ο σκηνοθέτης Σπύρος Ευαγγελάτος προς τους ηθοποιούς, καθισμένος εκείνος στην πλατεία της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Κι αμέσως μετά στράφηκε προς το μέρος μου. «Θα κάνουμε ένα πέρασμα. Με φώτα πλατείας, βέβαια», είπε, σχεδόν ζητώντας μου συγγνώμη. «Είναι γνωστό ότι δεν μπαίνει άνθρωπος στη δική μου πρόβα. Για τον λόγο ότι η πρόβα αυτή πηγαίνει χαμένη, επειδή δεν κάνω παρατηρήσεις, για να μη φανεί ότι κάνω τον έξυπνο ενώπιον του φίλου που παρίσταται στην πρόβα. Γι’ αυτό κι εσείς παρακολουθήσατε ένα πέρασμα στη διάρκεια του οποίου κρατούσα σημειώσεις», μου εξήγησε αργότερα. Στη σκηνή οι ηθοποιοί, χωρίς κοστούμια, αναβίωναν τους χαρακτήρες ενός κλασικού νεοελληνικού έργου: του «Βασιλικού» του Αντωνίου Μάτεσι, ένα έργο γραμμένο στα 1830, με τη δράση του όμως τοποθετημένη τον 18ο αιώνα. «Ενα έργο που μοσχοβολάει τον Αιώνα των Φώτων», όπως λέει ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Θα είναι η παράσταση, που στις 20 Οκτωβρίου θα εγκαινιάσει τη φετινή σεζόν της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού. Μετά την πρόβα, ραντεβού με τον σκηνοθέτη της παράστασης, τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και με δύο από τους ηθοποιούς της: την Κατερίνα Χέλμη και τον Νικήτα Τσακίρογλου.

– Πρώτη παράσταση εκτός Αμφι-Θεάτρου, λοιπόν…

– Ναι, βέβαια είχα σκηνοθετήσει πολλές φορές και στη Λυρική Σκηνή, λιγότερο στο Εθνικό Θέατρο και σε θέατρα του εξωτερικού παλαιότερα.

– Η στέγη σας αυτή τη στιγμή είναι το Εθνικό Θέατρο. Πώς νιώθετε;

– Κοιτάξτε, είμαι παιδί του Εθνικού Θεάτρου. Εδώ σπούδασα, εδώ έκανα τις πρώτες νεανικές μου επιτυχίες. Ξαναγυρνάω σε γνώριμους χώρους, που έχουν μετασκευαστεί.

– Πέρυσι, που ολοκλήρωσε το Αμφι-Θέατρο τη διαδρομή του…

– Δεν την ολοκλήρωσε, την ανέστειλε. Η ανακοίνωσή ήταν σαφής. Δύναται –δεν είναι απαραιτήτως αναγκαίο– να επανέλθει όταν υπάρξουν κάποιες συνθήκες…

– Παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν και δημόσια κείμενα που έλεγαν ότι το Αμφι-Θέατρο είχε διαγράψει έναν κύκλο και θα μπορούσε να ολοκληρώσει εδώ. Τι απαντάτε σ’ αυτές τις απόψεις;

– Κατ’ αρχάς, γράφτηκαν δύο – τρία σχόλια αντίθετα και υπήρχαν πάρα πολλές φωνές στήριξης και από ιδιώτες και από μεγάλους οργανισμούς. Από νεαρούς φοιτητές μέχρι σεβάσμιες προσωπικότητες. Κοιτάξτε, το Αμφι-Θέατρο είχε μια ιδιοτυπία: υπηρέτησε το αρχαίο δράμα με μεγάλο φανατισμό επί πάρα πολλά καλοκαίρια, στην Επίδαυρο και αλλού, είχε το διεθνές κλασικό του ρεπερτόριο, από Σαίξπηρ μέχρι Τσέχοφ, και σύγχρονους, αλλά και είχε και μια πρόσθετη λειτουργία: παρουσίασε, προσθέτοντας και δύο – τρεις σκηνοθεσίες μου και εκτός Αμφι-Θεάτρου, περίπου 24 παλαιά και άγνωστα νεοελληνικά έργα. Με την έννοια αυτή θα έπρεπε το Αμφι-Θέατρο και μόνο για τον τελευταίο τομέα δραστηριότητός του να είναι ένα ημικρατικό θέατρο, ασχέτως της παρουσίας του Ευαγγελάτου ή όχι. Για να συνεχιστεί η παράδοση ως προς τη διερεύνηση του νεοελληνικού έργου. Γι’ αυτό αισθάνομαι μεγάλη χαρά που με κάλεσε ο κύριος Χουβαρδάς να σκηνοθετήσω τον «Βασιλικό», ένα έργο που δεν έχω κάνει ποτέ και μου αρέσει πάρα πολύ.

– Εχετε εισπράξει, λοιπόν, και από τον χώρο πάρα πολλή αγάπη… Το Εθνικό σάς δίνει ένα σημαντικό έργο. Για πάρα πολλά χρόνια είχατε τη θέση σας στην Επίδαυρο. Δεν νομίζω να αισθάνεσθε αδικημένος;

– Οχι, καθόλου.

– Επειδή κατά καιρούς έχετε δώσει και λίγο την εντύπωση του κακομαθημένου. Ας πούμε, όταν κάποια χρονιά δεν πήγατε στην Επίδαυρο, διαμαρτυρηθήκατε. Γιατί;

- Διότι μου το είχε υποσχεθεί ο κύριος Λούκος. Προφανώς, όπως προέκυψε, ενοχλήθηκε από την παράβαση των Σφηκών, όπου διαμαρτυρήθηκα κομψά, διονυσιακά, γιατί δεν μας έδωσαν την Επίδαυρο. Εκεί ενοχλήθηκε ο κύριος Λούκος, πράγμα που δεν κατάλαβα ποτέ πραγματικά. Στην ίδια κωμωδία, στην ίδια παράσταση, βρίζει τον Κλέωνα ο Αριστοφάνης αισχρά, που σημαίνει ότι ο 5ος αι. π.Χ. ήταν πιο δημοκρατικός από τον σημερινό. Αλλωστε, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, δεν θα έβλαπτε το Φεστιβάλ η παρουσία του Αμφι-Θεάτρου, πράγμα που φάνηκε πρόπερσι με τον «Οιδίποδα Τύραννο», που ήταν ασφυκτικά γεμάτες και οι δύο παραστάσεις και στη συνέχεια όλες στην υπόλοιπη Ελλάδα. Μαζί με τη ονομαζόμενη μεταμοντέρνα τάση, ας υπάρχει και μία απλώς μοντέρνα, γιατί ο «Οιδίπους» ήταν μια μοντέρνα παράσταση. Αν δηλαδή κάποιος υπηρετεί ένα κείμενο επιδιώκοντας να προβάλει τα νοήματά του και όχι να κάνει δεξιοτεχνική επίδειξη –αν είναι και δεξιοτεχνική– πρέπει να υπάρχει και επαρκής αντίλογος. Δεν γίνεται όλο αποδόμηση, αποδόμηση. Οπως είπα χαριτολογώντας: «Παιδιά, αφήστε και κάποιον να οικοδομήσει. Δεν θα έχετε τι άλλο να αποδομήσετε…»!

Mεταμοντέρνο

– Δηλαδή, η αντίληψη που κυριαρχεί στο θέατρο σήμερα είναι η μεταμοντέρνα;

– Καθυστερημένα δρα στην Ελλάδα. Αλλά στη μεγάλη πλειοψηφία του κοινού σίγουρα δεν επικρατεί.

– Στην πρόβα καθόταν δίπλα σας και η κόρη σας, η σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου…

– Εσείς οι δύο ήσασταν οι πρώτοι θεατές της παράστασης. Πρώτη φορά έβλεπε πρόβα και η Κατερίνα. Σπανίως βλέπουμε πρόβα ο ένας του άλλου. Στο Αμφι-Θέατρο δεν πήγαινα σε πρόβες της, για να μη λέει ο κόσμος ότι ο Ευαγγελάτος βοηθάει την Κατερίνα. Μάλλον η Κατερίνα βοηθάει τον Ευαγγελάτο.

– Σας μπολιάζει με ιδέες η κόρη σας;

– Βεβαίως. Γενικώς μπορούν να με επηρεάσουν νεότεροι άνθρωποι, πόσω μάλλον η Κατερίνα, που εκτός από τη λατρεία, η οποία είναι αυτονόητη, της έχω πολύ μεγάλο θαυμασμό.

Να θυμηθούμε αξίες που ξεχάσαμε

Η Κατερίνα Χέλμη είχε φτάσει νωρίτερα στο ραντεβού μας. Ο Νικήτας Τσακίρογλου ήρθε αμέσως μετά. Οι δυο τους θα υποδυθούν το ζευγάρι των αρχόντων στην παράσταση «Ο Βασιλικός»: τον Ρονκάλα και τη Ρονκάλαινα. Περιμέναμε ν’ ανοίξει το μπαρ του Εθνικού για να ξεκινήσουμε. Μέχρι να φτάσουμε εκεί περάσαμε από διάφορους διαδρόμους, συναντήσαμε πολλές πόρτες. «Εδώ ήταν το γραφείο του Τερζάκη, εδώ ήταν του Χουρμούζιου, δίπλα του Αθανασιάδη…», λέει η Κατερίνα Χέλμη. Ούτως ή άλλως και οι δύο έχουν να θυμηθούν πάρα πολλά και πάρα πολλούς. Ο Νικήτας Τσακίρογλου είναι ο μόνος από την παράσταση που έχει ξαναπαίξει στον «Βασιλικό» και μάλιστα τον ίδιο ρόλο, στο ίδιο θέατρο, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα. «Ημουν πολύ νέος τότε, πρέπει να ήταν επί Νίτσου, και τώρα διαπίστωσα ότι δεν θυμόμουν τίποτα από τον ρόλο. Σκέφτηκα ότι πρέπει να είχα πολύ θράσος για να επωμιστώ σε τόσο νεαρή ηλικία έναν τέτοιο ρόλο. Τα δίνουν όμως αυτά τα πράγματα στους νέους, εκείνοι τα παίζουν, βέβαια… το κατά δύναμη. Τέλος πάντων…».

– Ο «Βασιλικός» πραγματεύεται μια εποχή με δύο κόσμους. Τον παλιό και τον νέο που έρχεται. Σήμερα ποιοι είναι οι δύο κόσμοι;

Ν. Τ.: «Δεν υπάρχει ένα κατεστημένο που κρατάει με νύχια και με δόντια τα κεκτημένα; Νομίζω ότι αυτό το έργο είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρο. Ο Μάτεσις ήθελε ν’ αλλάξει τα πράγματα μέσα από τη διανόηση και όχι μέσα από την επανάσταση. Εφερνε ένα πνεύμα εκσυχρονισμού στην εποχή του και κυρίως έφερνε αγάπη. Δεν ήθελε να καταλύσει την κοινωνία. Ηθελε να την κάνει σωστότερη, σοφότερη και να μπορέσει να δώσει μέσα από τους νέους ανθρώπους ένα καινούργιο πνεύμα».

Κ. Χ.: «Εγώ έχω πιαστεί από τα λόγια του έργου για να πιάσω τον ρόλο μου. Καταλαβαίνω αυτή τη γυναίκα, τη Ρονκάλαινα, που προσπαθεί να μπει μέσα στη ζωή των παιδιών της, τα οποία προσπαθούν να κερδίσουν τον κόσμο, έρχονται σε κόντρες με τον πατέρα τους, αλλά του φιλούν και το χέρι. Σέβονται τον γεννήτορά τους, αλλά υποστηρίζουν και τις ιδέες τους. Είναι πράγματα που πρέπει να ξαναδεί ο κόσμος, γιατί τα έχουμε ξεχάσει» λέει και δεν κρύβει ότι χρωστάει μεγάλο μέρος της ανάγνωσης αυτού του έργου στον σύζυγό της, τον ακαδημαϊκό και ιστορικό Κωνσταντίνο Σβολόπουλο. «Μπορώ να πω ότι με έμπασε στην κόντρα εκείνης της εποχής ανάμεσα στις δύο γενιές».

Η Κατερίνα Χέλμη τελείωσε τη σχολή του Κουν. Θυμάται τον συμμαθητή της Νίκο Κούρκουλο, στέκεται στον Γιώργο Παππά: «Μόνο το βλέμμα του Γιώργου Παππά να θυμηθεί κανείς… Ηταν ένας σπουδαίος ρολίστας, αλλά έφυγε νωρίς. Τον θυμάμαι στον “Φάουστ” με τη Μανωλίδου, με τον Κωτσόπουλο. Εχουν ζυμωθεί μέσα μου συναισθήματα που δεν πρόκειται να τα ξαναδώ στη ζωή μου. Και είμαι ευτυχής», λέει συγκινημένη. Δεν κρύβει την ηλικία της, «είμαι 70 ετών», λέει, και όταν της θυμίζω πως οι νεότεροι τη θυμούνται από τις ταινίες της, και κυρίως από τα «Κόκκινα Φανάρια», μας λέει ότι αυτό το έργο το έπαιξε πρώτα στο θέατρο κι έπειτα στο σινεμά. «Ολο γυναίκες ήταν στο κοινό. Ερχόντουσαν παρέες στο θέατρο, για να δουν πώς συμπεριφέρονταν αυτές οι γυναίκες. Αλλά ήταν όλα ρομαντικά και αγαπησιάρικα».

Ρωτάω τον Νικήτα Τσακίρογλου αν αισθάνεται ανακούφιση που είναι πάνω στη σκηνή ενός κρατικού θεάτρου και όχι πίσω από αυτήν, ως καλλιτεχνικός διευθυντής. Απαντάει χωρίς περιστροφές. «Εγώ είμαι ηθοποιός, και φέτος συμπληρώνω 50 χρόνια στο θέατρο. Η πολιτεία κάποια στιγμή με εμπιστεύτηκε να διοικήσω ένα θέατρο, το ΚΘΒΕ. Δεν θα ήθελα να μιλήσω για κάτι που μου άφησε μία πίκρα, γιατί τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Κι αυτό συμβαίνει όταν στο θέατρο μπαίνουν σε διάφορες θέσεις άσχετοι άνθρωποι. Εκείνη την περίοδο την βλέπω σαν έναν ακόμη ρόλο ανάμεσα στους τόσους που έπαιξα στα 50 χρόνια που έχω στο θέατρο».

Επειτα από μια μεγάλη περιοδεία που έκανες με την “Ειρήνη”, επέστρεψες και δεν σηκώνεις κεφάλι από πρόβες, γυρίσματα και “μαγειρέματα”!

Πράγματι, σαν να τρέχω μαραθώνιο. Ιδρώνω τη φανέλα και δεν σταματώ. Αλλάζω και βάζω την επόμενη. Σε 55 πιάτσες παίχτηκε η “Ειρήνη”, γυρίσαμε την Ελλάδα ολόκληρη κι ήταν μεγάλη η κούραση. Μεγαλύτερη όμως ήταν η χαρά για τη θερμή υποδοχή του κόσμου στην παράστασή μας -μας χειροκροτούσαν όρθιοι. Η αγάπη του κοινού μου δίνει κουράγιο. Ανεβάζω και πάλι το “Χάρολντ και Μοντ” στο θέατρο “Μουσούρη” και θέλω να τονίσω ότι χρωστάω πολλά στον εμπνευσμένο σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια και στην υπέροχη Αννα Παναγιωτοπούλου, που μου έκανε το δώρο να παίξουμε μαζί! Το έργο προσφέρει και συγκίνηση και γέλιο, είναι ένας ύμνος στην αγάπη, ένα έργο μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας, που έρχεται να δώσει φιλί ζωής στον κόσμο που πάσχει, που φοβάται και που έχει ανάγκη σε τόσο δύσκολους καιρούς, όπως αυτοί που ζούμε.

Στις 8 Οκτώβρη έχεις πρεμιέρα και λίγο πριν θα έχεις μπει για γυρίσματα για το νέο κύκλο του “Πενήντα-Πενήντα”, ενώ παράλληλα σκηνοθετείς τρεις φιλόδοξες παραστάσεις, σωστά;

Ετοιμάζω τις “Ιδιωτικές ζωές” στο “Αλμα”, το νέο έργο του Ηλιόπουλου στο “Αμιράλ” και το “Πέτρες στις τσέπες τους” για το “Μουσούρη”, ενώ στο… μενού υπάρχει για λίγο πριν το Πάσχα το ανέβασμα του “Ιπτάμενοι και τζέντλεμαν” που θα κάνουμε με τον φίλο μου τον Γιάννη Μπέζο στο “Παλλάς”.

Μίλησέ μας για την αποκάλυψη του ότι ετοιμάζεις κανάλι με τη Σεμίνα Διγενή!

Χρόνια τώρα θέλαμε να συνεργαστούμε με τη Σεμίνα, την εκτιμώ ιδιαίτερα και ήρθε η ώρα να συμβεί αυτό με το πρώτο ιντερνετικό κανάλι, το Mediasoup TV, που “μαγειρεύουμε” με μεγάλη όρεξη και μεράκι. Το ξεχωριστό μενού μας θα έχει πολύ ελκυστικά και πρωτότυπα “πιάτα”, που δεν “χωράνε” στην τηλεόραση και στα οποία δεν θα έχουμε τους περιορισμούς της. Το Ιντερνετ παρέχει μια ελευθερία που μας κεντρίζει πολύ: Θα κάνουμε πιο “cult”, πιο προχωρημένα πράγματα, θα αφήσουμε ριάλιτι και φτήνιες εκτός, με στόχο να μην προσφέρουμε “μία απ’ τα ίδια”. Μπάφιασε το κοινό και θέλει κάτι καινούργιο, είτε πρόκειται για σίριαλ είτε για εκπομπές, είτε για ειδησεογραφία.

Πέρα από τον ρόλο του εμψυχωτή-συνιδρυτή στο Mediasoup TV θα σε δούμε να παίρνεις κι ανατρεπτικές συνεντεύξεις απ’ ό,τι έχω μάθει. Και μάλιστα αλά Γαλιφιανάκης, μου είπαν…

Σωστά σου είπαν. Δεν κρυβόμαστε. Πατάμε στις εξαιρετικές συνεντεύξεις που κάνει στο Ιντερνετ ο Ζακ Γαλιφιανάκης, τις οποίες τις λατρεύω. Είναι τόσο ανατρεπτικές και είναι αληθινά εμπνευσμένος ο κωμικός αυτός! Με γοητεύει πολύ το να βάλω αυτό το διαφορετικό στοίχημα, να πάρω συνεντεύξεις πολύ πειραγμένες από άτομα προερχόμενα από όλους τους χώρους.

Στους καλεσμένους σου θα υπάρξουν και πολιτικοί δηλαδή;

Αν έχουν τη διάθεση να ξεφτιλιστούν (κι άλλο)… Αλλά πόσο πια να ξεφτιλιστούν, αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα. Επίσης, έχουμε σκεφτεί με τη Σεμίνα να κάνουμε και κοινή εκπομπή -μπορεί να είναι αφιερώματα, δεν έχουμε καταλήξει. Ακόμα είμαστε στην οργάνωση, με πολύ μεγάλο κέφι. Στόχος μας είναι να κάνουμε ένα “προβοκατόρικο” κανάλι το οποίο να μην καπελώνεται από πουθενά, να μη χαρίζεται σε όσους ενοχλούν, να αρθρώνει τη δική του δυνατή φωνή.

Να γυρίσουμε στο “Πενήντα-Πενήντα”. Εχω μάθει ότι έχεις ρίξει το κασέ σου πάρα πολύ για τον νέο κύκλο της σειράς…

Το έριξα, όπως το έριξαν πολλοί συνάδελφοί μου προκειμένου να γίνουν δουλειές σε τόσο άσχημους καιρούς. Δεν μπορείς να μην παίρνεις τα μηνύματα, να εθελοτυφλείς και να παραμένεις στις απαιτήσεις σου. Μείωσα τις απαιτήσεις μου κατά 40%-45%. Δέχτηκα αυτή την τόσο μεγάλη μείωση γιατί ξέρω ότι το απαιτεί η εποχή. Δεν μου ήταν ευχάριστο, όπως καταλαβαίνεις, γιατί έχω κάνει δύο-τρία μεγάλα ανοίγματα βασισμένος στα χρήματα που έπαιρνα πριν από την κρίση, αλλά ξέρω ότι όλοι πρέπει να προβούμε σε μια σειρά παραχωρήσειε για να μπορέσει να υπάρξει τηλεόραση και παραγωγές. Δεν είμαι εκτός πραγματικότητας και βλέπω πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, έτσι προσπαθώ να προσαρμόζομαι στις νέες αυτές καταστάσεις.

Τι έχεις να πεις για την “τουρκική εισβολή” στα κανάλια μας;

Οτιδήποτε φέρνει σε “εισβολή” με ενοχλεί. Καταλαβαίνω πως το φτηνό προϊόν κλείνει τρύπες σε τέτοιες εποχές, απλώς η υπερβολή και η “μόδα” με ενοχλεί. Βάλε μια-δύο σειρές, αν σε βοηθούν και σου λύνουν τα χέρια, αλλά μην καπελώνεις τους τηλεθεατές με τουρκικές σειρές που ‘ναι φτηνές, κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. Ο κόσμος θέλει να δει ελληνικές σειρές, με ελληνικούς διαλόγους, με αγαπημένους του ηθοποιούς, με δικές του καταστάσεις. Πρέπει να στηριχθεί η ελληνική μυθοπλασία ξανά.

Ας επιστρέψουμε στα θεατρικά σου. Μπορούσες να συνεχίσεις τέταρτη χρονιά τον “Μπακαλόγατο”, αλλά προτίμησες να τολμήσεις να κάνεις νέα δουλειά.

Είναι μεγάλη παγίδα να επαναπαύεται κανείς στις δάφνες του, να επαναλαμβάνει μια επιτυχημένη δουλειά και να μη βουτά σε καινούργια νερά, έστω κι αν αυτά είναι επικίνδυνα. Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί αποφάσισα να παίξω έναν έφηβο. Ποιος θα μου το απαγορεύσει; Ποιος θα ανακόψει τη χαρά μου να κολυμπήσω σε νέα νερά; Εγραψαν και είπαν, αλλά, όπως είδες, το κοινό με ακολούθησε με θέρμη κι αγάπη. Οπως έγινε και φέτος το καλοκαίρι με την “Ειρήνη”. “Γιατί να κατέβει στην Επίδαυρο και ως σκηνοθέτης”; Γιατί όχι; Αν μπορώ να το κάνω καλά -και αποδείχτηκε ότι μπορώ!- γιατί να μην το κάνω; Θα τολμήσω ό,τι θέλω, όπου και όποτε θέλω χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο στο κοινό που με στηρίζει χρόνια τώρα.

Διασκεύασες Αριστοφάνη και διασκευάζεις τώρα και το “Ιπτάμενοι και τζέντλεμαν”, που θα ανεβάσετε με τον Μπέζο στο “Παλλάς”.

Ναι, κάνουμε και τη μετάφραση με τον Γιάννη και τον Χρήστο Σιμαρδάνη, ενώ μαζί υπογράφουμε και τη σκηνοθεσία του.

Ο,τι πρέπει είναι το έργο για την εποχή. Γεμίσαμε με απατεώνες και είναι αυτοί που μας οδήγησαν στον γκρεμό. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο έργο και τη ζωή;

Οτι οι απατεώνες του εν λόγω έργου την πληρώνουν τελικά και επέρχεται κάθαρση, ενώ στη ζωή ούτε την πληρώνουν οι άθλιοι απατεώνες, ούτε κάθαρση έρχεται κι αυτό είναι που οργίζει και πικραίνει πολύ τον κόσμο. Οτι βλέπει τους υπαίτιους για την κατάντια μας να μένουν ατιμώρητοι και να συνεχίζουν τις απατεωνιές τους. Κάνουμε ερωτήσεις φλέγουσες και δεν τις απαντάει κανείς: “Γιατί δεν πληρώνουν αυτοί που τα έφαγαν;” “Γιατί δεν πάνε φυλακή όσοι έκαναν ρεμούλες;” Αν εγώ δεν πληρώσω τους φόρους μου στο κράτος, θα έρθουν να με συλλάβουν και θα με κλείσουν στη φυλακή. Αυτούς, που εξακριβωμένα δεν έχουν πληρώσει και έχουν φάει και λεφτά, γιατί δεν τους συλλαμβάνουν και δεν τους κλείνουν μέσα;

Οι πολιτικοί, οι βουλευτές θα έπρεπε να δίνουν απαντήσεις.

Δεν το κάνουν όμως, σιωπούν και αυτό οργίζει τον κόσμο. Και όχι μόνο δεν απαντούν, αλλά λένε και “Μαζί τα φάγαμε”! Μόνοι σας τα φάγατε. Ας πληρώσετε τώρα και μη στέλνετε τον λογαριασμό σε αυτούς που δεν έχουν να τον πληρώσουν -σε συνταξιούχους, σε μισθωτούς.

Η κρίση έχει ρίξει πολλούς στην κατάθλιψη, που θέλουν ένα χέρι να τους τραβήξει. Η Τέχνη μπορεί να δώσει αυτήν τη χείρα βοηθείας;

Η Τέχνη οφείλει να το κάνει αυτό. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ετοιμάζω μια δουλειά αυτό είναι το κύριο ζητούμενό μου: Να ανεβάζω έργα που να δίνουν μήνυμα θετικό και αισιόδοξο, όπως γίνεται τώρα με το “Χάρολντ και Μοντ”. Πρέπει κανείς ακόμα και όταν όλα είναι δύσκολα, να μην παραδίδει τα όπλα και να αναζητά ακτίνα φωτός. Αυτό διδάσκει η Μοντ στον Χάρολντ και αυτό είναι το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε στον κόσμο με την παράστασή μας. Να αναζητά το φως, ακόμα κι όταν υπάρχει γύρω βαθύ σκοτάδι.

• ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

Το “Χάρολντ και Μοντ” του Κόλιν Χίγκινς ανεβαίνει στις 8 Οκτωβρίου στο “Μουσούρη” σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Πλάι στην Αννα Παναγιωτοπούλου και τον Πέτρο Φιλιππίδη οι Ερση Μαλικένζου, Γιάννης Δεγαΐτης, Τάκης Παπαματθαίου κ.ά.

• Data Bank

Παράλληλα με το θέατρο ξεκινάει γυρίσματα για τον νέο κύκλο του “Πενήντα-Πενήντα” μαζί με τους Παύλο Χαϊκάλη, Σάκη Μπουλά, Αβα Γαλανοπούλου κ.ά.

Για το θέατρο “Αλμα” ετοιμάζει τις “Ιδιωτικές ζωές” του Νόελ Κάουαρντ με πρωταγωνιστές τους Θάλεια Ματίκα, Τάσο Ιορδανίδη, Ορέστη Τζιόβα και Νικολέττα Κοτσαηλίδου.

Για το θέατρο “Αμιράλ” ετοιμάζει το νέο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου με τους Φαραζή, Νομικό, Νικολαΐδου, Αντωνάκο.

Για κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο “Μουσούρη” ετοιμάζει το “Πέτρες στις τσέπες τους” με τους Κώστα Αποστολάκη και Κρατερό Κατσούλη. Η παράσταση αυτή κοντά στο Πάσχα θα παίζεται στην Κεντρική Σκηνή, αφού κατέβει το “Χάρολντ και Μοντ”.

Το “Ιπτάμενοι και τζέντλεμαν” θα ανέβει στο “Παλλάς” σε διασκευή και σκηνοθεσία του ιδίου και του Γιάννη Μπέζου.

Οι συνεντεύξεις του στο Mediasoup TV προγραμματίζεται να ξεκινήσουν μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτώβρη.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 2/10/2011

Ετοιμάζεστε να μπείτε για γυρίσματα για τον νέο κύκλο του “Πενήντα-Πενήντα” κι απ’ ό,τι μας είπε ο Πέτρος Φιλιππίδης, έχετε μειώσει κατά πολύ τις οικονομικές σας απαιτήσεις ύστερα από πιέσεις.

Το “Πενήντα-Πενήντα” μας μπορεί να είναι η πιο εμπορική τηλεοπτική επιτυχία όλων των εποχών, αλλά εμείς δεν την πληρωθήκαμε όμως μας έπρεπε. Oχι ότι δεν πήραμε τα λεφτά μας -τα πήραμε. Απλώς αυτά δεν αντιστοιχούν σε όσα μας άξιζαν, σε όσα έφερε η σειρά, στην τόσο μεγάλη επιτυχία της. Βλέπεις τη δουλειά να παίζεται ξανά και ξανά και λες “πλουτίζει ο Χαϊκάλης” ή ο όποιος Χαϊκάλης. Λοιπόν, για την επανάληψη των 60 πρώτων επεισοδίων πήρα €811 από τον “Διόνυσο”. Τα ψίχουλα αυτά δεν σε… πλουτίζουν, όπως δεν σε πλουτίζουν και τα χρήματα που έχουμε φτάσει να παίρνουμε, ρίχοντας στα Τάρταρα το κασέ μας. “Ετσι είναι η αγορά”, σου λέει, “Αμα σ’ αρέσει”. Και δεν το λέω για το “Πενήντα” μόνο, έτσι έχει γίνει η αγορά πια. Ετσι κατάντησε η αγορά κι είναι πολύ λυπηρό αυτό.

Υπήρξαν όμως εποχές που παίρνατε πολλά λεφτά κάποιοι…

Δεν πήρα ποτέ πολλά λεφτά, σε βεβαιώ! Τα πήραν κάποιοι, ναι. Δεν ανήκα σ’ αυτούς. Τα πήραν κάποιοι με πολύ μεγάλο ταλέντο στο να “πουλάνε” τέλεια τον εαυτό τους, κάποιοι που είναι “τίποτα” και διεκδικούν ισχυρή θέση στον χώρο, κάποιοι που έπεισαν τα κανάλια και τους ανθρώπους τους με τραπεζώματα και δημόσιες σχέσεις ότι είναι κάτι περισσότερο από ό,τι είναι! Αυτοί τα πήραν χοντρά, γιατί έπαιξαν εξίσου χοντρό παιχνίδι. Εγώ ούτε το ξέρω, ούτε μ’ αρέσει αυτό το παιχνίδι. Και παρότι δεν παίρνω πολλά λεφτά, αναγκάστηκα και δέχτηκα περικοπές και σ’ αυτά, για το καλό της σειράς που αγαπήθηκε απ’ το κοινό.

Αν συμμετείχες σε ένα talent show θα βοηθούσες κάπως τα οικονομικά σου, αλλά δεν έχεις πει ναι σε προτάσεις ανάλογες.

Είμαι κατά των ριάλιτι και των talent shows που βασίζονται σε ξένα projects και που δεν μου λένε τίποτα απολύτως. Να συμμετάσχω σε κριτική επιτροπή σε τέτοιου είδους εκπομπές που πουλάνε ελπίδες σε νέα παιδιά; Που εκμεταλλεύονται το ψώνιο τους να φανούν κι ας μην έχουν ταλέντο; Τα πιο πολλά δεν έχουν, το ξέρουμε όλοι μας.Θυμίζουν εκπομπές όπως της Αννίτας Πάνια, όπου η εκμετάλλευση ανθρώπων χαμηλού νοητικού επιπέδου γίνεται κατά κόρον και είναι πια αηδία, είναι φασισμός.

Σε καθημερινή σειρά θα συμμετείχες ή δεν σε αφορά;

Αν επρόκειτο για μια καθημερινή σειρά όπως η “Βέρα”, όπου έπαιξα ύστερα από πρόταση των Ελενας Ακρίτα και Γιώργου Κυρίτση, θα το έκανα με μεγάλη χαρά. Υπήρχε ένα δυνατό σενάριο, μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών, ένας ρόλος δώρο για μένα, όπως δώρο μου έκαναν και στο “Κάτω από την Ακρόπολη”. Δεν είδαν κοντόφθαλμα, μου έδωσαν ρόλους που είχαν και δραματικές πτυχές. Θα μου πεις, θέλεις να αποδείξεις ότι έχεις δραματικό ταλέντο; Οχι, θέλω να παίξω με πιο μεγάλη γκάμα και πέρα απ’ την κωμωδία, που λατρεύω και είναι το δυσκολότερο είδος. Αλλά στην Ελλάδα αρέσκονται στο να βάζουν ταμπέλες, να τυποποιούν.

Παίρνεις το αίμα σου πίσω παίζοντας τον Αμλετ φέτος, έτσι;

Μην τρομάξεις το κοινό και νομίζουν ότι θα με δουν ως κανονικό Αμλετ στο “Να ζει κανείς ή να μη ζει” του Μπρουκς, που ανεβάζουμε στο “Κάτια Δανδουλάκη”, σε έξοχη διασκευή και σκηνοθεσία των Ρέππα-Παπαθανασίου. Γίνομαι Αμλετ για τις ανάγκες μιας σκηνής της σπαρταριστής κωμωδίας που με κάλεσε η υπέροχη Κάτια Δανδουλάκη να κάνουμε μαζί.

Θέλεις να μου μιλήσεις για το στόρι της κωμωδίας;

Είμαστε στην Πολωνία το 1941. Γερμανική Κατοχή. Μια διάσημη ηθοποιός απατά τον άντρα της με έναν πολύ νεότερό της αντιστασιακό. Μια ερωτική φάρσα στήνεται στα παρασκήνια ενός θιάσου του μουσικού θεάτρου. Ο αταίριαστος έρωτας της ώριμης πρωταγωνίστριας και του νεαρού αντιστασιακού είναι ένα από τα κλασικά θέματα της ροζ φάρσας. Μόνο που το ροζ αρχίζει να… σκουραίνει επικίνδυνα όταν στα γρανάζια της φάρσας πιάνονται ένας Γερμανός στρατηγός, μαζί με την αυστηρή γραμματέα του και τον ηλίθιο υπασπιστή του, μια διπλή κατάσκοπος και ο μακιγιέρ της πρωταγωνίστριας. Το ετερόκλητο αυτό πλήθος μπλέκεται σε έναν τυφώνα από συμπτώσεις, ανατροπές και μεταμφιέσεις, όπου συγχέονται οι ρόλοι και χάνονται τα όρια ανάμεσα στα στρατόπεδα των Πολωνών αντιστασιακών και των κατακτητών τους. Μουσικά νούμερα και αγωνιώδεις καταδιώξεις, λαμπερές τουαλέτες και οπλοπολυβόλα, θεατρίνοι και Ες Ες γίνονται ένα κουβάρι για να νικήσει στο τέλος η πολύ δυνατή ομάδα των θεατρίνων.

Εξίσου δυνατή ομάδα είναι και η ομάδα του “Δανδουλάκη”;

Πολύ δυνατή το δίχως άλλο! Πλάι στην Κάτια και σε μένα συμμετέχουν ο Τσιμιτσέλης, ο Κωστής, η Κανελλοπούλου, η Τσάφου, ο Μεριανός, ο Τουσουνίδης, αλλά και νέα παιδιά. Ζητούμενό μας είναι να προσφέρουμε γέλιο μέχρι δακρύων στον κόσμο, που το έχει τόση ανάγκη.

O ήρωας που παίζεις πέφτει θύμα της άπιστης γυναίκας του. Θα μπορούσες να αντέξεις μια απιστία στη ζωή σου;

Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν μια γυναίκα είναι άπιστη, την έχει οδηγήσει σ’ αυτό ο άντρας της. Δεν φταίει εκείνη, φταίει εκείνος που δεν την ικανοποιεί όσο θα έπρεπε. Αν με απατούσε μια γυναίκα δεν θα της έριχνα το φταίξιμο. Θα τη ρωτούσε τι δεν έκανα καλά, τι της έλειψε για να στραφεί σε κάποιον άλλο.

Στις σχέσεις που είχες μέχρι σήμερα υπήρξες πιστός ή όχι;

Είμαι απόλυτα μονογαμικός όταν είμαι σε κάποια σχέση. Κοιτάω, όπως θαυμάζεις κάτι που’ ναι εντυπωσιακό, αλλά μέχρι εκεί. Αν… παίξεις αλλού ενώ είσαι σε σχέση, την ακυρώνεις μόνος σου και είναι λάθος αυτό.

Δεν ήξερα ότι έχεις γιο και το έμαθα πριν από λίγες μέρες…

Ναι, έχω έναν γιο που’ ναι είκοσι ενός. Είναι φοιτητής, υπέροχο παιδί, με δυναμισμό και ευαισθησία και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν. Δεν τον έχετε δει γιατί δεν “πουλάω” την προσωπική μου ζωή- πόσω μάλλον του παιδιού μου. Θέλω ο κόσμος να ασχολείται με τη δουλειά μου και μόνο. Παράγινε το κακό με το κουτσομπολιό. Εδώ ο κόσμος καίγεται και ασχολούνται με το τι κιλότα φόρεσε η τάδε και το μέγεθος του μορίου ενός τηλεοπτικού σταρ! Αντί να ασχολούμαστε με την ουσία, ασχολούμαστε με το περιτύλιγμα και το δήθεν. Αντί να αντισταθούμε, να καυτηριάσουμε τα κακώς κείμενα, να βάλουμε στη θέση τους όσους εγκληματούσαν εις βάρος μας, αφεθήκαμε στο εθνικό χόμπι μας, το κουτσομπολιό. Και ιδού πού φτάσαμε.

Τα λες λοιπόν έξω απ’ τα δόντια -και λες και ένα τραγούδι!

Λέω πολλά τραγούδια στο κέντρο “Δραχμές”. Επιλέξαμε το όνομα αυτό ώστε να παραπέμπει στον παλιό καλό τρόπο διασκέδασης, τότε που όλοι είχαμε λιγότερο άγχος και μεγαλύτερο κέφι για τη ζωή. Προτείνουμε μια δραπέτευση από το δύσκολο σήμερα μέσα από πολύ αγαπημένα τραγούδια μαζί με την Ελένη Φιλίνη και τα Παιδιά απ’ την Πάτρα σε έναν χώρο που σέβεται τον κόσμο, προσφέροντας εξαιρετικό φαγητό και καθαρά ποτά, με εξαιρετικά λογικές τιμές. Το σκέφτηκα πριν πάρω την απόφαση να φορτώσω και άλλο το ήδη βαρυφορτωμένο πρόγραμμά μου, αλλά το έκανα πολύ κέφι. Δραπετεύω κι εγώ όπως και ο κόσμος μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Μπορεί να έχω πρόβες, παραστάσεις και να έρχονται τα γυρίσματα του νέου κύκλου της σειράς, αλλά το χαίρομαι πολύ που προσφέρω χαρά στον κόσμο. Προσφέρω γέλιο απ’ το θέατρο και το γυαλί και χαρά μέσα απ’ το τραγούδι.

• Data Bank

Γεννήθηκε 52 χρόνια πριν στο Κατάκολο Ηλείας, μεγάλωσε στην Πάτρα με πολλές δυσκολίες και αποφάσισε να στραφεί στην υποκριτική μετά από παρότρυνση συμμαθητών.

Τρεις δεκαετίες τώρα υπηρέτησε επιτυχώς όλα τα είδη του θεάτρου, απ’ την επιθεώρηση και το αρχαίο δράμα μέχρι το μιούζικαλ, παίζοντας από Αριστοφάνη και Γκολντόνι μέχρι Ουγκό και Σακελλάριο, παίρνοντας θερμότατες κριτικές.

Μεγάλες επιτυχίες είχε και στην τηλεόραση: Απ’ τους “Δέκα Μικρούς Μήτσους” και το “Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή” μέχρι την “Πολυκατοικία” και το “Πενήντα-πενήντα”.

Λατρεύει το τραγούδι κι οι επιδόσεις στα μιούζικαλ όπως το “Δύο τρελοί-τρελοί παραγωγοί” αποθεώθηκαν από το κοινό.

Θεωρεί μεγάλο “πλούτο” της ζωής του τον γιο του, Γιώργο.

• Επί σκηνής

Οι παραστάσεις του “Να ζει κανείς ή να μη ζει”του Μελ Μπρουκς ξεκινούν στο θέατρο “Κάτια Δανδουλάκη” στις 14/10. Τη διασκευή-σκηνοθεσία υπογράφουν οι πάντα ευρηματικοί Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 9/10/2011

“Ισως η ζωή να μην είναι κωμωδία, αλλά η κωμωδία είναι σίγουρα ζωή”. Το μότο υποστηρίζει ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος ανεβάζει κωμωδία και μάλιστα του μετρ του είδους, Νιλ Σάιμον, επειδή… “το γέλιο βλάπτει σοβαρά τη μελαγχολία των καιρών μας”.

Με ορμητήριο τη νέα του θεατρική στέγη, το θέατρο “Ιλίσια”, μεταμορφώνεται στον “Φυλακισμένο της διπλανής πόρτας”, έναν ήρωα τόσο επίκαιρο, τόσο σημερινό, τόσο αναγνωρίσιμα δικό μας. “Στέλεχος μεγάλης διαφημιστικής εταιρείας, λόγω μιας γενικότερης κρίσης χάνει τη δουλειά του. Τότε ανατρέπεται το σύμπαν του. Από κει αρχίζουν όλα: παθαίνει κατάθλιψη, ανοίγει το παράθυρο να ουρλιάξει και η πόλη απέξω ουρλιάζει πιο πολύ από αυτόν. Είναι ακριβώς αυτό που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, το οποίο σε συνδυασμό με κάτι άλλο παίρνει φωτιά” εξηγεί ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος, εκτός από το ότι υποδύεται τον πρωταγωνιστικό ήρωα, υπογράφει τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης, που κάνει πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου. Εχει ανάγκη το γέλιο το κοινό; “Στο γέλιο δεν έχει μπει ακόμη ΦΠΑ… οπότε γιατί να μην ευθυμήσουμε;”.

• Απολυμένος ο ήρωας που υποδύεστε επί σκηνής, σαν να βγήκε από την Ελλάδα του ΔΝΤ και των Εταίρων. Πώς ήξερε ο Νιλ Σάιμον, πριν από τρεις (και πλέον) δεκαετίες, το τι θα βιώναμε σήμερα;

Είναι σαν να φιλοξένησα τον Νιλ Σάιμον στο σπίτι μου, να αφουγκράστηκε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να μας χάρισε αυτό το έργο. Το διάλεξα γιατί είναι άμεσης απόδοσης κι ωφελιμότητας. Είναι λιγάκι σαν την κηροζίνη. Πρώτη φορά κάνω τόσο διαδραστικό θέατρο. Το έργο μιλάει για το δυτικό σύστημα, όπως το βιώνουμε σήμερα… Και το ανεχόμαστε. Γιατί το ανεχόμαστε; Γιατί περιμένουμε να έλθει και η δική μας η σειρά να πιάσουμε την κουτάλα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανέχεται κανείς όλο αυτό τον εξευτελισμό, όλη αυτή την καταπίεση, την έκρυθμη κατάσταση στην καθημερινότητά του, την αγωνία για επιβίωση. “Κλέβει ο τάδε πολιτικός;”. “Δεν πειράζει. Κάνε το κορόιδο. Θα ΄ρθει η ώρα να κλέψει και ο δικός μας… Να μας διορίσει ο δικός μας”.

• Μήπως τώρα το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του; Εχει κρασάρει;

Αρρώστησε το σύστημα. Γέρασε. Δεν μιλάω σαν αριστερός, ούτε σαν νεοφιλελεύθερος, ούτε σαν δεξιός, ούτε σαν αριστεριστής. Μιλάω σαν ένας άνθρωπος που παρατηρεί τα πράγματα. Κι επειδή πρόκειται για γίγαντα, δεν μπορεί να γιατρευτεί με ασπιρίνη. Πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε… Υπάρχουν ακόμα οι ρομαντικοί που περιμένουν να βουλώσει η τρύπα στο καράβι για να επιπλεύσει ξανά, αλλά το καράβι συνεχίζει και βουλιάζει… Κι όλοι, αργά ή γρήγορα, καταλαβαίνουν ότι πρέπει να τρέξουν προς τα σωσίβια… Την καινούργια ιδέα περιμένουμε.

• Περιγράφετε μία πολιτικο-οικονομική κατάσταση στην οποία πήγατε “κόντρα”: μισθώσατε το θέατρο “Ιλίσια” για 14 χρόνια. Είστε τόσο τολμηρός λοιπόν ή ξέρετε κάτι και μας το κρύβετε;

Vivere pericolosamente. Ετσι κι αλλιώς ο ηθοποιός “ζει επικινδύνως”. To επάγγελμα είναι από μόνο του σαν να περπατάς πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν ξέρεις εάν θα έχεις δουλειά την ερχόμενη σεζόν, επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά σου, τον ψυχισμό σου, ενδεχομένως περισσότερο από άλλα επαγγέλματα… Κάθε φορά βάζεις ένα καινούργιο στοίχημα, κυνηγάς μια καινούργια ουτοπία, ένα καινούργιο όνειρο, σε κάθε έργο βρίσκεις έναν καινούργιο έρωτα και με κάθε αλλαγή στέγης ξεκινάει μια καινούργια περιπέτεια. Ισως όλα αυτά τα “καινούργια” είναι που συντηρούν τον ηθοποιό σε μια παιδικότητα και μια νεανικότητα. Σε αυτό το πλαίσιο και με αυτή τη διάθεση μπήκα σε μια νέα περιπέτεια σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο. Προσωπικά το διασκεδάζω. Είναι ένα ακόμη παιχνίδι, μια ακόμα παρτίδα, την οποία θέλω να κερδίσω. Για κανένα άλλο λόγο. Μόνο για τη φανέλα. Γιατί η φανέλα μού προσφέρει όλα τα άλλα.

• Εχετε κάποιο όραμα, κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο “πλεύσης” για το θέατρο “Ιλίσια”;

Σχεδιάζετε συγκεκριμένο ρεπερτόριο; Μια φιλοδοξία που έχω, διαθέτοντας έναν δικό μου χώρο, είναι μεγαλύτερη δυνατότητα επιλογών. Θα ήθελα να μπορούσα να φτάσω στο σημείο να κάνω και πιο “δύσκολα” έργα παρέα με το κοινό… Τώρα μπορώ να κάνω και κάτι με μεγαλύτερη ορμή: να βρω καινούργια έργα. Αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από το να ανεβάσω έναν ακόμα Στρίντμπεργκ, Ιψεν ή Τσέχωφ. Δεν σημαίνει ότι, όταν κάτι είναι κλασικό ή όταν έχει την επίφαση της ποιότητας και της κουλτούρας, είναι ντε φάκτο και μέσα στις επιδιώξεις μου. Κι ούτε τα έργα όλων των κλασικών είναι καλά ή κατάλληλα για τη σημερινή κατάσταση ή τη φάση που μπορεί να βρίσκεται ο καθένας μας σήμερα είτε ως καλλιτέχνης είτε ως θεατής… Ποτέ δεν ξεκίνησα να κάνω ένα ρεπερτόριο για λόγους ναρκισιστικούς, να παίξω τον τάδε ρόλο. Πάντα κοίταζα εάν η επιλογή μου αφορά στο κοινό. Πρώτα αυτό κοιτάω: να έχει θεατές η πλατεία. Να έχει ανταπόκριση η παράσταση. Αλλιώς δεν μπορώ να παίξω.

• Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

“Ο φυλακισμένος της διπλανής πόρτας”. Μετάφραση, σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια: Γρηγόρης Βαλτινός. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Πάτσας. Πρωταγωνιστούν: Γρηγόρης Βαλτινός, Κατερίνα Λέχου, Υβόννη Μαλτέζου, Κώστας Φλωκατούλας, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Φωτεινή Ντεμίρη, Στάθης Νικολαΐδης.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 30/9/2011

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Μεταξύ του Αλμοδόβαρ και του Καμπανέλλη ο Γιάννης Κακλέας παραδόξως δεν αισθάνεται άβολα. Τις περίφημες «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» του Ισπανού μετρ (5 βραβεία Γκόγια και μία υποψηφιότητα για Οσκαρ) τις σκηνοθετεί για το «Μικρό Παλλάς».

«Κάποιες από τις ηρωίδες της ταινίας του Αλμοδόβαρ τις έχω παντρευτεί» αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας

Και τις θεωρεί μια πολύ οικεία, έως και… ελληνική υπόθεση. «Κάποιες απ’ τις ηρωίδες της ταινίας τις έχω παντρευτεί», λέει. Αλλά και στην «Αυλή των Θαυμάτων», την οποία δεν διανοούνταν ποτέ να ανεβάσει, αλλά σκηνοθετεί σήμερα στο Εθνικό Θέατρο, ανακάλυψε ισχυρές «αντιστοιχίες» με το σήμερα. «Δεν πρόκειται όμως να την ανεβάσω κι εγώ με γλάστρες και βασιλικούς», ξεκαθαρίζει.

Δύσκολα θα φανταζόταν κανείς ότι θα σας ενδιέφερε, κύριε Κακλέα, ο Καμπανέλλης.

«Εχετε δίκιο. Δεν θα τον επέλεγα εγώ. Μου τον πρότεινε ο Γιάννης Χουβαρδάς. Οταν όμως διάβασα καλά το έργο, συγκινήθηκα πολύ. Μου ξαναθύμισε την Ελλάδα των γονιών μας που χάσαμε και τον αγώνα που έκαναν για να υπάρξουν. Η “Αυλή” σήμερα είναι τραγικά επίκαιρη, αυτό είναι δεδομένο. Κι έτσι θα ανεβεί και ως παράσταση. Με πολύ σύγχρονη ματιά σε μια κοινωνία που χάνουμε. Μια πατρίδα που χάνουμε. Και μια ολόκληρη ατμόσφαιρα που… κατεδαφίζεται. Το έργο του Καμπανέλλη είναι σκληρό. Συνήθως ανεβαίνει με βασιλικούς και γιασεμιά. Εμείς το ανεβάζουμε σε ένα χώρο που πνίγεται απ’ το τσιμέντο και βαθμηδόν χάνονται οι προσωπικές σχέσεις. Εχω και πολύ ωραίο θίασο».

Να μαντέψω ότι, αντίθετα με τον Καμπανέλλη, η σχέση σας με τον Αλμοδόβαρ είναι μια σχέση αίματος; Αισθάνεστε να υπάρχει μεταξύ σας καλλιτεχνική συγγένεια;

«Μ’ αρέσει που το ακούω αυτό. Είμαι όμως εγώ αλμοδοβαρικός ή κακλεΐζει ο Αλμοδόβαρ;

Οι “Γυναίκες στα πρόθυρα” είναι πολύ κινηματογραφικό έργο και πρέπει μέσα σ’ ένα μικρό θεατράκι να χωρέσουν 70 με 80 σκηνές. Αυτό δημιουργεί τεράστια τεχνική και ρυθμολογική δυσκολία. Αλλά είμαι μαθημένος από τα κόμικς. Μου άρεσε που χάρη στον Αλμοδόβαρ ξαναμπήκα στο παιχνίδι να κοιτάξω τη γυναικεία ψυχολογία, που όντως είναι στα πρόθυρα της υστερίας, αλλά λόγω έρωτα. Είναι πολύ αστείο και ιδιαίτερα συγκινητικό έργο. Εχει πολλά μοτίβα. Η γυναίκα που την εγκαταλείπουν και η γυναίκα που εγκατέλειψε, η γυναίκα που αναζητεί έναν άνδρα…».

Η παράσταση «αντιγράφει» την ταινία;

«Είναι βασισμένη στο ομώνυμο αμερικανικό μιούζικαλ των Τζέφρι Λέιν και Ντέιβιντ Γιάζμπεκ, που αποτελεί διασκευή της ταινίας. Εχει γίνει πιο γρήγορη, πιο σύγχρονη, γιατί είναι μια ταινία, μην το ξεχνάμε, του ’88. Ο Αλμοδόβαρ δεν είναι mainstream μυαλό, είναι μια προσωπικότητα ιδιόμορφη. Βλέπει τη Μαδρίτη από το περιθώριο. Βλέπει τη Μαδρίτη από την ιδιαιτερότητα. Βλέπει τη γυναίκα απ’ τη σκοτεινή πλευρά της. Δεν είναι μπουλβαρίστας ο Αλμοδόβαρ. Είναι “λοξό” μυαλό. Γουστάρει να βλέπει την κοινωνία μ’ έναν τρόπο φαντασμαγορικό και ταυτόχρονα πολύ σεξουαλικό. Είναι ένα σεξουαλικό πλάσμα ο Αλμοδόβαρ. Δεν είναι ένας αστός που ξαφνικά γράφει κωμωδία. Οι ταινίες του, πέρα από το ότι έχουν γίνει hit και καταναλωτικές, είναι underground. Και στις πρόβες υπάρχει ένα τρελοκομείο. Δεν είναι φοβισμένα τα πράγματα. Παίζουμε πολύ και με την κωμωδία και με το δράμα. Εχει πολύ χρώμα και πάθος ισπανικό και το σκηνικό του Παντελιδάκη».

Στην ταινία παρακολουθούμε δυο τρελά 24ωρα στη Μαδρίτη των μέσων του ’80. Θυμίζουν καθόλου Αθήνα του 2011;

«Απόλυτα. Και το σκηνοθετώ το έργο σαν να είναι στην Αθήνα. Ολοι οι ήρωες, παρ’ όλο που τα ονόματά τους είναι ισπανικά, είναι πολύ δικοί μας άνθρωποι. Εγώ τις γυναίκες αυτές, όλες, τις έχω γνωρίσει. Και κάποιες από αυτές τις έχω κιόλας παντρευτεί. Το ξέρετε ότι αγαπάω πολύ τις γυναίκες και τους είμαι πιστός, γιατί ερωτεύομαι σε long play δίσκους. Αξίζει να ανεβάζεις έργα για τις γυναίκες».

Εσείς είστε ωραιότατα βουτηγμένος σε δύο παραστάσεις, την ώρα που η χώρα βουτηγμένη στα χρέη τρεκλίζει…

«Πιο χάλια δεν γίνεται να είμαστε. Κατάφεραν οι άχρηστοι, οι ατάλαντοι πολιτικοί, οι ιδιοτελείς αυτοί τύποι να ξεπουλήσουν μια ολόκληρη χώρα.

Αποτελούμε πλέον λεία της Ευρώπης. Θα μας αγοράσουν σε οικόπεδα, σε σπίτια, σε επιχειρήσεις. Οι καρχαρίες τρίβουν τα χέρια τους.

Οι φτωχοί θα γίνουν απείρως φτωχότεροι, σε επίπεδα εξαθλίωσης, και κάποιοι άλλοι θα πλουτίσουν τρελά. Δεν είναι όλοι ίδιοι σε αυτή τη χώρα. Τώρα σχέδιο είναι; Ανικανότητα; Δεν είμαι κανένας “φρέσκος” να μιλώ για σημερινές πολιτικές. Η Ελλάδα πουλιέται πάρα πολλά χρόνια, απλώς παλαιότερα το έκαναν καλύτερα. Κατέρρευσε το σύστημα. Δεν ζούμε σε εποχή εμπνευσμένων ηγετών. Αλλά και που τη ζήσαμε, τι σκατά καταλάβαμε; Ελεος πια. Ας συμβεί μια ανατροπή. Ας ακούσουμε τον Ντανιέλ κον Μπεντίτ που λέει τέρμα με τους εξοπλισμούς, που “σας τα δίνουμε από τη μία και μας τα παίρνετε από την άλλη, υποκριτές Ευρωπαίοι”. Κόψτε το το παραμύθι. Καταργήστε το στρατό και κοιτάξτε να τελειώσετε με τη θρησκεία. Και κάντε κάτι και με τους πάρα πολύ πλούσιους. Φορολογήστε αυτούς που πρέπει. Γιατί θα γίνουμε Βουλγαρία. Τριακόσια ευρώ ο βασικός και γκαρσόνια του οποιουδήποτε. Νομίζω όμως ότι μαγειρεύεται ρήξη πια. Θα ζήσουμε ακραίες καταστάσεις. Λαϊκή εξέγερση. Κι όχι τόσο από αγανάκτηση όσο λόγω απόλυτης έλλειψης ορίζοντα».

Θα πτωχεύσουμε ή έχει ήδη συμβεί;

«Δεν είναι μια βαθμιαία πτώχευση αυτό που ζούμε; Γύρω μου όλοι χάνουν. Μισθούς. Δουλειές. Ονειρα. Αν αυτό δεν είναι πτώχευση, τότε τι είναι; Κι εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου είμαστε πολύ φοβισμένοι».

Η κρίση χτύπησε το θέατρο ή τα πράγματα παραμένουν στο χώρο ακόμη ρευστά;

«Το θέατρο είναι μια πολύ γενναία τέχνη. Είναι βιοτεχνική τέχνη. Χειροποίητη. Μας έχει πιάσει λίγο-πολύ όλους μια μανία. Σαν να περιμέναμε λίγο τα δύσκολα για να σηκώσουμε τα μανίκια. Κι αυτό μ’ αρέσει. Εχουν αλλάξει τα συναισθήματα, έχουμε γίνει εν μέσω κρίσης πιο συναδελφικοί, πιο αλληλέγγυοι. Στις πρόβες δίνουμε τους καλύτερους εαυτούς μας, ενώ παλιότερα υπήρχε και λίγη έπαρση».

Επρεπε επομένως να έρθει η κρίση για να ρίξετε τους εγωισμούς σας οι σκηνοθέτες του θεάτρου, που ήσασταν σκορποχώρι, και να ιδρύσετε ένα Forum Σκηνοθετών Θεάτρου που θα διεκδικεί τα αυτονόητα για τον απροστάτευτο κλάδο;

«Φαίνεται ότι δημιουργείται μια ενέργεια όταν τα πράγματα δίπλα μας καταρρέουν και εμείς θέλουμε να παίξουμε το ρόλο μας. Μπορεί στα δύσκολα να γίνουμε πιο ουσιαστικοί και διεισδυτικοί. Σαν να μας καλεί κάτι. Ετσι νιώθω εγώ αλλά και πολλοί συνάδελφοί μου».

Ενας από τους θεσμούς που έχετε αγαπήσει και υπηρετήσει, τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, στο οποίο φέτος επιστρέψατε ως σκηνοθέτης με τον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων», σήμερα πνέει τα λοίσθια…

«Το αγαπημένο ΔΗΠΕΘΕ της Καλαμάτας, στο οποίο υπήρξα καλλιτεχνικός διευθυντής, σχεδόν δεν υπάρχει πια και με πιάνει φρίκη. Οσες τοπικές κοινωνίες θέλουν να έχουν θέατρο και μπορούν να το πριμοδοτήσουν, ας συνεχίσουν να έχουν. Πρέπει να τερματιστεί η λογική που βλέπει τα ΔΗΠΕΘΕ σαν απλές δημοτικές υπηρεσίες όπου βολεύονται κάποιοι “ημέτεροι”. Γιατί στο θέατρο δεν βολεύεσαι. Ξεβολεύεσαι. Να κλείσουν επομένως αυτά τα Δημοτικά και να επιβιώσουν όσα αξίζουν γιατί έχουν πολλή δουλειά να κάνουν. Αν κλείσουν όλα, θα είναι η απόλυτη καταστροφή. Είναι μεγάλο σχολείο τα Περιφερειακά».

Κλείσατε 30 χρόνια στο θέατρο σκηνοθετώντας κοντά 100 παραστάσεις. Πώς αισθάνεστε;

«Από τους “Σωσμένους”, όπως λέει κι ο Εντουάρντ Μποντ».

* Οι «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» ανεβαίνουν στο «Μικρό Παλλάς» σε απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου, με τους Αριέττα Μουτούση, Σμαράγδα Καρύδη, Βίκυ Σταυροπούλου και Αντώνη Φραγκάκη.

* Η «Αυλή των Θαυμάτων» θα ανεβεί στο Εθνικό Θέατρο στις 14 Δεκεμβρίου, με τους Νίκο Κουρή, Νίκο Ψαρρά, Εύη Σαουλίδου, Θοδώρα Τζήμου, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Αγγελική Στελλάτου.

Προβάλλει αενάως μορφές του ελληνικού πολιτισμού, αλλά και του ευρωπαϊκού, εδώ και τριάντα ένα χρόνια, με τις εμπνευσμένες δημιουργίες του στο αεικίνητο χοροθέατρό του «Αέναον» (παλαιότερα Θεσσαλονίκη και Τουλούζη και από το 2002 στην Αθήνα).

Ο Γάλλος χορογράφος Ντανιέλ Λομέλ παρουσιάζει το καινούργιο του έργο «Μ. όπως…» σε χορογραφία δική του με το «Αέναον» από την Παρασκευή έως και την Τετάρτη στο θέατρο «Αργώ» (στο πλαίσιο του 10ου Φεστιβάλ Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων). Παράσταση εμπνευσμένη από τον Γκούσταβ Μάλερ και τον Δημήτρη Μητρόπουλο (κλείνουν φέτος εκατό και πενήντα χρόνια αντίστοιχα από το θάνατό τους).

Τι κοινό έχουν οι δύο αυτές κορυφαίες μορφές της κλασικής μουσικής που σας ενέπνευσαν;

«Ανάμεσα στους δύο άνδρες υπάρχει μια ιδιότητα που τους ενώνει στο θάνατο, εκείνη του διευθυντή ορχήστρας. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο υπήρξαν εξαίρετοι συνθέτες, ο Μητρόπουλος απεβίωσε υπηρετώντας τη μουσική του Μάλερ. Το συμβάν ετούτο με οδήγησε να φανταστώ αυτή την παράσταση. Οι 10 Invenzioni του Μητρόπουλου σε ποίηση Κ.Π. Καβάφη, καθώς και αποσπάσματα του τελευταίου μέρους της 3ης Συμφωνίας του Μάλερ “Ο,τι μου λέει η Αγάπη”, καθορίζουν μια παράξενη μαρτυρία δύο ανθρώπων στην αναζήτηση του Απόλυτου».

Τι επιδιώκετε να μεταδώσετε στο κοινό;

«Προσπαθώ να κάνω τους ανθρώπους να ακούσουν περισσότερο τη μουσική του Μητρόπουλου, ο οποίος είναι δυστυχώς λίγο γνωστός στο ευρύ κοινό. Επειτα, θέλω να μεταδώσω ένα μήνυμα αγάπης, σε όποια μορφή μάς έχει δοθεί από τη ζωή».

Από τον Μορίς Μπεζάρ και το μπαλέτο του στις Βρυξέλλες, όπου ήσασταν χορευτής και καλλιτεχνικός συνδιευθυντής, τι μένει στη μνήμη;

«Η πειθαρχία, ένας τρόπος δουλειάς σε βάθος και μια πολύ “μεγάλη απαίτηση” σε κάθε δουλειά. Πρώτα απ’ όλα από μένα τον ίδιο και μετά σε όλα τα στάδια της προετοιμασίας».

Η γλώσσα του σώματος είναι εξίσου σημαντική μ’ εκείνη του λόγου;

«Ο χορός αρχίζει εκεί που σταματάει ο λόγος. Το εφήμερο του χορευτή είναι ακριβώς η αλήθεια του: το γεγονός ότι ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι εκείνο που δεν μπορείς να περιορίσεις. Ο χορευτής και ο χορός είναι η σωματική προέκταση της ψυχή μας σε όλη την κινητικότητά της. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εφήμερο από το χορό: με το που γεννιέται, γίνεται αυτομάτως ιστορία ή όνειρο χαραγμένο στην όχι και τόσο αξιόπιστη μνήμη».

Μετά από τόσα χρόνια χορευτικής – χορογραφικής καριέρας, τι μένει σαν απόσταγμα;

«Στην αρχή της σταδιοδρομίας μας, όπως και στον έρωτα, μας παθιάζουν όλες οι κατακτήσεις: χρώματα, μυρωδιές, μορφές, ήχοι. Το ταξίδι είναι μεθυστικό, τα αεροδρόμια πολλά, τα δωμάτια ξενοδοχείων σημεία ανάπαυσης που μας χωρίζουν από τις μαγικές στιγμές των φωτισμένων θεάτρων, τα στούντιο όπου αναδίνονται οι μυρωδιές του κόπου και σκορπίζουν οι πόνοι των μυών, για να φτάσουμε στη γλύκα εκείνη του ρόλου, που σβήνει αργά μέσα στην καρδιά του κοινού… Μένουν πολύ όμορφες εικόνες στη μνήμη μου, μια μεγάλη ικανοποίηση και μεγάλη ανάγκη να βοηθήσω νέους χορευτές».

info: Χορεύουν οι Δήμητρα Αντωνάκη, Ελένα Κέκου, Ελένα Κοντογόνη, Νάνσυ Νεράντζη, Αυγή Παναγιωτοπούλου, Αγγέλα Πατσέλη, Βιβή Σταμούλη, Αριάδνη Φιλιππάκη, Κώστας Παπαμετθεάκης, Θανάσης Σολωμός. Κοστούμια: Ανδρέας Κοντέλλης.

• Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 29/5/2011

Ζει στην πλατεία Καραμανλάκη, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Αμερικής, σε μια πολυκατοικία όπου το δικό του είναι το μοναδικό… ελληνικό! Μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν αισθανόταν τόσα έντονα τον κίνδυνο απ’ αυτή την πλευρά της οδού Πατησίων. Γιατί στην άλλη πλευρά, πάνω από τη λεωφόρο, αμέριμνα δεν κινείσαι ποτέ. Ο φόβος, όπως τον περιγράφει ο ηθοποιός Γιάννος Περλέγκας είναι μοιρασμένος και στους δυο. «Συναντώντας τους ξένους στην είσοδο της πολυκατοικίας ή στο ασανσέρ, διακρίνω τον φόβο τους να ανταποδώσουν την καλημέρα. Οι πιο κοινωνικοί χαμογελούν. Ομως τώρα, μετά από όσα συνέβησαν είναι πιο κουμπωμένοι. Αραίωσαν και από τις πλατείες. Ησυχοι ή επιθετικοί κλείστηκαν στα σπίτια τους. Φόβος υπάρχει και σε αυτούς».

Ενα τέτοιο φοβισμένο μετανάστη, 30χρονο όπως και ο ίδιος, πρέπει να παίξει σε λίγες ημέρες σε ένα παρατημένο κτίριο της Πειραιώς 260. Η «Βρωμιά» του Ρόμπερτ Σνάιντερ που σκηνοθετεί δεύτερη φορά ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (ανεβαίνει στις 9-11 και 15,16/6 ) είναι ένα ανατριχιαστικά επίκαιρο κείμενο. Πρωταγωνιστής της ο Σαντ, ένας Αραβας που λιποτάκτησε από τη Βασόρα του Ιράκ γιατί δεν ήθελε να λάβει μέρος στον πόλεμο του Κόλπου. Πουλάει τριαντάφυλλα τα βράδια για να ζήσει, αλλά η προσπάθεια γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στην Αυστρία. Φοβάται μήπως του επιτεθούν, μήπως τον χαράξουν.

• Ασφυξία

Μα ποιος από μας που φτάνει στις δύσκολες δικές μας περιοχές δεν έχει παρόμοιους φόβους για την άλλη πλευρά. Τα γνωρίζει όλα αυτά ο Γιάννος Περλέγκας και προβληματίζεται για τα όρια. «Προχθές πήγα να πάρω τη φίλη μου που κάνει πρόβες από κτίριο της οδού Σοφοκλέους, και οι μαυρούλες που κάνουν πεζοδρόμιο άρχισαν να χτυπούν με τις γροθιές τους τα τζάμια του αυτοκινήτου μου. Επιασα τον εαυτό μου να τρέχει να προλάβει το φανάρι. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ασφυκτική πραγματικότητα».

Ασφυκτικά νιώθει και ο ήρωας που υποδύεται στον μονόλογο του Σνάιντερ. «Δεν είναι οικονομικός μετανάστης ούτε πολιτικός. Ο συγγραφέας τον τοποθετεί στην Αυστρία, αρχές της δεκαετίας του ’90, την εποχή που υπήρξε ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης του αραβικού κόσμου προς τον δυτικό. Εγραψε τη «Βρωμιά» το 1991 όταν υπήρξε μια έξαρση επιθέσεων νεοναζί σε σπίτια μεταναστών όπου τους σκότωναν, τους έδερναν, τους σημάδευαν. Ο Σαντ έχει σημασία ότι είναι λιποτάκτης όπως ότι έφτασε ώς τη Βιέννη γιατί υπήρξε μεγάλος θαυμαστής της δυτικής φιλοσοφίας. Αγάπησε τη χώρα για τον πολιτισμό της και πονάει περισσότερο γι’ αυτό, τώρα που φοβάται. Κλεισμένος στο σπίτι, τρέμει να βγει έξω, και μέσα στην απομόνωσή του μιλάει, νοσταλγεί, ειρωνεύεται την πολιτισμένη δύση. Εξυπνος, φοβισμένος, κυκλοθυμικός, ανυπεράσπιστος, δεν αντέχει όσα ζει. «Είναι μόνος, στο περιθώριο, αλλά πολύ αξιοπρεπής».

Μεγάλο μέρος του κειμένου το είχε ξαναδουλέψει με τον Β. Θεοδωρόπουλο στο τρίτο έτος της σχολής. Ηταν βέβαια δέκα χρόνια πριν. Από τότε, παραδέχεται πως άλλαξαν πολλά. Οπως και η στάση μας για τους μετανάστες.

Προβληματίζεται ο Γ. Περλέγκας. Πώς θα βγουν όλα αυτά στην παράσταση, πώς θα τη δεχθεί το κοινό με όσα συμβαίνουν γύρω μας τον τελευταίο καιρό. «Αν δεν μπορέσεις να βρεις τι κινεί την ψυχή αυτού του ανθρώπου, αυτό το επιθετικό, έξυπνο, ειρωνικό κείμενο κινδυνεύει να φανεί ως μονόπλευρος χαζοαριστερισμός. Είναι ένα ψυχογράφημα απελπισίας, αλλά όχι μόνο. Ο Σαντ έφτασε σε αυτή τη χώρα κι από αγάπη για τον πολιτισμό της. Δεν πρόκειται για έναν εξαθλιωμένο ζητιάνο που σου χτυπάει επίμονα το τζάμι του αυτοκινήτου σου να του δώσεις χρήματα. Αυτός μιλάει και για τα κουσούρια των συμπολιτών του». Κάποιοι μπορεί να ενοχληθούν. Το παραδέχεται. «Ολοι μας δείχνουμε έτοιμοι να διαπληκτιστούμε ανά πάσα στιγμή. Μια σπίθα αρκεί για να ανάψει ο θυμός μας».

Οσο λοιπόν ο Γιάννος Περλέγκας ψάχνει τα όρια αυτά για να είναι δίκαιος απέναντι στον ήρωα που θα ερμηνεύσει, χωρίς να αγνοεί όμως και τα συναισθήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας που εναλλάσσονται ανάμεσα στη συμπάθεια, τη συμπόνια και την τσαντίλα, στέκεται στους οργανωμένους ρατσιστές με τις ακροδεξιές συμπεριφορές που παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους. «Θεωρώ επικίνδυνο ότι ο ΛΑΟΣ έχει 7,5% μόνο και μόνο από τις θέσεις του στο μεταναστευτικό ζήτημα, γιατί όλες οι άλλες ταυτίζονται με το ΠΑΣΟΚ. Αν υπολογίσουμε πόσο ανέβηκε η Χρυσή Αυγή, βλέπει κανείς πού οδηγούμαστε απ’ αυτούς, οι οποίοι αναλαμβάνουν να καθαρίσουν τη «βρωμιά». Ενοχλούμαι όμως και από τη συμπεριφορά κάποιων από μας. Μεγαλοκυρίες της άλλοτε αστικής, απαξιωμένης σήμερα γειτονιάς μου, νοικιάζουν τα υπέροχα διαμερίσματα του ’50 και του ’60 με το κεφάλι. Τους ενοχλεί η παραβατικότητα των ξένων, αλλά η δημοκρατική τους συνείδηση τους επιτρέπει να στοιβάζουν 20 άτομα σε ένα διαμέρισμα. Κάθε μέρα στην πολυκατοικία μου συναντάω νέα πρόσωπα. Κι επειδή έχω καλή μνήμη, ξέρω ότι δεν τους έχω ξαναδεί. Ποιος ξέρει όμως τι συμβαίνει ακριβώς σ’ αυτά τα σπίτια; Μπορεί να είναι από κέντρα διακίνησης μέχρι πορνεία. Μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι».

• «Ολοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης»

Εντεκα χρόνια στο θέατρο, ο Γιάννος Περλέγκας έχει κάνει ξεχωριστές συνεργασίες και ρόλους διαφορετικούς μεταξύ τους. Μόνο το επάγγελμα γίνεται όλο και πιο ανασφαλές. «Είναι ωραίο αυτό που συμβαίνει δημιουργικά τα τελευταία χρόνια, αυτό που έφεραν οι ομάδες, ωστόσο η πραγματικότητα είναι άλλη. Η ανεργία χτύπησε κόκκινο, έφτασε στο 90%. Παρ’ όλα αυτά οι σχολές αυξάνονται διαρκώς. Ξεπέρασαν τις 50 και κανείς δεν περιορίζει την αισχροκέρδεια ορισμένων. Για κάθε έτος παίρνουν 150 παιδιά τα οποία πληρώνουν 300–400 ευρώ τον μήνα ο καθένας τους, όταν όλοι γνωρίζουν πως τελειώνοντας ζήτημα είναι αν θα δουλέψουν οι δύο. Από τη φουρνιά μου στη σχολή του Εθνικού δουλεύουμε 3–4. Οι περισσότεροι είναι γραμματείς σε ιατρεία».

Είναι από τους τυχερούς. Επαιξε σε περισσότερα από 20 έργα κάνοντας αρχή με τον Λ. Βογιατζή, ο οποίος τον επέλεξε, μαθητή ακόμη, για το «Καθαροί πια». Εκτοτε παίζει τους πιο ετερόκλητους ρόλους κάθε σεζόν (όπως του επιδεικτικού σπάταλου Λέσινγκ στην «Εμίλια Γκαλότι» και τώρα του Αραβα μετανάστη), αρνείται την τηλεόραση και καταφεύγει στη μουσική όποτε μπορεί. Οπως οι παραστάσεις που έδωσε με τη Λ. Κιτσοπούλου. «Τα ρεμπέτικα είναι το καταφύγιό μου. Κόλλησα το μικρόβιο από τον πατέρα μου. Είχε πάθος με αυτά, ήταν συλλέκτης, γνώριζε πράγματα και ιστορίες. Ο ήχος τους είναι από τα πρώτα που θυμάμαι στο σπίτι». Ολοι πίστευαν ότι θα γίνει μουσικός. Αλλωστε πιάνο σπούδαζε χρόνια, πριν μάθει κιθάρα και μπουζούκι.

Ο πατέρας του, ο ηθοποιός Τίμος Περλέγκας, του έλεγε πάντα: «Μη γίνεις ηθοποιός». Δεν πρόλαβε να τον δει στη σκηνή. Ο Γιάννος μοιάζει προετοιμασμένος για τα κακά του χώρου. Και έχει πάντα στην άκρη του μυαλού του τα λόγια του Θανάση Βέγγου, όπως τα είπε σε οικογενειακό φίλο όταν έμαθε ότι «το παιδί του Τίμου έγινε ηθοποιός»: «Οχι, μη, θα πάρει πίκρες ο μικρός».