Τάσος Κωστής: Δεν είμαι κατοστάρης, αλλά μαραθωνοδρόμος

• Ο Τάσος Κωστής, 37 χρόνια σε θέατρο, τηλεόραση και σινεμά, είναι η μεγάλη, ευχάριστη έκπληξη στον «Παράδεισο στη Δύση» του Γαβρά. Λίγα μόνο λεπτά κρατάει το πέρασμά του από την οθόνη, αλλά… είναι όλα τα λεπτά

Είναι από τους ηθοποιούς που βλέπουμε κυρίως σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Ο Τάσος Κωστής όμως πάντα βρίσκει τρόπο να κάνει τους μικρούς ρόλους μεγάλους. Ας σταθούμε στον πιο πρόσφατο, αυτόν που έχει στη νέα ταινία του Κώστα Γαβρά «Παράδεισος στη Δύση». Υποδύεται έναν απατεώνα, που κλέβει τον μετανάστη Ηλία (Ρικάρντο Σκαμάρτσιο) και τον αφήνει αβοήθητο στη μέση τού πουθενά. Ο διάσημος σκηνοθέτης μάλιστα ξεχώρισε σε συνέντευξή του στην «Ε» τον καλό ηθοποιό.

Εμείς βέβαια τον είχαμε ήδη ανακαλύψει. Γιατί από το πλατό του Γαβρά μέχρι τις πρώτες του εμφανίσεις σε «πλατφόρμες τρακτέρ, πλατείες, εξέδρες, και αυλόγυρους εκκλησιών δίπλα σε χαράδρες» έχουν μεσολαβήσει 37 χρόνια και αμέτρητοι ρόλοι- κομμάτια ενός ψηφιδωτού φτιαγμένου από τη στόφα των καλών κωμικών ηθοποιών. Φέτος, παίζει κι ένα ρόλο που του πάει γάντι, στον θεατρικό «Μπακαλόγατο» του Πέτρου Φιλιππίδη. Κάνει τον μπακάλη που έχει στη δούλεψή του τον Ζήκο.

• Πώς νιώσατε που εκφράστηκε εγκωμιαστικά για εσάς ο Κώστας Γαβράς;

«Μόλις διάβασα στην “Ε” τι είπε για μένα, έκλαψα. Είδε ένα dvd με δουλειές μου και με επέλεξε. Κάναμε ένα ραντεβού και μου είπε ότι με θέλει για ένα μικρό ρόλο. Μου ζήτησε, μάλιστα, συγγνώμη. Εγώ βέβαια απάντησα ότι και πέρασμα θα έκανα σε ταινία του».

• Πώς ήταν η συνεργασία;

«Αυτοί που είναι “μεγάλοι” στη δουλειά, στο μυαλό και στην ψυχή, είναι εύκολοι άνθρωποι. Δύσκολοι είναι οι “μικροί”. Με τον κύριο Γαβρά ήταν τέλεια. Δεν κατάλαβα καν πώς έγινε το γύρισμα. Χωρίς πολλές αναλύσεις μού είπε δύο πράγματα. Το βασικότερο ήταν ότι δεν προσπάθησε να μας δείξει ποιος ήταν. Αν ο σκηνοθέτης έχει το στιλ “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”, δεν αποδίδει ο ηθοποιός. Αν με έκανε να σκεφτώ ότι είχα απέναντί μου τον Γαβρά, θα με είχε φάει το άγχος. Εγώ έβλεπα ένα φίλο, έναν άνθρωπο στέρεο που μου άφηνε ελευθερία».

• Οι Ελληνες σκηνοθέτες είναι έτσι;

«Παλιότερα ήταν πιο δικτάτορες, με τεράστιο εγώ. Ηθοποιοί με προσόντα εγκλωβίστηκαν, γιατί περίμεναν να κάνουν αυτό που θα τους έλεγε ο σκηνοθέτης. Υπάρχουν σκηνοθέτες που παίζουν οι ίδιοι μια σκηνή και περιμένουν να τους μιμηθεί ο ηθοποιός. Είναι σαν να δείχνει ένας διευθυντής ορχήστρας στον Λεωνίδα Καβάκο πώς να παίζει βιολί».

• Αλλάζει κάτι στα στάνταρντ σας μετά τη συνεργασία με τον Γαβρά;

«Ξέρετε, είμαι πολύ ξεροκέφαλος. Εχω παίξει και σε βιντεοκασέτες, για να ζήσω. Επαιζα το ίδιο, όπως στην ταινία του Γαβρά ή όπως θα έπαιζα σε ταινία του Σπίλμπεργκ. Αυτή τη δουλειά ξέρω να κάνω και δεν έχω πρόβλημα να δουλέψω οπουδήποτε. Προσπαθώ να είμαι καλός μάστορας και να καλυτερεύω. Αυτή τη νοοτροπία είχα πάντα, ακόμα και σε άσχετες δουλειές. Οταν έβαζα ξύλινα πατώματα, 18 χρονώ ήμουν ήδη μάστορας, ενώ ο βοηθός μου ήταν 45. Ηξερα ότι δεν θα το έκανα για πολύ, αλλά το αγαπούσα για να μη βαρυγκομώ».

• Γιατί πιστεύετε ότι έργα όπως ο «Μπακαλόγατος» είναι διαχρονικά;

«Είναι αληθινά. Το χιούμορ τους δεν είναι δήθεν ή εξυπνακίστικο, βασισμένο σε ευφυολογήματα. Οι χαρακτήρες τους είναι καθημερινοί άνθρωποι, σαν τους γείτονές μας. Επίσης, απευθύνονται στη ζωή του ανθρώπου, όχι στο μυαλό του. Μπορεί να έχουν αλλάξει τα ήθη, αλλά όχι τα συναισθήματα. Αγαπάμε, μισούμε, κλαίμε και χαιρόμαστε το ίδιο. Τα συναισθήματα δεν είναι εθνικά, αλλά παγκόσμια. Γι’ αυτό βλέπουμε τις αμερικάνικες ταινίες και κλαίμε. Με τις ελληνικές δεν κλαίμε πια».

• Τι τους λείπει;

«Η ψυχή. Φοβόμαστε να ερωτευτούμε και να τσαλακωθούμε. Οι Ελληνες δεν έχουν χιούμορ. Κάνουν μόνο πλάκες και δουλεύονται μεταξύ τους. Το χιούμορ είναι για τους Εγγλέζους. Γενικά, πάσχουμε από ωραίους παραμυθάδες και απλές ιστορίες, που να είναι όμως ζωντανές και να συνδυάζουν γέλιο, δράμα και σασπένς».

• Γιατί έχουν χάσει οι Ελληνες «παραμυθάδες» αυτές τις ποιότητες;

«Δεν ξέρω. Τα παλιά έργα πάντως γράφτηκαν από πονεμένους ανθρώπους. Εβγαιναν από έναν πόλεμο. Είχαν ζήσει στην ανέχεια και την πείνα. Υπήρχε ένα όνειρο για καλύτερο μέλλον. Ηταν στο ναδίρ και το τόξο έδειχνε προς τα πάνω. Τώρα δεν δείχνει πουθενά. Ο κόσμος σήμερα είναι απολιτίκ. Ούτε καν οι πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν από πολιτική».

• Λέγατε πριν για τις κωμωδίες. Μήπως η τηλεόραση έχει αλλάξει τα δεδομένα;

«Η τηλεόραση είναι ένα πηγάδι χωρίς πάτο και έχει συνεχώς ανάγκη από υλικό. Αλλο πράγμα να πρέπει να γράψεις 10 ταινίες, και άλλο 10 σίριαλ. Αλλά μη νομίζετε, πάντα υπήρχε κακή ποιότητα. Επί Φίνου γίνονταν ταινίες που δεν τολμούσαν να κάνουν πρεμιέρα στην Αθήνα. Τώρα γίνονται πάρα πολλά και χάνεται και το καλό. Θα σας πω μια φράση του Γούντι Αλεν για την τηλεόραση που μου αρέσει πολύ: “Το Μανχάταν είναι πολύ καθαρή πόλη γιατί έχουν βάλει τα σκουπίδια στην τηλεόραση”».

• Συνήθως παίζετε δευτεραγωνιστικούς ρόλους. Αυτό σας δημιουργεί μία πικρία;

«Οχι, βέβαια. Αν δεν υπήρχε ο δεύτερος ρόλος, δεν θα υπήρχε και ο πρώτος. Ολοι οι ρόλοι είναι κολόνες της ίδιας οικοδομής. Αν βγάλεις τον Παπαγιαννόπουλο από μία ταινία όπου πρωταγωνιστεί η Βουγιουκλάκη, δεν θα είναι ίδια. Δεν ήταν πρωταγωνιστής ο Παπαγιαννόπουλος;».

• Είστε ευχαριστημένος με την πορεία σας;

«Από μικρός έλεγα “τα στερνά να είναι τα καλύτερα”. Εχω περάσει πολλά, αλλά είχα επιμονή. Δεν είμαι καστοστάρης, αλλά μαραθωνοδρόμος. Στενοχωριέμαι όταν βλέπω συναδέλφους, με τους οποίους ξεκινήσαμε μαζί, να είναι άνεργοι. Είμαι στη δουλειά 37 χρόνια. Μπορεί να μην ανεβαίνω, αλλά είμαι σταθερός. Υπάρχω στον χώρο και νιώθω σημερινός και χρήσιμος. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία». *

Ο Τάσος Κωστής με τον Πέτρο Φιλιππίδη στον “Ηλία του 16ου”

• Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/02/2009