Νεκτάριος Λουκιανός: «Δεν είμαι μηχανή»

Δώσαμε ραντεβού στο θέατρο Διάνα. «Ξέρεις, ήταν όνειρό μου από παιδί να παίξω εδώ. Εχω παρακολουθήσει σχεδόν όλες τις παραστάσεις, ειδικά της Ελένης Ράντου». Το βλέμμα του είναι τόσο έντονο που αδυνατεί να κρύψει τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα του για ό,τι συμβαίνει στη ζωή του τους τελευταίους μήνες. Και να που τελικά τα όνειρα βγαίνουν αληθινά. Στα 23 του μόλις χρόνια, ο Νεκτάριος Λουκιανός έχει κάνει το διπλό μπαμ. Ντεμπούτο στον κινηματογράφο με το «Πεθαίνω για σένα» της Ελένης Ράντου, στο ρόλο ενός εφήβου που ψάχνει την ερωτική του ταυτότητα, ντεμπούτο και στο θέατρο με το «Βροχοποιό», σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο ρόλο του μικρού γιου του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, που περιμένει αγωνιωδώς να βρέξει για να λυτρωθεί κυριολεκτικά και μεταφορικά η οικογένειά του από την ξηρασία. «Και μετά τι έπεται;», τον ρωτώ. «Το κεφάλι χαμηλά και πολλή δουλειά», μου απαντά. Οπως του είπε κι ένας θεατής που τον επισκέφθηκε στο καμαρίνι του θεάτρου, «είσαι σε καλό δρόμο, προχώρα»…

• Μέσα σε 4 σχεδόν μήνες ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή σου. Κινηματογράφος, θέατρο, συνεργασία με σημαντικά ονόματα του χώρου…

Είναι αλήθεια. Αλλαξε όλη μου η ζωή. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έπαιζα σε ταινία και η Μάρθα Καραγιάννη θα έκανε τη γιαγιά μου! Νιώθω τυχερός και ευγνώμων που οι άνθρωποι αυτοί με εμπιστεύτηκαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να πραγματοποιήσω τα πρώτα μου βήματα στο χώρο.

• Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την ηθοποιία;

Αρχικά, ήθελα να γίνω ταχυδακτυλουργός. Ενα καλοκαίρι στην Πάτμο είδα ένα magic show με ένα μάγο από το εξωτερικό. Εκανε διάφορα κόλπα με τα χέρια του. Εντυπωσιάστηκα. Ηθελα να πάω σε σχολή ανιματέρ να μάθω την τεχνική. Στην πορεία αποφάσισα να πάω σε δραματική σχολή, που είναι κάτι ανάλογο και προσφέρει εμπειρία στη σκηνική παρουσία. Τελικά, εκεί βρήκα το δρόμο μου και μια τέχνη να με εκφράζει απόλυτα, την ηθοποιία.

• Η συμμετοχή σου στην ταινία «Πεθαίνω για σένα» πώς προέκυψε;

Ενας φίλος μου άκουσε ότι γίνεται οντισιόν και μου το είπε. Η Ελένη Ράντου είναι αγαπημένη μου ηθοποιός. Την παρακολουθούσα από παιδί στην τηλεόραση και το θέατρο. Πήγα με αρκετό άγχος και τελικά πέτυχα την ευτυχή συγκυρία να με πάρουν αμέσως για το ρόλο.

• Ερμηνεύεις έναν έφηβο ο οποίος στην αναζήτηση της σεξουαλικής του ταυτότητας καταλήγει να ερωτευτεί τον καθηγητή του, με τον οποίο συνάπτει παράνομο δεσμό η μητέρα του. Δυσκολεύτηκες στην ερμηνεία του ρόλου;

Θα ήταν ψέμα να το αρνηθώ. Στην αρχή αρκετά. Ξέρεις, είναι λεπτές οι ισορροπίες και εγώ είμαι νέος ηθοποιός, μου λείπει η εμπειρία. Ολοι όμως με αγκάλιασαν και με βοήθησαν, ώστε η ερμηνεία μου να είναι αξιοπρεπής και φυσική.

• Φοβήθηκες;

Οχι. Είναι ένας σωστά δομημένος ρόλος. Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελένη Ράντου και τους ανθρώπους που δούλεψαν για την ταινία. Δεν θα έβγαζαν ποτέ μια καρικατούρα γκέι, έναν ήρωα έτσι, για να γελάσουν οι θεατές με το γκεϊλίκι του. Αντιθέτως, έψαξαν το ρόλο πιο βαθιά και προσεκτικά, επειδή ακριβώς πρόκειται για έναν έφηβο που βρίσκεται σε τρυφερή ηλικία.

• Εξάλλου, αυτή δεν είναι και η πρόκληση για έναν ηθοποιό; Να μεταμορφώνεται σε χαρακτήρες που απέχουν αρκετά από τον ίδιο;

Φυσικά. Τέτοιοι ρόλοι αποτελούν πάντα πρόκληση για έναν καλλιτέχνη. Σου δίνουν την ευκαιρία να δοκιμάσεις τις δυνατότητές σου, να δουλέψεις περισσότερο και να ανακαλύψεις ενδιαφέροντα στοιχεία στον ψυχισμό και την ψυχοσύνθεσή τους.

• Επί δύο μήνες το καλοκαίρι βρισκόσουν σε γυρίσματα. Τι αποκόμισες από αυτή την εμπειρία;

Εντυπωσιάστηκα από την αγάπη και το πάθος των ανθρώπων αυτών για τη δουλειά τους και τη λαχτάρα τους να την κάνουν καλά. Ηταν ανεκτίμητη εμπειρία. Ουσιαστικά είδα πώς φτιάχνεις μια ταινία από την αρχή και μου φάνηκε γοητευτικά δύσκολο.

• Θέατρο ή κινηματογράφος;

Αγαπώ πολύ και τα δύο, αλλά προτιμώ το θέατρο. Ο κινηματογράφος σε κάνει μεν γνωστό και αναγνωρίσιμο, που είναι σημαντικό, αλλά το θέατρο σου προσφέρει άμεση επαφή με το κοινό και τη δυνατότητα να βελτιώνεις καθημερινά τον εαυτό σου και ως ηθοποιό και ως άνθρωπο. Επίσης, οι σχέσεις που αναπτύσσεις με τους συναδέλφους ηθοποιούς είναι πιο δυνατές και σίγουρα έχεις να κερδίσεις πολλά, ειδικά όταν είσαι νέος, από αυτές τις συνεργασίες. Το θέατρο αποτελεί πρόκληση να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος!

• Και το άγχος της σκηνής πώς το αντιμετωπίζεις;

Αυτό ακριβώς είναι το ρίσκο του θεάτρου, αλλά και η μαγεία του. Αγωνία πάντα υπάρχει, ακόμα και τώρα που έχω πάρει την πρώτη κρυάδα. Απλά, συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι είμαι άνθρωπος και όχι καλορυθμισμένη μηχανή που παράγει συναισθήματα, οπότε θέλοντας και μη θα κάνω λάθη. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επαναπαυτώ, αλλά θα δω τις αδυναμίες μου, θα τις διορθώσω και θα βελτιωθώ.

• Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα συνεργάστηκες με σημαντικούς ανθρώπους του χώρου. Θυμάσαι κάποια χαρακτηριστική συμβουλή που σου έδωσαν;

Κάθε βράδυ πριν από την έναρξη της παράστασης ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος μας λέει: «Ρυθμό, ρυθμό… απολαύστε το!». Είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει. Αν δεν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, τότε γίνεσαι μίζερος κι είναι μάταιο. Ειδικά σ’ αυτή τη δουλειά που είναι ψυχικά ωφέλιμη. Σου προσφέρει μια ζωογόνο ανάσα για να συνεχίσεις να αναπνέεις.

• Η αναγνωρισιμότητα σε τρομάζει;

Αυτή τη στιγμή όχι, γιατί είναι σε πολύ μικρό βαθμό. Αν και εξαρχής πρέπει να τη χειριστείς σωστά, διαφορετικά εγκυμονεί κινδύνους. Η επαφή με τον κόσμο είναι πολύ όμορφη, αλλά με ενδιαφέρουν κι άλλα πράγματα πιο ουσιαστικά από τη βιτρίνα της δημοσιότητας.

• Οπως;

Να εξελίσσομαι στη δουλειά μου, να γυρνάω το βράδυ στο σπίτι έπειτα από παράσταση ευτυχισμένος και ικανοποιημένος από τον εαυτό μου, να έχω την υγεία μου, τους φίλους και την οικογένειά μου πάντα στο πλάι μου και να πάω στο Λας Βέγκας να παρακολουθήσω σεμινάρια ταχυδακτυλουργών. Α, και τα καλοκαίρια μου στην Πάτμο! Είναι ο προσωπικός μου παράδεισος. Χωρίς αυτήν θα ένιωθα στριμωγμένος μέσα στην πόλη.

• Από τη Χριστίνα Φαραζή, φωτό Στέλιος Αξιώτης, ET AGENDA, Σάββατο, 14.02.09